Calisan anne olmak ve hissettirdikleri

Smryna06 soruyor: 10

Merhaba sevgili anneler bugunlerde calismaya baslayacagim gun aklima geldikce zor nefes almaya basladigimi hissediyorum. Halbuki isimi ve calismayi seven biriyim, ogrenciyken bile tatil olmasin isterdim hep ama simdi...

İki dusukten sonra dunyalar tatlisi bir kizim oldu, 5. ay 17 gundur neredeyse 24 saatim onunla dolu, bazen zorluklarini yasasam da cok mutluyum, bir kadinin olabilecegi en iyi sey annelikmis meger ama cok da zormus eger calisiyorsa.

Calismaya birkac ay sonra baslayacagım, ama o gunu dusunmekten kizimla gecirdigim gunlerin tadini alamaz oldum, ruyalarimda surekli calismaya basladigim gunu ve bebegimin mutsuzlugunu goruyorum. Uyanikken de kizima kimin, nasil bakacagini dusunuyorum, bakicisi iyi olsa bile benden baskasinin ona sarildigini, onu optugunu dusunup ve belki de kizimin ona benden cok baglanacagini dert ediyorum. Bebegimin ilk adimlarini, ilk sozcuklerini ben gorup duyamayacagim, belki de benden cok bakicisina soracak: Bu ne? diye, bircok seyi ilk kez benden ogrenmeyecek.

Belki de fazla duygusal davranip abartiyorum, ama o gun gelip cattiginda nasil atlatacagimi da bilmiyorum, bebegim cok uzulur mu yoksa cabuk alisir mi bilemiyorum, belki de o cok sorun etmeyecek ama ben nasil dayanacagim? Ozel sektorde calistigim icin sadece 6 ay ucretsiz izin alabildim yoksa bir sure daha kizima ben bakmak isterdim.

Calisan anneler siz bu durumla nasil bas ettiniz, vicdan azabiyla nasil savastiniz, bebeginizi o gune nasil alistirdiniz?

( Turkce karakterler icin ozur dilerim. )


20 Cevap


Smryna06

Cok tesekkur ederim herkese.

Calisan tek anne ben ve annesi calisan tek bebek kizim degil dusuncesi ile avunmaya calisacagim artik, evde kesinlikle kamera olacak ve is yerinde firsat buldukca izleyecegim onu, ama yine de zor.

Dogum izinlerini oncesi ve sonrasi 16 hafta ile sinirlayan erkek zihniyetinden nefret ediyorum sadece 2 ya da toplamda 4 ay ile bir bebegin anne sefkati almasini yeterli mi goruyorlar! Sadece bu kadar surede doya doya anne sutu alabilir mi bir bebek!? İse dondugumde yine o zihniyet sut izinlerime de mudahale etmeye calisacak biliyorum, bir de bunun icin mucadele edecegim sonuna kadar.


sunkey

3 Ekim'de işe başlayacağım ve zaman yaklaştıkça ben de zorlanıyorum. Suçluluk duygusundan kızım gak dese yanındayım.Hatta yatağımıza hiç almamıştım daha önce 1 haftadır bizimle uyuyor.Her ağladığında aklıma ben yokken de böyle ağlayacağı ve onun yanında olamayacağım geliyor.Bakıcısı tatlı bir kız, ama ne olursa olsun bensiz olacağı fikri beni üzüor.Diğer yandan evde olma fikri de sıcak gelmiyor.Hatta ofise ziyarete gittim, gerçekten özlemişim. Bu ne yaman çelişki :D


nurus

insan sadece kendisi yaşıyormuş gibi geliyor.ama öyle değil..

sizin gibi birçok anne var.birçok artı ve eksileri olsa da çok şahsi bir karar bu.
eğer ciddi bir maddi zorunluluk yoksa ben çalışılmaması yönündeyim.ama tabi işin içinde özgür olma durumu da var.bazı kadın diyebilir ''bütün gün evde yapamam'' diye..
  
