Calisan anne olmak ve hissettirdikleri

Smryna06 soruyor: 10

Merhaba sevgili anneler bugunlerde calismaya baslayacagim gun aklima geldikce zor nefes almaya basladigimi hissediyorum. Halbuki isimi ve calismayi seven biriyim, ogrenciyken bile tatil olmasin isterdim hep ama simdi...

İki dusukten sonra dunyalar tatlisi bir kizim oldu, 5. ay 17 gundur neredeyse 24 saatim onunla dolu, bazen zorluklarini yasasam da cok mutluyum, bir kadinin olabilecegi en iyi sey annelikmis meger ama cok da zormus eger calisiyorsa.

Calismaya birkac ay sonra baslayacagım, ama o gunu dusunmekten kizimla gecirdigim gunlerin tadini alamaz oldum, ruyalarimda surekli calismaya basladigim gunu ve bebegimin mutsuzlugunu goruyorum. Uyanikken de kizima kimin, nasil bakacagini dusunuyorum, bakicisi iyi olsa bile benden baskasinin ona sarildigini, onu optugunu dusunup ve belki de kizimin ona benden cok baglanacagini dert ediyorum. Bebegimin ilk adimlarini, ilk sozcuklerini ben gorup duyamayacagim, belki de benden cok bakicisina soracak: Bu ne? diye, bircok seyi ilk kez benden ogrenmeyecek.

Belki de fazla duygusal davranip abartiyorum, ama o gun gelip cattiginda nasil atlatacagimi da bilmiyorum, bebegim cok uzulur mu yoksa cabuk alisir mi bilemiyorum, belki de o cok sorun etmeyecek ama ben nasil dayanacagim? Ozel sektorde calistigim icin sadece 6 ay ucretsiz izin alabildim yoksa bir sure daha kizima ben bakmak isterdim.

Calisan anneler siz bu durumla nasil bas ettiniz, vicdan azabiyla nasil savastiniz, bebeginizi o gune nasil alistirdiniz?

( Turkce karakterler icin ozur dilerim. )


20 Cevap


bashaqqq

yarın itibariyle işe baslıyorum, duygularımı daha iyi ifade edemezdim:((
benim annem bakacak yinede mutsuzum,mutsuzum,mutsuzum....


ozgu_naz

kendinizi nerde en iyi hissediyorsanız orda olmalı insan.ama bazen hayat şartları istemeye istemeye anneyi de çalışmaya zorluyor.ben 39 yaşında anne oldum ve 17 yıllık kariyerimi gözümü kırpmadan sıfırladım.sigorta primlerimi ödemeye devam ettim ve tamamladım işgünümü.eğergenç yaşta anne olsaydım sanırım bu kararı almam zor olurdu çünkü çalışmayı üretmeyi seviyorum.ama mesleğim sorumlulukları ağır ve mesaisi saatleri uzun olan bir meslekti ve kafamda kızımdan başka bişi olsun istemedim.Artık büyüyor.önümüzdeki sene bana bu kadar ihtiyacı olmayacak ve ben yeniden ama farklı bir alanda iş hayatına döneceğim. sizin de seçme şansınız yoksa eğer onunla geçirdiğiniz zamanları en iyi şekilde değerlendirmeye bakın.uzun zamandan çok kaliteli zaman önemli.iyi anne olmak için evde oturmak yetmiyor.vicdanınız da içiniz de rahat olsun.dengeyi mutlaka kurarsınız


CokBilmis

O vicdan azabından kaçış yok. Bebeğinizi gönül rahatlığı ile ancak 2-3 yaşında bırakabilir hale geliyorsunuz.

Öncesinde ise bir şekilde mecbursanız çalışacaksınız ve "Çalışan tek anne ben değilim" diye kendi kendinizi teselli edeceksiniz, başka yolu olduğunu sanmıyorum.


silky

Ben çalışmaya bebeğim 4 aylık iken başladım ve bebegim 6 aylıkken 2-3 gecelik iş seyahatleri yapmaya başladım. İlk iş günüm büyük bir özlem ve vicdan azabı ile geçti. Daha sonraki günlerde ise bebeğime duyduğum büyük özlemin yanında artık kendim içinde bir seyler yapıyor olmak hissi bana çok iyi geldi.  Artık işe beni el sallayarak uğurluyor. Akşamları eve gittiğimde beni gördüğü andaki neşesini görmek tüm günün hasretine deyiyor. Kızım uyuyana kadar beraber çok güzel vakit geçiriyoruz. 

