doğum sonrası bunalım,moral bozukluğu ya da depresyon yaşadınız mı? Nasıl başa çıktınız?

Tunam10 soruyor: 10

Bunu birçok yerde okudum ya da yeni doğum yapan arkadaşlardan duydum. hafif ya da orta hatta bazen ağır şekilde bu sıkıntıyı yaşayan çok. bir arkadaşım bazen bebişle birlikte aralıksız ağladığımı bilirim demişti mesela. sizler yaşadınız mı? Nasıl yendiniz bu sıkıntıları?


57 Cevap


ozguranne

Anneden çok çevredekilerin başa çıkması gereken bir durum gibi:) 


Can sıkabilecek insanlarla görüşmeyi 40ından sonraya ertelemek, herkesi memnun etmeye çalışmamak, uzatılan eli tutmak işe yarayabilir.


Tunam10

hamileliğin ilk başalarında bende duygusal olarak iniş çıkışlar yaşamıştım. bir an çok keyifli iken birden içim sıkılıyordu. 3. aydan sonra kendiliğinden sona erdi. olayın hormonlarla ilgili olduğunu düşünüyorum. doğum sonrasında da bununda etkisi olabilir. sositoya katılıyorum. bakış açısı ve kendini buna hazırlamak önemli. özgüranne maalesef herkes çok anlayışlı olmuyor. hamileliğimin zor zamanlarında bile gerek işte gerek ailede senin yaşadıklarını anlamayan bir sürü insanla karşılaştım. Allahtan eşim ve annem çok anlayışlı. ayrıca tavsiyelerin için çok saol.


flamingo

selam,
bende hafif dozda bir depresyon gecirmistim. Dogum sonrasini en iyi sekilde atlatmanin yolu kesinlikle bebek bakimi konusunda yardim almak.
Ben herseyi kendim hallederim havasindaydim sezeryanla dogum yapmama ragmen ilk gece bile kimseyi yanimda istemedim hos kendi annem kalmayi teklif bile etmedi o ayri ama...
simdi ki aklim olsa ilk gunler yalniz kalmamayi tercih ederim.


Tunam10

Süper anne olmaya çalışıp kendini yıpratmamalı bu ilk günlerde ve destekleri geri çevirmemeli demek ki. Hoş insan o dönemde çok karışan olduğundan, her kafadan bir ses çıktığından kendi halletmeye çalışıyor sanırım. Ama bu da yıpratıyor demekki.


Yasemina

Tunam10 bence sen sanslısın, cunku dogumun yaza geliyor.

Benim kizim mayıs sonu dogmustu. Dogumundan henuz 18 gun once onu yazın buyutmek icin yeni bir ev almistik. Dogumdan 1 ay sonra oraya tasınmıstık bile. Hem de tum esyalarımızı motora ve vapura yukelip, bir bir sarıp sarmalayıp. Insanin kendisini muhakkak hem cocukla hem de bir ugrasıyla mesgul etmesi gerek. Benim hedefim kizimi temiz havada dogal bir ortamda kem gozlerden uzak buyutmekti. Onunla ilgilendigim kadar yeni evimle de ilgilendim. Bu arada arada akil vermek suretiyle bize maydanoz olan 1,2 vatandas cikti. Onlari ve onlarin uzantısı olan kisileri ne pahasına olursa olsun, benim ve dolayısıyla kizimin huzurunu kacirdiklari icin hayatımdan defettim. Yazlık evimizden kizim 4 aylık olana dek donmedim sonra da hemen ise basladım. Yaz mevsimi, temiz hava, yapıcı insanlar, eski hayatından kopmamak (ara sıra kitap okumak, internete girmek), cocugu 1 saat birisine havale edip hergun yurumeye calismak, dua etmek, depresyonu bertaraf etmeye yeterli olacaktır kanısındayım.

