doğum sonrası bunalım,moral bozukluğu ya da depresyon yaşadınız mı? Nasıl başa çıktınız?

Tunam10 soruyor: 10

Bunu birçok yerde okudum ya da yeni doğum yapan arkadaşlardan duydum. hafif ya da orta hatta bazen ağır şekilde bu sıkıntıyı yaşayan çok. bir arkadaşım bazen bebişle birlikte aralıksız ağladığımı bilirim demişti mesela. sizler yaşadınız mı? Nasıl yendiniz bu sıkıntıları?


57 Cevap


nesejoy

tunam yazilanlari okuyamadim belki de tekrara girecek ama. nacizane tavsiyem:

 yalniz emzirmeye calis zira emzirme konusunda herkafadan cikan sesler insani olumsuz etkiliyor. 
dogumdan sonra yaninda annen de kalsa evinin duzeni bir nebze karisiyor, duzeni kurmaya sen calisirsan cok yipraniyorsun bu sebeple duzeninin karisacagini bastan kabullenmeli, 
uykun geldiginde yorgun hissettiginde al bebisi gir odana misafir varmis o varmis bu varmis dinleme, herkesi mutlu etmeye calismak, aman ayip olmasin diye ugrasmak cok yipratici oluyor. zorda kalirsan da deli lohusayi(ben cok seviyorum bu lafi, zamaninda aklim olsaydi yapardim valla) oyna gitsin. 
senin nazinin gectigi seni anlayabilecek birini sozcu olarak da kullanmak ise yarayabilir. hani mesela sen ortamda yokken " sutle ilgili muhabbet yapmayalim Pinar cok etkileniyor" filan gibi konusabilecek biri. eger mumkunse bu kocanin olmasi cok daha iyi kayin kismisi ogullarindan duyunca o kadar bozulmaz hem. 
 depresyonsuz, dertsiz , tasasiz bir lohusalik dilegiyle..... 


asna

benim bir anti tezim var :) yalniz olunca, herseyle kendin ilgilenmek zorunda kalinca, düsünmeye dahi vaktin kalmayinca, lohusalik depresyonu yada neyse adi iste, onu yasamayada firsatin olmuyor :)


selencem

Asna, sen sanirim lohusa depreayonu olmamissin. Bu isin firsatla filan alakasi yok. Dis etkenler sadeece destek veya kostek oluyor. Cunku bu hormon kaynakli fizyolojik bir durum. 100lerce yildir anadoluda lohusalarin yalniz birakilmamasinin da sebebi budur aslinda


zeynepanne

nesejoy'a katılıyorum. özellikle sütle ve bebeğin doyması ile ilgili kimsenin yorum yapmaması gerektiğini birilerine tembihle. herkesin ağzını onlar sen duymadan kapatsın.
bu çok önemli annenin morali ve süt verimi açısından. benim her iki çocuğumda da kayınvalidem çok donanımlı ve eğitimli birisi olmasına rağmen çok moralimi bozmuştur.

ilk kızımda canımı dişime takıp, emme sonraları süt sağmaya çalışıyordum ki işe dönme zamanı geldiğinde dolapta stok olsun. emme sonrası olduğundan fazla çıkmıyordu tabi, kvalidemin yorumu:

yok kızım yok, senin öyle hem emzirip, hem sağacak kadar sütün olmayacak, 6 ay emzirebilirsen ne ala...nasıl üzülüyordum anlatamam. ama kızım 1 yaşa kadar emdi.

ikinci kızım da kolik sancıları nedeniyle, avaz avaz ağlarken, ve ayda 900 gr alırken, süt mü yetmiyor acaba, diyordu. eşim, anne süt olmasa memede sakinleşir mi bu çocuk dediğinde, çekiyor çekiyor birşey gelmiyordur, o farkında değildir diyordu ve bütün bu yorumlar benim yanımda yapılıyordu...

sonuçta, süt miktarına öyle bir kafayı taktım ki, kabusum oldu. tüm aileme ve kendime hayatı zehir ettim. üstelik sütüm gayet de yeterliydi. kızım 11.ayın içinde hala emziriyorum şükürler olsun.
ama var böyle tipler.
bu çocuk aç mafyası, sütün yetmiyor mafyası, üşür bu çocuk ince giydirmişsin mafyası, sezaryen mi oldun, en iyisi normal doğum aslında mafyası...ooof say say bitmez....