 hamileliğimi ve ilk 4 ayımı evde çalışmadan geçirdim.hamile kalmadan önce ayrıldığım _ayrılmak zorunda olduğum _ iş yerimden tekrar çağrıldım.bu fırsat kaçmaz dedim,iş aynı iş,arkadaşlar aynı ki ; çalışmayı hiç mi hiç düşünmüyordum,alakam bile yoktu..._iş yerim ortaklığını ayırmış ve kapanmıştı,ama ne olduysa yeniden yapılandılar_

 anneler ayarlandı,ek gıdaya hazırlık yapıldı,saatler konuşuldu ve starta 1 gün kala yok ben yapamam diye ağlaya ağlaya....tam bir çelişki :(((

  başla dediler,baktın olmadı dönersin eve dediler...dönemeyeceğimi de biliyorum...2.yuvam gibi işimde..kızıma da kıyamıyorum , 1 yıl sonra yitip giden işime de :((

 başladım, martta 2 yıl bitecek..kızım öyle de böylede büyüdü.ama hergün birazcık daha zor oluyor sanki.özellikle bugün gibi hafta başı iş günü..vicdan sızlaması resmen.ama pazartesiden sonrası kolay...

 yeni bir işe başlasaymışım kesinlikle devam edemezmişim..öyle diyor mantığım ve kalbim.cidden gerek yokmuş.en azından 2 yıl .ama oldu işte birkere...


aicha_hero

Altı ay ücretsiz izin alıp , kuzum 9 ay bir haftalikken ise dondum, su an 20 aylık ve herseyin bilincinde gecen gun babamin cüzdanını bulup icinden benim fotografımı çıkarıp anne anne diye ağlamış bunu duyduğumda o kadar çok üzüldüm ki çünkü kafamda zaten vicdan muhasebesi yaparken birde bunu duymak inanılmaz üzdü, bankacıyim ayda 22,5 saat mesaiyi geciyorum işyerinde yaşadığım stres cabası bazı geceler 11de eve geliyorum oğlumu özlüyorum onu böyle bıraktığım icin kendimi suçluyorum ama ona daha iyi bir hayat sunmayı hedefliyorum ama kendimden bu kadar götürerek gercekten sunabilir miyim bundan emin değilim bir yandan yüksek lisansa gidiyorum diğer yandan lisanslama sınavları yogun ve yorucu mesailer öbür tarafda dünya tatlısı bir oğlum, bu tempoda ona ilgi ve şefkatimi elimden geldiğince gösteriyorum.terazinin kefeleri denk değil ama ne yapacağımı şaşırdım daha bu aksam saat dokuzda kapıda bana doğru koşmasını annnii diyerek nasıl unutayım???


CokBilmis

Sorun çalışan anne olmak değil, "insani koşullarda" çalışabilen bir anne olamamakta kaynaklanıyor.

Normal koşullarda anne, 1 yaşından sonra evde sıkılmaya başlıyor zaten. Anneye 6 ay ücreyl, 1 sene de ücretsiz izin verseler, her kadın çalışmak ister kendiliğinden.

Ama çalışmak da insani koşullarda olmalı. Büyük şehirlerde bankacılar ne yazık ki insani koşullarda çalışamıyorlar. Yoksa Avrupalılar gibi ya da tarlada çalışanlar gibi günde en fazla 7-8 saat çalışsak, çocuklar zaten arada 2-3 saat uyuyorlar. Anne babalarını 4-5 saat görmemeyi tolare edebilirler. Ama bir çocuğun tüm gününü annesini görmeden geçirmesi hiç kolay değil.



sunkey

Haklısınız Çokbilmiş. Benim mesaim 8.5 saat ama İstanbul koşullarında toplamda 12 saat evden ayrı kalacağım trafik yüzünden, işte üzücü olan da bu. Part time çalışma şansımız olsaydı hayat daha kolay olurdu.