Bu arada depresif olmak icin 1 numarali sebep bende gizliydi ama ben bunu astim. Demek ki herkes asabilir.



flamingo

yuruyusu kesinlikle tavsiye ederim. bende 1 saat esime birakip yuruyus yapiyordum o kadar insani rahatlatiyor ki hayatin devam ettigini hissediyorsun :)
gercekten tum zorluklar depresyonlar hepsi gecip gidiyor. bence bebeginin ilk dogdugu andan itbaren keyfini sur cunku hemen geciyor o gunler
ben oglum ilk dogdugunda cok saskindim. ay emiyor mu of memeden ayrilmiyor yok gece uyumuyor diye ilk zamanlarini biraz kendime zehir ettim aglama krizleri felan yasadim ama simdi diyorum ki keske ilk dogdugu gunlere tekrar donmeme izin verseler 1-2 saat icin bile olsa soyle doya doya opup koklasam her aninin tadini cikarsam ama olmuyor ne yazik ki.
o yuzden gazdi uykuydu emmeydi diye dert etmeden gunu yasamak lazim cunku gercekten bir sure sonra hepsi gecip gidiyor gazi da bitiyor uykusu da bi sekilde duzene giriyor.


Tunam10

çok teşekkür ederim ya. ne güzel tavsiyeler aldım. iyiki varsınız.
yürümek bende çok istiyorum. evin hemen yanında yürümek için güzel yeşil bir park var.
bilmiyorum fırsatım halim olur mu. Ama en azından 40'ım çıktıktan sonra yürümek isterim.
annemin de destek olacağına eminim. ama her kafadan ses çıkabilir. sonuçta eşimin ailesi gelip kalmak istiyorlar ve gelen giden de çok olacak. biraz bundan tırsmıyor değilim. yani zaten zor bir dönemde birde insanları idare etmek,duymamazlıktan gelebilmek yorucu olabilir. Eşimin anlayışlı olacağını ummakla birlikte onun da bu kadar yoğun iş hayatının içinde nasıl aklı selim davranacağını bilemiyorum. Yine herşey güzel olacak diye kendimi rahatlatmaya çalışıyorum.


alpine

Ben doğum sonrası depresyonu çok ağır yaşadığımı düşünüyorum. O zamanlar farkında bile değildim bu durumun, hayatım bundan sonra böyle sürecek diye düşünüyordum ama şimdi geriye dönüp baktığımda yaşadıklarımın 'depresyon'dan başka birşey olmadığını anlıyorum.

İlk 25 gün boyunca annem veya kayınvalidem kaldılar yanımda. Hiç yalnız kalmadım. Yalnız kalmak da istemiyordum zaten, birisinin bir işi çıkacak da, yalnız bir gece geçireceğim diye ödüm kopuyordu. Ben bakmadım hiç bebeğime. Sadece emzirme zamanları yanıma getirdiler. Emzirdim, aldılar kucağımdan. Bu onların talebi değildi, ben böyle olsun istiyordum. Çünkü Alp sürekli ağlıyordu, sadece ağlıyordu, günler ve geceler boyunca... Uyumayı bilmiyordu. Ben bundan sonraki hayatım hep böyle sürecek, bebek sahibi olmak böyle birşey diye düşünüyordum. Ama zamanla herşey düzene girdi. Geceleri daha uzun uyumaya başladı, gündüz uykuları düzeldi. Bir de 'tepki' vermeye başladı bebeğim. Depresif halimden yavaş yavaş kurtuldum. Önceleri gündüz birkaç saat yalnız kalsak zaman geçmek bilmezdi ama sonraları günün nasıl geçtiğini anlamaz oldum. Geceleri benim yanımda yatsın istemeye başladım, annemin yanında uyumasını bile kıskanır oldum.