asnaya şu nedenle bir miktar hak veriyorum, yalnız annelerin gerçekten herşeye yetişmek zorunda olması, kafasının dağılmasına ve bu depresyonu yaşamasına engel olabiliyor. ama bu birikim ve yorgunluğun acısı sonra daha beter çıkabiliyor, aman evlerden ırak....


nesejoy

asna dogru olabilir tezin. senin durumunda olan (ve onun cocuklari arasinda sadece tam 1 yas var) bir arkadasim var o da aynisini soyler. annem de ablam 2 yasindayken beni dogurmus ve yaninda aynen senin gibi hickimse yokmus . nasil yapiyordun diyorum, yapiyordum iste bir sekilde diyor. insanoglu sartlara uyum saglamayi ogreniyor bir sekilde.



ikicocukannesi

arkadaslar bir not geceyim,
asna su an yurtdısında yasıyor,
yanında aileinden buyukler yok bildigim kadarıyla,
ayrıyetten pespese iki bebesi oldu,
simdi ucuncu de karnında,,

benzer durumda oldugumuz icin belirteyim dedim,
pespese dogum diyorum:)))


didoba

Ben de uzuuun süre depresyonda kalanlardanım. ama bunun onlarca nedeni var. zaman geçtiği için sorgulayabiliyorum bazı şeyleri. ama o zaman anlamamıştım niye bu kadar uzun sürdüğünü.
1.si evet yanlız kalmak zor bişey. ama yanınızdaki insanlar aklı selim değilse yanlız kalmak en iyisi.
annem benim canım ona olan sevgimi kimse sorgulamasın lütfen ama bana destek olduğunu zannederken kendimi eksik hissetmeme en çok neden olandır. sürekli göğsümün ucunu sıkıp senin sütün yok bu çocuk aç diye kafasına göre mama verdi oğluma. zaten zor bi doğum oldu (12 saat suni sancı üzerine sezaryen)zorunlu sez. beni baştan çökertti. kendimi beceriksiz hissettim. bunu anlamadı, beni eski halime dönmye zorladı. ben başaramadıkça kendimi daha çok eksik hissettim.
2.si aynı dönem k.valideler de bizdeydi. k.peder sürekli evde hiç dışarı çıkmadı. zaten kış. eve hapsolduğum yetmezmiş gibi bir de odaya tıkıldım. çünkü elinde kumanda tv. başından hiç ayrılmadı. benim göğüs uçlarım yara, içime çamaşır giyememiyorum. evde o şekilde dolaşamıyorum. oğlumu emzirirken gık diye ses duysa bu kız emziriyor müsait mi değil mi demeden pat diye içeri dalıyordu. uyuyan çocuğu yeter çok uyudu diye uyandırıyorlardı ki ege çok zor uyuyan bi bebekti.
3.sü annem ve k. validem asla anlaşamaz. annem sürekli onların her dediğini her yaptığını bana yansıttı. k.validen şunu dedi, kocam yan baktı falan diye. lohusa bu kız aman susup oturayım demedi.
4.sü 35. gün işe döndüm ve k.valideleri bize çağırdık. 1,5 yıl bizde kaldılar. oğlum onların elinde büyüdü ve k.validem torunu olan ilişkisini kafasında uygun yere yerleştiremedi sanırım ki sanki annesi gibi davranıp benden bile esirgedi çocuğumu. kucağımdan alırdı sürekli. ben neyi yapma desem inadına yapardı. evimin düzeni dahi değişti. eşyalrımın yerlerini bile kafalarına göre değiştiriyorlardı sormadan.
bunun gibi daha sayılacak çokça şey var. ama ne zamanki k.valideler de gitti. biz çekirdek aile olarak kaldık ben kendime geldim.  
şimdi doğum zamanı yaklaştıkça doğumdan falan değil de bunları yeniden yaşamaktan korkuyorum. keşke her iki taraf aynı anda gelmese  ya da kimse gelmese.  ben gitsem doğursam kendime gelsem. onlar sonra sadece torunu görmeye gelseler. kimse hiçbirşeye karışmasa, hemen işe dönmesem gibi hayalperest temennilerim var.


asna

Nese, evet, bende onu diyorum :) yoksa kimsenin yasadigini hafife almak vs. degil niyetim, asla.

