H

coffetea soruyor: 10


Bu soruyu cevapla


16 Cevap


tiara

en kısa zamanda bir psikiyatriste danışın bence. depresyon belirtisi olabilir, olmayabilir de, bir profesyonel değerlendirsin sizi..umarım en kısa zamanda toparlanırsınız


aslidenizcan

Aslında ağlamak iyi bişey demek ki desarj olabiliyorsunuz.kizinizin önünde olması onu etkileyeblilir ama .kiziniz da kocaman olmuş size arkadaşlık edebilir beraber çıkın gezin ben hep öyle yaptım yazın hep disardaydim bana da darallar geliyordu.nerde oturuyorsunuz? belki nurturiaci arkadaslar vardır yakınlarda görüşürsünüz. Kendi kendinize meşgale bulun bence. Doktora gitmenizde de fayda v ar Nihat kara benim doktorumdu depam i araştırın netten bir gidin isterseniz


olci

Evet anneyiz, ama önce hepimiz insanız zaaflarımız var, korkularımız var ,yalnızlık çekiyoruz, sıkılıyoruz, yeni şeyler geliyor başımıza, korkuyoruz, bunların hepsi bizi insan yapar, ''bilinçsiz'' anne yapmaz. İkinci olarak, gerçekten AslıDenizCan'ın dediği gibi kızınız size arkadaşlık edebilir, mesela ben böyle zamanlarda kızımı bebek arabasına koyup bir kahve içmeye giderdim, hem de daha bir kaç aylıkken, evlenerek geldiğim bu yerde hiç arkadaşım yoktu benim de, sonra fotoğraf, bilmem hoşlanır mısınız? Ama bence sihirlidir, sizi olduğunuz yerden alıp çıkarıverir. hem hiç tanımadığınız insanların şu an sizi düşünüyor olmaları belki azıcık azaltabilir yalnızlığınızı :)


coffetea


2


esrasena

sizde kendimi gördüm:(( aynı yalnızlık hissi,boşluk ve ağlamalar bende de mevcut.

iş hayatından ev hanımlığına terfi etmek,sürekli iş hayatında olduğundan komşuluk bilememek,çocukların günlük sıkıntıları ve tek çocuk olduğundan size sarmaları,eşinizin geç gelmesi ve yardımcı olamaması,annenizin iş bulsan,çalışsan böyle olmaz demeleri hepsi birikim ve bunalım sebebi maalesef..kurtulmanın tek çaresi çalışmak,yarım gün de olsa ortamdan uzaklaşmak.bu sene belki geçti ama seneye çalışmayı düşünün,kızınız da kreşe gider.



gesnur

apartmanda mutlaka bir komşu vardır bebeği olan, çalın kapısını tanışalım deyin. ya da pasta yapın götürün, olmadı iki fincan kahve yapın kahvemle size geldim deyin, çok tatlı bir tanışma şekli bence. biri bana böyle gelse bayılırdım


guLyun

Seni cok iyi anliyorum ayni seyleri yasiyoruz uzman yardimi al ama ilaclarla degil konus rahatla sorunun derinine in cozum ara ilac sadece uzerini orter..


ayseuze

yalnızlık gibi bi nedenden değil ama zamanımı kendimi yetirememekden kaynaklı stresten ötürü çook mutsuz olduğum ve bu mutsuzluğun önüne geçemediğim bir dönem olmuştu.yapı itibariyle yardım isteyebilen yada anlatabilen biri değilim, insanları üzecekmişim gibi gelir.ısrarla yardım almadım ve mutsuzluk büyüdü.eşimin ısrarıyla gittim bir psikiyatriste ve sanırım bir saat gibi bir süre sonra enjeksiyonla çekmiş gibiydi içimden hepsini.bu bana özgü bir durumdur belkide ama umduğunuzdan çok daha fazla fayda görebilirsiniz profesyonel birinden.zaman geçirmeyin ve ertelemeyi nderim, yaşadığınız sıradan bir durum değil fikrimce.



turkuazz

sevgili ecece hazirana daha 6 ay var! kesin değil bir de atanman,umutlarını olasılıklara bağlama,4 yaş çocuğuna evde yetmek mümkün değil,hemen bir kreş bul,ordaki eğitimli kesim çocuğunu nereye gönderiyorsa gönder oraya.kendine kalacak 5-6 saatte sana ne keyif veriyorsa onu yap derim ben.3 yaşı iple çekiyorum kreş için.


ev hanımları depresyona pek girmiyor çünkü onlar aslında bizlerden çok daha sosyal.bizler okuldu,evlilikti,tayindi derken göçebe kuşlar gibiyiz,heryerde emaneten yaşıyoruz,ne komşu biliyoruz ne akraba..aileler zaten uzakta.teyze kızım var mesela istanbulda 15 yıldır aynı evde oturuyor,bir sürü arkadaş edinmiş evinde bir hareketlilik bir enerji var,bizlerin öyle mi?

okumuş ve yalnız anneler olarak mutlaka kendimize yeni çevreler oluşturmamız yeni köprüler kurmamız gerektiğini düşünüyorum...da nasıl ben de bilmiyorum:)


birsenka

sevgili ecece seni ınanki çok iyi anlıyorum.aynı şeyleri bende yaşıyorum.bende atanamayan ögretmenım bu gune kadar ögretmenlıkte sadece ucretlı calısabıldım.atanma sansımda yok bızım bolumde.bende evlenmeden once ozel sektorde yonetıcı olarak  cok yogun calıstım ve cok cevresı olan bırıydım.sımdı aılemle aynı sehırde ama mesafe olarak uzak bı yerde oturuyorum.arkadas cevremdem koptum.cok acı bı durum daha var, eşimde çok sohbetı sevmeyen bırı.yanlızlıktan bunaldıgımda bana yardımcı olmuyor.bazen bende saatlerce aglıyorum apartmanda yasıyanlar bnden yaşca buyuk.arabaya atlayıp aıleme gıtsem dıyorum bebegım 8 aylık yolda aglamaya baslıyor.45 dk yolculuk olmuyor.bende cogu zaman kendımı ev ısıne degısık yemekler yapmaya ve oglumla oyuna verıyorum sıksık kıtp okuyorum.ınankı bende yardım almayı ıstıyorum ama ınsan en ıyı yardımı kendınden alır. bende burdan tasınmaya eşımı ıkna ettıgımde bu esaretten kurtulucam.cocuguma bakıcak bırı olsaydı bende bugun çalısırdım.bırde iş bulma sorunu var tabı o da ayrı bısey.canım yanlız degılsın yanı üzülme elbette bu gunler gecececek ustelık senın atanma sansın var bu umudunla bıraz daha sabret.yardım almak ıstıyorsan al tabıkı ama bıraz sabır



Cevaplamak için Üye ol