Calisan anne olmak ve hissettirdikleri

Smryna06 soruyor: 0

Merhaba sevgili anneler bugunlerde calismaya baslayacagim gun aklima geldikce zor nefes almaya basladigimi hissediyorum. Halbuki isimi ve calismayi seven biriyim, ogrenciyken bile tatil olmasin isterdim hep ama simdi...

İki dusukten sonra dunyalar tatlisi bir kizim oldu, 5. ay 17 gundur neredeyse 24 saatim onunla dolu, bazen zorluklarini yasasam da cok mutluyum, bir kadinin olabilecegi en iyi sey annelikmis meger ama cok da zormus eger calisiyorsa.

Calismaya birkac ay sonra baslayacagım, ama o gunu dusunmekten kizimla gecirdigim gunlerin tadini alamaz oldum, ruyalarimda surekli calismaya basladigim gunu ve bebegimin mutsuzlugunu goruyorum. Uyanikken de kizima kimin, nasil bakacagini dusunuyorum, bakicisi iyi olsa bile benden baskasinin ona sarildigini, onu optugunu dusunup ve belki de kizimin ona benden cok baglanacagini dert ediyorum. Bebegimin ilk adimlarini, ilk sozcuklerini ben gorup duyamayacagim, belki de benden cok bakicisina soracak: Bu ne? diye, bircok seyi ilk kez benden ogrenmeyecek.

Belki de fazla duygusal davranip abartiyorum, ama o gun gelip cattiginda nasil atlatacagimi da bilmiyorum, bebegim cok uzulur mu yoksa cabuk alisir mi bilemiyorum, belki de o cok sorun etmeyecek ama ben nasil dayanacagim? Ozel sektorde calistigim icin sadece 6 ay ucretsiz izin alabildim yoksa bir sure daha kizima ben bakmak isterdim.

Calisan anneler siz bu durumla nasil bas ettiniz, vicdan azabiyla nasil savastiniz, bebeginizi o gune nasil alistirdiniz?

( Turkce karakterler icin ozur dilerim. )


Henüz cevap yazılmamış. İlk cevaplayan sen ol.

Cevaplamak için Üye ol