doğum sonrası bunalım,moral bozukluğu ya da depresyon yaşadınız mı? Nasıl başa çıktınız?

Anneden çok çevredekilerin başa çıkması gereken bir durum gibi:) 

hamileliğin ilk başalarında bende duygusal olarak iniş çıkışlar yaşamıştım. bir an çok keyifli iken birden içim sıkılıyordu. 3. aydan sonra kendiliğinden sona erdi. olayın hormonlarla ilgili olduğunu düşünüyorum. doğum sonrasında da bununda etkisi olabilir. sositoya katılıyorum. bakış açısı ve kendini buna hazırlamak önemli. özgüranne maalesef herkes çok anlayışlı olmuyor. hamileliğimin zor zamanlarında bile gerek işte gerek ailede senin yaşadıklarını anlamayan bir sürü insanla karşılaştım. Allahtan eşim ve annem çok anlayışlı. ayrıca tavsiyelerin için çok saol.

selam,
bende hafif dozda bir depresyon gecirmistim. Dogum sonrasini en iyi sekilde atlatmanin yolu kesinlikle bebek bakimi konusunda yardim almak.
Ben herseyi kendim hallederim havasindaydim sezeryanla dogum yapmama ragmen ilk gece bile kimseyi yanimda istemedim hos kendi annem kalmayi teklif bile etmedi o ayri ama...
simdi ki aklim olsa ilk gunler yalniz kalmamayi tercih ederim.

Süper anne olmaya çalışıp kendini yıpratmamalı bu ilk günlerde ve destekleri geri çevirmemeli demek ki. Hoş insan o dönemde çok karışan olduğundan, her kafadan bir ses çıktığından kendi halletmeye çalışıyor sanırım. Ama bu da yıpratıyor demekki.

Tunam10 bence sen sanslısın, cunku dogumun yaza geliyor.

Benim kizim mayıs sonu dogmustu. Dogumundan henuz 18 gun once onu yazın buyutmek icin yeni bir ev almistik. Dogumdan 1 ay sonra oraya tasınmıstık bile. Hem de tum esyalarımızı motora ve vapura yukelip, bir bir sarıp sarmalayıp. Insanin kendisini muhakkak hem cocukla hem de bir ugrasıyla mesgul etmesi gerek. Benim hedefim kizimi temiz havada dogal bir ortamda kem gozlerden uzak buyutmekti. Onunla ilgilendigim kadar yeni evimle de ilgilendim. Bu arada arada akil vermek suretiyle bize maydanoz olan 1,2 vatandas cikti. Onlari ve onlarin uzantısı olan kisileri ne pahasına olursa olsun, benim ve dolayısıyla kizimin huzurunu kacirdiklari icin hayatımdan defettim. Yazlık evimizden kizim 4 aylık olana dek donmedim sonra da hemen ise basladım. Yaz mevsimi, temiz hava, yapıcı insanlar, eski hayatından kopmamak (ara sıra kitap okumak, internete girmek), cocugu 1 saat birisine havale edip hergun yurumeye calismak, dua etmek, depresyonu bertaraf etmeye yeterli olacaktır kanısındayım.

Bu arada depresif olmak icin 1 numarali sebep bende gizliydi ama ben bunu astim. Demek ki herkes asabilir.

Ben erken ve hazırlıksız yakalandım , izne ayrıldığım hafta doğumum başladı , en çok dinlenemedim diye yakındım durdum . Zaten sonrasında da dinlenmek diye bir şey yok . Annem hep yanımdaydı ve 40 ım çıkana kadar gitmedi , her konu da bana destek oldu ama eşim geri planda kaldı ve buda bizim aramızda gerginliğe yol açtı . Ben lohusaydım ama küsüp duran eşimdi bu da benim sinirime dokundu lohusalıktan çok eşimin tutumu yüzünden huzursuz oldum . Ama neyse ki geldi geçti, çok da uzun sürmedi ama ota p...ka her şeye ağlıyordum , tv izlerken bir şey dinlerken çok fenaydı yani o dönemim ...

yuruyusu kesinlikle tavsiye ederim. bende 1 saat esime birakip yuruyus yapiyordum o kadar insani rahatlatiyor ki hayatin devam ettigini hissediyorsun :)
gercekten tum zorluklar depresyonlar hepsi gecip gidiyor. bence bebeginin ilk dogdugu andan itbaren keyfini sur cunku hemen geciyor o gunler
ben oglum ilk dogdugunda cok saskindim. ay emiyor mu of memeden ayrilmiyor yok gece uyumuyor diye ilk zamanlarini biraz kendime zehir ettim aglama krizleri felan yasadim ama simdi diyorum ki keske ilk dogdugu gunlere tekrar donmeme izin verseler 1-2 saat icin bile olsa soyle doya doya opup koklasam her aninin tadini cikarsam ama olmuyor ne yazik ki.
o yuzden gazdi uykuydu emmeydi diye dert etmeden gunu yasamak lazim cunku gercekten bir sure sonra hepsi gecip gidiyor gazi da bitiyor uykusu da bi sekilde duzene giriyor.

Hele ki işe dönecekseniz belli bir süre sonra , o günlerin hepsi kıymetli geri dönüşü yok ...Her dakikası her anı tarifsiz... Bir de deneyimine güvendiğiniz birileri varsa yani abuk subuk konuşmayan bir takım şeyleri danışın mutlaka , hep kitaplarda ki ya da internette ki gibi olmuyor işin boyutu .

çok teşekkür ederim ya. ne güzel tavsiyeler aldım. iyiki varsınız.
yürümek bende çok istiyorum. evin hemen yanında yürümek için güzel yeşil bir park var.
bilmiyorum fırsatım halim olur mu. Ama en azından 40'ım çıktıktan sonra yürümek isterim.
annemin de destek olacağına eminim. ama her kafadan ses çıkabilir. sonuçta eşimin ailesi gelip kalmak istiyorlar ve gelen giden de çok olacak. biraz bundan tırsmıyor değilim. yani zaten zor bir dönemde birde insanları idare etmek,duymamazlıktan gelebilmek yorucu olabilir. Eşimin anlayışlı olacağını ummakla birlikte onun da bu kadar yoğun iş hayatının içinde nasıl aklı selim davranacağını bilemiyorum. Yine herşey güzel olacak diye kendimi rahatlatmaya çalışıyorum.

Evet her şey güzel olacak sana tavsiyem , eğer sana yardım olmak için geliyorlarsa hiç bir işine karışmalrına fırsat verme , zaten senin ilgine ve sütüne muhtaç bir bebişin olacak , geçersin odana onlar ne yaparlarsa yapsınlar sen de bebişinle uyur bebişinle kalkar sürekli onu emzirmeye kanalize olursun , ben yapmadım çok pişmanım ( yani anneme kıyamadım , oğlum uyudukça ev işiyle ilgilendim ) ... Dinlenmen için güzel bir fırsat olacaktır böylece ortalıkta gezip kimsenin senin sinirini bozmasına izin vermezsin .