Düsününki simdi dogum yaptiniz (sans ya bendeki, Danimarka'daki saglik personelinin grev yapacagi tuttu, normalde ilk dogumda bir kac gün hastanede kalinir, ama cik, personel yok) neyse, bi kac saat sonra eve geldik, ben, esim, bide bebek :)

Allah'tan ben cok kalabalik bir ailede yegenlerimle birlikte büyüdümde, cocuga uzak degildim :)

Bebek var, ev var, e biz variz acikiyoruz felan insani ihtiyaclar :) esimde ise gitmek zorunda... belkide olan su, bilmiyorum, Didoba'yi okuyuncada sanki biraz daha dogruladim bu düsüncemi, ilk günden itibaren kendi düzenimizi kendimiz kurduk, ay ev cok daginik cok pis ayip felan diyen olmadi, yok cok emdi az emdi, sütün var, yok diye kimse karismadi, sagolsun esimde öyle karismaz, o da alisverisi felan hallediyordu iste, ya bak, yazdikca aklima geliyor, bizim evlerde camasir makinamiz yok, camasirlar camasirhanede yikanir, bebek uyurken gider bi kosu atardim, bidahaki uymasinda kosar kurutmaya atardim, oy oy...

neyse konuyu dagitmayayim cok, elini tutan olmayinca sen tutunup kalkiyorsun... insanda cok büyük bir güc, bir enerji potansiyeli var, varmis... böyle olunca, yani bastan itibaren hayatin dogal akisini devam ettirince (biz ilk günden itibaren, bazen zoraki, bazen fuzuli :), disari ciktik hep mesela - ki burasi kuzey, senenin 10 ayi kar tulumu giyer cocuklar) her ne kadar vücüdün hormonel salgilari sana inis cikislar yasatsada, adaptosyon cok daha kisa sürüyor, ve aslinda bu postnatal depresyon vs. denilen durum bence bu adaptosyon sürecinin bir diger ismi...

yorgun anne pek bi daginik yazmis, affola...


Elif_Ezel

Bende sürekli ağladım ve etrafa dehşet saçtım yaklaşık 3 hafta.Hiç bir kıyafetim gelmiyo diye de ağlamıştım:) hoş hala sinir bozucu.Uykusuzluğa ve yorgunlua alıştıkça,bebekle iletişim kurmaya başladıkça kendiliğinden geçti.ama asla yalnız kalınmamalı ve çok bunalınca dışarı çıkmalı bence.
sevgiler