SimgeAda

kızımın dogumuyla ısı bıraktım ben. hedefım 3 yıldı. 3 yasına gelınce o okula ben de ıse gıdecektım. ancak beceremedım.
2 yılın sonunda artık bunaldıgımı hıssettım. onun bana eskısı kadar bagımlı olmaması, emzırme surecının bıtmesı vs. artık evde bosbos oturan bı tıp gıbı hıssetmeye basladım kendımı.
tam bu donemde eskı ısyerımden cagırdılar hem de cok cok daha ıyı calısma sartlarıyla (bu sartla maddı degıldı yanlıs anlasılamsın calısma saatlerım azdı(09:00-16:00)) ben de dırak kabul ettım. kızıma da halası gelıp baktı ben calısırken.
ılk gunler kendım ıstememe ragmen vıcdan azabı benı delı ettı. cok uzuldum ne bıcım anneyım kendım ıstadım calısmayı dıye. ama sızın mutlulugunuz cocuga kesınlıkle yansıyor.
ben calısırken mutlu oluyorum kesınlıkle. ısımı de cok sevıyorum. tabıı kı her ıste oldugu gıbı ısyan edıyorum zaman zaman ama olsun. evde oldugum gunler o kadar kotuydu kı bazı gunler butun gun sacımı tarmadan dolasırdım evın ıcınde :(
hıc alısverıs yapmazdım.. evden cıkmadıgım ıcın..
magaza ortamında calısan bırı oldugum ıcın gayet duzgun gıyınen sacına makyajına ozen gosteren ve tum gun ınsanlarla muhattap olan bı ınsanken evde kös kös oturan bır tıptım kendıme gore.
kızımla gecırdıgım 2 yılı hıcbırseye degısmem tabıı kı.. hayatımın en guzel zamanlarıydı.. ıykı de oyle yapmısım yanında kalmısım bebegımın. sımdı cok faydasını goruyorum kesınlıkle.
mınık kelebegım bugun okula basladı bu arada.. bugun de bızım ıcın bır mılattı.. sımdı kuzum okulunda ve ben ısteyım..
benım ıcın de zor bır gun kısacası calısan anne olmak her zaman zor :/
sıze tavsıyem calısırken zamanınızı duzgun kullanmanız. mesela aksam onun uyku saatınde ertesı gunun yemegını yaparsanız ertesı gun o uyanıkken ısten geldıgınızde vs. yemek yapma derdınız vs. olmaz.
cocuklar uyanıkken 2 saatte yapılan bır ıs onlar uyurken 1 saatte yapılabılıyor bu arada :)


Smryna06

Evet haklisiniz anne calissa bile daha kisitli sureler ile calismali, boylelikle hem anne kendini ise yaramaz hissetmez hem de bebegi annesi disinda birinin bakimi ile de tanisabilir ama her zaman mumkun olmuyor bu maalesef.


nafia

bende işe başlayalı 1 hafta oldu oğluma babannesi bakıyor. ben sabah 7'de çıkıyorum akşam 7'ye kadar onunla değiilim. bütün gün aklım onlarda evet zor oluyor. ama akşam olunca boynuma sarılması ve seni diğer insanlardan ayırması muhteşem bir duygu. seni diğer insanlardan ayırıyor sadece 6 aylık olmasına rağmen durumun farkında. bende son günler yaklaştığında kendime günleri zehir etmiştim. ve bendeki gerginlik bebeğime yansyordu. bence sen ve bebeğin son günlerin tadını çıkarın.


sunny

çok zor gerçekten bunu bir sürü anne yaşıyor ben de birsürü bu tarz konular açmıştım, 6 aylıkken geri döndüm işe, 2 ay çalıştım dayanamadım ve bir gün istifayı bastım çıktım. Tabi dımdızlak çıkmadım, pazarlığımı yaparak çıktım ne de olsa evde olacaktım ve paraya ihtiyaç var bir şekilde. Sonrasında 2 yaşında tekrar geri dönmek zorunda kaldım.

Çünkü her sektörden belli bir uzak kalma süresi vardır ve 2-3 sene çalışmadıktan sonra iş bulma ihtimali malesef düşük. Tabi yaş faktörü de var, belki daha genç olsaydım daha uzun süre de durabilirdim.

Şimdilerde kendimi alıştırdım, hala sabahları ağlarsa filan kötü oluyorum, ama nereye kadar bu devam edecek ki..Çalışmak da para kazanmak da onlar için , ben şahsen kızımın geleceği için çalışıyorum kendim oralarda buralarda nasıl lüks yaşarım diye düşünmüyorum. Dolayısı ile bu açıdan bakınca içim rahat.



Cevaplamak için Üye ol