doğum sonrası bunalım,moral bozukluğu ya da depresyon yaşadınız mı? Nasıl başa çıktınız?

Tunam10 soruyor: 7

Bunu birçok yerde okudum ya da yeni doğum yapan arkadaşlardan duydum. hafif ya da orta hatta bazen ağır şekilde bu sıkıntıyı yaşayan çok. bir arkadaşım bazen bebişle birlikte aralıksız ağladığımı bilirim demişti mesela. sizler yaşadınız mı? Nasıl yendiniz bu sıkıntıları?

Bu soruyu cevapla

57 Cevap


mibrim

benal bulun eşinizi ne yapıp edip konuşun eminim yoluna girecektir ayrılmak için öyle sıkıntılı bir dönemdesiniz ki yanlış kararlar vermeyin..bakın bebişiniz daha minnacık..


elifnrm

kvlerin hepsi aynı ben dertlerimle uyraşırken onlar benim yanıma gezmeye ve hizmet görmeye geldiler en cok ta eşimin bunları bilip onlara bişey diyeyememsi üzüyor .okadar rahatlarki ben kendimi fazlalık gibi hissediyorum.bir odaya tıkılıp kaldım depresyonumla başbaşa sadece yemek hazırlamak ve toplamak için çıkıyorum ...


gokalpileseyrialem

bebek dünyanın en güzel şeyi ama 9 ay boyunca farklı hormonların istilasında olan vücut bir anda bu istiladan kurtulunca herşey alabora oluyor.Bence sendrom yaşanmasının en büyük dış etkisi yaşanan olumsuzluklar.Belki ailenin diğerlerinin yansıttığı gerginlik belki yaşanan kötü tecrübeli bir doğum.Maalesef benimkide umulmadık bir doğum tecrübesi sonrasında yaşandı.Bu kötü tecrübeye daha önce başkalarınınkileri okusamda hazırlıksız yakalanmıştım.Diğer anne adaylarına herşeyin geçiceğini düşünerek hazırlıklı olmalarını tavsiye ederim.Hamilelik annelik ve bebek bakılıyla ilgili tecrübelerimi yazdığım bir blogum var.Lohusa sendromuna dair yaşadıklarımı ve tavsilerimi buradan http://gokalpileseyrialem.blogspot.com/2010/09/lohusa-sendromu-ve-uzerine-tavsiyeler.html okuyabilirsiniz. Sevgiler...


smali

Lohusayim ilk oglumu ihmal ediyorum ve artik beni sevmiyecek saniyorum surekli aglamak istiyorum iki cocuklu anneler normalmi sizce bu durum yasadinixmi bole bisey :(


asklepios

smali; çok normal yaşadıkların, postpartum blues (lohusalık hüznü) bilinenden çok daha yaygındır. Tabi ki çoğunlukla kendiliğinden geçiyor; ancak depresyon ve psikoza ilerleyen vakalar da nadiren oluyor. Bu dönemi kolay atlatmanın en iyi yolu yanında sana destek olacak sevdiğin birilerinin olması (annen, kardeşin veya bir arkadaşın) ve eşinin senin ruh halini bilip ona göre davranması... Hissettiklerini kendine saklama, eşinle paylaş, en azından biraz toparlanana kadar yalnız kalmamaya çalış, içinden ağlamak geliyorsa doya doya ağla, tutma. Geçecek, merak etme...


seddosh

Hamileyken keşfettiğim onlarca siteden biriydi burası,hepsi gitti gitti nurti'm kaldı bir tek.. Aradığım herşey burada..
Konuya dair benim de söyleyeceklerim var..  Eğer lohusa depresyonu diye bir şey varsa  sonuna kadar yaşadım diyebilirim.. Kızım beklenen bir bebek değildi,çoğu anne de olduğu gibi şaşkınlık yarattı bu durum bende ama kısa zamanda hamileliğime adapte oldum..  Asıl olan doğumdan sonra oldu.. Hatta doğum yaptığım gün..
O gün herkes bebeğin etrafındaydı.. Herkesten ziyade eşimin beni unuturcasına bebeğe odaklanmasıydı belki de tetikleyen.. Hastanede annemle kaldık 2 gece, sezaryen olduğum  için. Eşim geceleri eve dönüyordu.. Aradığında da sen nasılsın demek aklına bile gelmiyordu,bebek nasıl,emiyor mu,uyuyor mu,bezini değiştirmeyi unutma  vs gibi direktifler veriyordu..
Bu ilgisizlik hep vardı diyemem, bebek olmadan önce gayet ilgiliydi..

Sonra annem 15 günü doldurup memlekete geri döndü.Eşim gece yarılarına kadar çalışıyordu.Kayınvalidem üstüde oturuyor  ama haftada bir uğruyordu.. Zaten yalnızlıktan bunalırken,bir bebekle yapayalnız kalmıştım.

Kapıdan gelecek herhangi birine hasrettim resmen.. Ne zaman bahar geldi kızım 3 -4 aylık oldu dışarı çıkmaya başladık ben o zaman rahatladım diyebilirim.. Tabii kızımın doktoru Şerife Hanımdan Allah razı olsun,eşime nasihatlerde bulundu ki o iyiliğini hiç unutmam..

Bu yüzden hayatımın en berbat dönemi ne yazık ki lohusalık dönemimdir,herkes mutluluğunu anlatırken ben hatırlamak dahi istemiyorum..


bit_bit

lohusalık depresyonu geçirdim benimki gibisini Allah göstermesin kimseye...ruyalarım.. oglumun gazlı olusu...ben tek basıma olmak istedim o dönemde ama 15 gun yalnız değildim keske öyle olmasaydım belki stresim x10 olmazdı belki.ben yalnızlıgı tercih edenlerden oldum bebeğime o dönemde kimse dokunsun istemiyordum.hatta oturur vaziyette oglum gögsümde uyurdum.eşimin annesinin öyle uyutma alışır dediğinde 2 adım daha yakınımda olsa gırtlaklayasım geliyordu.bu durumda insan öyle aciz oluyor ki...ben ruyalarımda kusuyordum içimdeki herseyi resmen.tabi o ruyaların ertesi gunleri daha zor oluyordu.ya aslında bu depresyonu geçiren annelerin uzman yardımı almaları bana mantıklı geliyor.ne kadar anlatsanızda arka bahcenizde saklı tutmayı yeğlediğiniz hisler mutlaka oluyor.zaten o kırıntı halindeki hissiyat zamanla içinizde çatışmaya yol açıyor nedensiz sinirlerin kaynagının bu oldugunu düşünüyorum.Allah hepimize sıhhatli zihinler versin...




Cevaplamak için Üye ol