Artık çok alıştık birbirimize. Hayat çok daha güzel bebeğimle. Bir zamanlar 'nereden çıktı' diye düşünen ben, şimdi 'iyi ki var' diyorum. :) Herkes farklıdır elbette, belki ben çok ağır geçirdim bu dönemi, eminim ki bebeğini görür görmez aşık olup bir anda adapte olanlar da vardır. Demek istediğim, ne kadar zor olursa olsun başta yaşananlar, biraz sabrettikten sonra, çok kısa bir zamanda dünya cennet bahçesine dönüyor :)


Aysegul_Yagmur_Irmak

İlk zamanlar zor oluyor, ki yani bizde ne gaz olmuştu, ne uykusuzluk... Rutin emzirme ve bez değiştirme işte! Yine de bunaldım, ruhum karardı bir süre. Sanırım hem hormonlardan hem de lohusalık sendromundan... Geçiyor ama zamanla, anneliğe alışıyor insan. Bak ben çok ama çok yorulduğum halde (tek başıma bakıyorum oğluma) ikinci bebeğe bile kalkıştım. Bu hamileliğim de çok yorgun geçti, ama anne olmak öyle keyifli ki, herkese de derim esas 6 aylıkken anneliği hafif, 1 yaşından sonra da daha yoğun bir şekilde yaşamaya başlıyor insan. :) Sonra da zaten sana bir sarılması yok mu, yüreğin sızlıyor, hiç kızamıyorsun. Bütün gün inanılmaz şekilde yorulsan, seni çıldırtsa, o gece uyuduktan sonra bir odasına uğruyorsun, ruhun tazeleniyor, derin bir nefes alıyorsun huzurla, saçını okşuyorsun meleğinin, o tatlı rüyalar görürken sen de tarif edilemez bir mutlulukla yatağa giriyorsun. İlk zamanlar en büyük zorluk uykusuzluk oldu benim için, o da geçici bir dönemmiş, sonradan anladım. ;)


ikicocukannesi

tunam,

kızımda yasadım ben, setek almak durumunda kaldım. basa cıkamadım cunku.

cok beklenen bir bebekti abla, zira oncesinde iki basarısız tup bebek denemem dort erken donem gebelik kaybım vardı. hamileligimde sorunlu gecince ustune. kızımda erken geldi. yogun bakımda kaldı ilk on gun, zordu diyelim...

yapı olarak yogun yasarım duyguları zaten. benim icin kacınılmazdı post partum. guya hazırlıklıydım. hic mutlu olamadım tunam baslarda. kızım yogun bakımdan eve geldikten birkac gun sonra ablanın cok beklenen olsundan mutevellit ev misafirle doluyor, ben odamdan cıkmıyorum. aglıyorum tunam, surekli aglıyorum. kvalideye salondakileri yolla kimseyi gormek istemiyorum dedim. boguluyordum. hissettigim duygu -korunmasızlık- idi. kocamın bile bizi koruyacagına inanmıyordum o sıralar. hep basımıza bir sey gelecek endisesi yasadım. nitekim geldi de. kızım 20 gunluk biz yine hastaneye yattık. sebep uzayan sarılık.(e-coli) 10 gun kızımla basbasa hastanede...

10. gunun sonunda eve cıktık, kvalide sasalı bir mevlut okuttu ve bu kez ciddi bir konusma yaptı kocamla. boylece ben bir psikologdan yardım almaya basladım. yaklasık uc ay kadar terapi, yavas yavas toparladım. bu kezde oglusa hamile kaldım:)uc bir ornegim biliyorum:)

psikologun faydası;

aslında bilmedigim seylerden konusmadık. lakin baska biriyle konusmak cok rahatlattı. onun tavsiyesi ile evdeki pcden kurtulduk zira beni asırı etkilemeye baslamıstı internette arastırma yapmak. yine onun tavsiyesiyle kocamla beraber bir aile konusması yaptık ucumuz, kocis kendini torpuledi birazca. zira bana guvensizlik durumunu cok yasatıyordu asırı babalık halleri,,,

aklıma gelenler benim tecrubem boyle,
birde bildigim bir sey sende bil;

bilmek korkuyu engeller,
lakin fazlası endiseli bunyeleri asırı paranoyak yapar.

dilerim kendinizi korumayı basarırsınız tunam,
sevgiler.



Cevaplamak için Üye ol