Çalışmaya başladıktan sonra ilk günler kesinlikle çok kolay olmuyor, ama kısa zamanda alışılıyor merak etmeyin. Şu anın tadını çıkarmaya bakın.
eğer bebeğinize bakıcı bakacak ise bakıcıyı şimdiden bulmanızı tavsiye ederim. Böylece hem siz bakıcıyı yakından gözlemiş olursunuz hem de bebeğiniz kendisine alısır.


gulenozel

1 ekim de ise başlayacağım, bana daha dogum oncesinde ay bu dayanamaz yasal izni bitince doner ise diyorlardı, o kadar iskoliktim ama olmuyor insan bebeğini bırakmıyor öyle kolay kolay. Benim oğluma halası bakacak yani gözüm arkada kalmayacak ancak yine de pek cok ilkini benimle yasamayacak biliyorum, ama çevremdeki tüm anneler istisnasiz çalıştığından yapılabildiğini de biliyorum. Ben ev kadını olabilecek biri değilim ama 2-3 sene ara vermek isterdim mümkün olmadı. 1 Ekim yaklaştıkça sunu diyorum kendime oğluma daha iyi şartlar sağlayabilmek icin çalışıyorum ve her şey güzel olacak...



Meowwow

dogumdan 5 gun sonra evden, 4 ay sonra tam gunlu calismaya basladim. Ogluma o sirada issiz olan esim bakti. Bende ise tam gunlu baslayacagim gune lanet ederek, is yerindeki herkesten enfret edicegimi dusunerek geri dondum. ama hic oyle olmadi. saatler saatleri cabuk kovaliyor aksam oluyor evime donuyorum. Gecen ay esimde calismaya basladi ve oglumuzu 11 aylikken krese birakmaya basladik. Her biraktigimizda agliyor. almaya gittigimizde emekliyerek bize geliyor sevincle.  Evet gun boyunca ozluyorum onu. ilk basta durmadan picasa'ya yukledigim resimlerine bakiyordum. ofisimi fotograflari ile donattim. Kupa bile aldim fotosu ile. her an yanimda gibi :) Acikcasi ilklerin nerede ise hic birini kacirmadim. icinizi rahat tutun, aksamlari haftasonlari var. beraber oldugunuzda bu ani guzel degerlendireyim deyip kaliteli zaman gecirebilirsiniz. 

Ilk hafta zor oluyor, ama her gun birbirinden biraz daha kolay oluyor. etrafimda calismak zorunda olan diger annelre abkiyorum onlarla konusuyorum o faydali oluyor. evde kalmayi tercih eden bir arkadasim var benimle ayni zamanda doguran, onula dertlesiyorum. anliyorum ki herkesin kendine gore bir derdi bir mutlulugu var. yani hic bir senaryo mukemmel degil.
oglum kreste mutlu, bebekler yastilari ile zaman gecirmeyi cok seviyorlar. ona bakan ogretmenleri ilgili, bilgili. ama sonucta aksam geldigimizde hemen gulerek bize geliyor. yani bakicisini sizden fazla sevmesi pek mumkun degil :) acikcasi benim icin en zor kismi sut sagmakti. eger sut sagicaksaniz iki bir pompa edinmenizi tavsiye ederim. 
kolay gelsin


ipekkusgoz

Daha önünüzde 2 ay varken şimdiden içinizi böyle karartmayın bence.Keşke bir süre daha çocuğumla kalsaydım demeniz o ek süre bitimine doğru yine aynı duyguları hissedeceksiniz demenizdir maalesef. Anneler için bunun doğru zamanı hiç gelmez bence.Ama yapmanız gerekeni yapıp yasal süre dolduğuna işe dönmek başlarda zor gelse de herkes gibi alışacaksınız ve zamanla çalışan anne olmanın size ve çocuğunuza iyi geldiğini bile göreceksiniz.

Emziriyorsanız süt izni hakkınızı mutlaka kullanın.İş-ev arası yakınsa günlük,uzaksa birleştirip haftada bir gün olarak ayarlayın bunu. Yada size nasıl uygunsa bilemiyorum.Çocuğunuz bir yaşına gelene kadar süt izni hakkınız var.


kapibara

Henüz bebeğim doğmadı ancak bende aynı sıkıntıları yaşayacağımı bildiğim için kendimi şimdiden bu duruma alıştırmaya çalışıyorum.Bebeğinizin geleceği için çalıştığınızı düşünün,ona daha iyi şartlar sağlamak için,daha iyi okullarda okusun,daha fazla imkanlara sahip olsun diye sonuçta her anne çocuğunu kendi büyütmek ister,ama şartlar uygun değilse yapacak çok fazla bir şey yok.Mantığınızı duygularınızın önüne çekmeye çalışın.


GOGO05

aynı duyguları fazlasıyla yaşadım kameradan oğlumu izlerken ağladım ama zamanla alıştım şimdiyse iyiki çalışıyorum diyorum çünkü insan iş yerinde birazda olsa nefes alabiliyor sizde zamanla alışırsınız üzülmeyin


iflah_olmaz

bende 3 hafta sonra 1 yıl aradan sonra işime geri dönücem.açıkcası benim keyfim yerinde:-))annem bakıcak bu bakımdan gözüm arkamda da değil.öyle bunaldım ve sıkıldımki evde olmak kesinlikle bana göre değilmiş.arkadaşlarımla sohbet etmeyi,öğle tatilinde yemeğe çıkmayı özledim.



Cevaplamak için Üye ol