Aysegul_

Ben depresyon yaşamamış olsam da moral bozukluğu elbette oldu. Benim oturduğum şehirde hiç akrabam yok. Annem bebek bakımından çok anlamadığı için ve zaten yoğun çalıştığı için, kayınvalidem ise bebek bakımı konusunda daha tecrübeli olduğundan ve iyi anlaştığımızdan ben kendim kayınvalidemin yanımda olmasını istedim. doğumdan 3 hafta önce çağırdım geldi ve Berk 2 aylık olana kadar kaldı. Annem babam ise doğumdan bir gün önce gelip bir hafta kalıp döndüler. önereceklerim şöyle,
eğer annen ve kayınvaliden anlaşamıyorlarsa bence beraber kalmasınlar yanında, ne bileyim bir kaç gün biri bir kaç gün biri hem de dinlenmiş olurlar diye düşünüyorum.
bunun dışında mümkünse ev aşırı kalabalık olmasın ve kayınpeder gelip kalmasın hakikaten insan rahat edemiyor. ben kayınpederimin gelmesini istememiştim sağolsun anlayışla karşılayıp 1 ay sonra geldi. Görümcem çok gelmek istedi (1,5 yaşında inanılmaz yaramaz bir oğlu var:) eşim de ben de istemedik yenidoğan bir bebek varken bir de yeğen olunca evde zaten anne baba kayınvalidem var kabus olur dedik, ona da evin kalabalık olduğunu, ağırlayacak oda olmadığını benim annemler gidince gelmesini uygun bir dille kırmadan söyledik o da anlayışla karşıladı ve gelmedi (ancak ne yazık ki bir daha da fırsat bulamadı hala göremedi yeğenini :)
bunun dışında ben sürekli evdekilerin rahat olup olmadıklarını düşünürdüm. annem akşam 9 oldu mu uyurdu çok yemek yapmayı da beceremez her işe kayınvalidem koşuyordu üzülüyordum, benim babam da elinde kumanda sürekli tv başındadır. kvalidem gece uykusuz kalmış akşam erken yatmak istediği zaman babam tvnin başından kalkmadığı için yatamazdı orda burda kanapelere kıvrılırdı vs
sen mümkünse boşver çok kafaya takma bir takım zorluklar yaşayacaklar tabii ki onlar da kolay değil evde yenidoğan olması sonuçta.
Sütün ilk günlerde olmaz veya az olursa çok kafaya takma eninde sonunda geliyor ben şu an 4 saat emzirmesem davul gibi oluyor.
ilk günler emzirme çok uzun sürüyor ben 1 saat filan emzirirdim çok bunalırdım sana tavsiyem bilgisayar yanında olsun emzirirken bir yandan bizle sohbet edersin filan :)
ben sürekli gece kaç saat uyuduğumu hesaplardım genelde ilk günler geçtikten sonra bölünmüş olarak ort 5 saat uyurdum bana çok az gelirdi oysa evdekiler (eşim ve kvalidem) gece kendileri uyudukalrından benim de güzel uyuduğumu sanır gündüz yorgun ve uykusuz olmama şaşırırlardı bu çok sinirimi bozuyordu. önce kendim hesaplayıp sonra da onlara söylerdim şu kadar uyudum diye inandırmak için.
ilk 20 gün hiç ev işi yapmadım sadece bebekle ilgilendim kvalidem halletti sağolsun yapabilirsen sen de böyle yap.bir de mümkün olduğu kadar bebek aç değilken veya uyurken sen de uyu 1 saat bile uyusan fayda ediyor.
benim eşim doğum izni kullanmadı işe gitti hep ilk günden itibaren. şimdiki aklım olsa izin vermezdim yanında olması bile psikolojik destek oluşturuyor. hem de gündüz işe gittiği için gece bebek uyumadığında bu sefer bir de eşimi düşünürdüm stres olurdum uykusuz kalacak diye. hatta bir iki gece ayrı yattık eşime, kvalidemle yattım ben nöbetleşe baktık bebeğe :) o zamanki psikolojiyle o bile etkilemişti beni. mümkünse en azından ilk 2 3 gün yanında olsun.
Bebeğe kendi başına bakabileceğine inandığın anda yanındakileri gönder (tabi gazlı bebek değilse, umarım olmaz) ve kendi düzenini kur. ben gazlı olacağından korkarak kvalideyle baştan 3 ay kalması için pazarlık yapmıştım ama allaha şükür gazlı olmadı, bu sefer 1 aylıkken kendi başıma bakabileceğimi anladım ama çağırmışım bir kere taa 1500 km.den gönderemedim. o varken o kadar iş oluyordu ki akşama kadar koltuk yüzü göremiyordum (tabi bu dediğim ev işi yapmaya başladıktan sonra). evde başkası varsa bir şekilde ev işi artıyor. çok iyi anlaşmamıza rağmen gidince çok rahatlamıştım. bebeğin uykusunu banyosunu ev işlerini hep bi düzene bundan sonra sokabildim.
Çevrendekilerin bebekle ilgili yanlış yaptığını düşündüğün olursa mümkün olduğu kadar belirt. ben internetten çok şey öğrenmiştim bunları kvalideme de okudum o da öğrendi ve düzeltti (örn kalın giydirme, emzirme şekli vs)
Yanında en iyi anlaşabileceğin kişiyi bulundur mümkün olduğunca. Ben açıkçası annemle hiç anlaşamam kvalidemle daha iyi anlaşırım. ama ona da her zaman herşeyi söyleyemiyosun tabi. kvalidem bana sürekli hadi, çabuk, acele et vs derdi kendimi çok yavaş yetersiz beceriksiz hissederdim ki aslında çok hızlı biriyimdir. Bir de bebeğin giyimine çok karışırdı -onu giydirme bunu giydir gibi- ama bu gibi şeylere sesimi çıkarmadım. Bazı durumlarda alttan almak, bazı durumlarda ise karşıdakini de kırmadan fikirlerini söylemek bu şekilde gerginlik ortamı olmasını engellemek gerekiyor. anneyle tartışsan da unutursun ama kvalideyle durum daha farklı tabi. o yüzden mümkün olduğu kadar -kendi sinirlerini de yıpratmadan- karşıdakini idare et bence. Bizimki uzaktan geldiği için ben hep 'ben istediğim için evini barkını kocasını bırakıp geldi, 3 aydır bu köy gibi yerde kalıyor, sonuçta torunu için o da en iyisini ister diye düşünüerek anlaşamadığım bazı noktaları görmezden geldim. annem olsa daha kötü anlaşacağımı düşünerek bazı şeyleri alttan aldım. sonuçta giderken ikimiz de memnun ayrıldık.
konudan çok uzaklaşmış olabilirim ve de acaayip uzatmış olabilirim ama dediğim gibi ben depresyon geçirmedim umarım sen de geçirmezsin. Ama moral bozukluğunu en aza indirebilmek için yaşadıklarımdan aklıma gelenler bunlar oldu.



Cevaplamak için Üye ol