kariyer mi? çoçuk mu?

işi bıraktınız siz o zaman. ben bırakamadım. ücretsiz izne bile izin vermediler, sadece 1 ay kullanabildim. 6 ay bakabildim oğluma ve bu beni çok üzüyor. en azınan izin alabilseydim belki daha rahat başlardım işe. h.içi sadece 2 saat görünce sanki annesi ben değilmişim gibi. h.sonu alışıyoruz birbirimize sonra p.tesi kabusu. tüm gelişmiş ülkelerde 2-3 yıl doğum izni var :( zaten aslında olması gereken de bu. ne olursa olsu annenin de bebeğe ihtiyacı var aslında. off ki ne ooff.

merhaba
bend seninle aynı duyguları yaşadım ne işinden vaz gecebiliyodum ne de çocuğumdan çalışırken devamlı elimde telefon süreklı arıyodum... yemeğini yedimi uyudumu beni arıyomu devamlı sıkılıyodum ve emziren bi anneydim .... zamanla farkettimki kendimi çok hırpalıyorum aslında çok güzel bakılıyo ve herşey istediğim gibi oluyodu... gereksiz vicdan yaptığıma inandım aslında iş hayatına devam etmen senin için çok iii inan bana zamanla alışıcak ve iiiyki iş hayatıma geri dönmüşüm diyceksin :)

evet çalışmak iyi ama keşke biraz daha esnek saatler olsa, zorunlu hallerde izin alabilsem. mesela çocuk hasta olsa bile ben işe gelmek zorundayım. oğlum hasta diye izin alamıyorum. 6da işten çıkınca 7.30 da eve ancak gidebiliyorum. 12 saat yokum yanında:(( belki de iş değiştirmem part time gibi bir iş bulmam lazımi benim için çözüm bu olabilir. ama öyle işi de nerden bulucam. :(

saçma tabi, rusyada bile 2 yıl ücrtli doğum izni var. aslında bizim bu bir süre sonra sıkılma muhabebti tamamen bizdeki şartların dayatması. bilsek ki iş güvencemiz var, gelir de geliyor bence her anne hiç sıkılmadan 2 -3 sene bakar çocuğuna tüm gün sıkılmadan.

Merhabalar,
Sektörünüzü bilmiyorum, ancak gerçekten hiçbir şey çocuğunuzla geçirdiğiniz ilk yılları kaaçırmanıza değmiyor. Hem sizin, hem de onun açısından. Kadınlar elbette aktif olmalı, yıllarca sadece ev ve çocukla ilgilenirseniz bundan olumsuz olarak etkilenirsiniz. Ancak Türkiye koşullarında (anlayışsız şirket ve patronlar, çalışanları köle gibi gören mantık ve saatler süren yol ve trafik) çalışan annenin işi çok zor.
Etrafımda gözlemlediğim, annelerini iş sebebiyle az görebilen çocuklarda çeşitli kaygı bozuklukları oluyor. İmkanınız varsa part-time ya da evden çalışabilecğiniz bir işe geçin. Ya da hiç olmazsa bebeğiniz 1-2 yaşına gelinceye kadar onunla olmayı tercih edin.

ya zaten ev hanımı olmak, ekonomik olarak bağımlı olmak kesinlikle bana göre değil. tr'nin en iyi üniversitelerinden birinden mezunum, master yaptım. şu anda çok insanın çalışmak için can atacağı bir yerdeyim. lakin  gözümde yok. bu akdar küçükken yanında olamamak bei çıldırtıyor. ücretsiz izin alabilseydim belki bu kadar duygusal olmazdım şimdi, bir süre baktım en azından diyip kendimi iyi hissedebilirdim. ama şimdi kötüyüm. tüm gün emmiyor, sütüm yok denecek akdar azaldı. bakıcısına alıştı, ama öyle işte... öğle arasında dışarda yanında annesi olan çocuk görünce için eziliyor.

Fazla üzmeyin kendinizi, işyerinizle ücretsiz izni tekrar konuşma imkanı olmaz mı ? Onlar da sizin gibi nitelikli bir çalışanı kaybetmek istemezler herhalde. "Böyle verimli olamıyorum, 6 ay sonra geleyim, daha verimli çalışayım" demeyi deneyebilirsiniz.
İşyerinde süt sağmak ayrı bir problem, ama belki bu şekilde sütünzü koruyabilirsiniz.

Bende 1 ay ücretsiz izin alabildim. Daha fazlasını alamayacağımı bildiğim içinde işe başladım. başlamadan önce hep oğlum henüz ek gıdaya bile başlamadı, nasıl olacak, aklım evde kalacak, anneme alışacakmı, tam işe başladım annemde 1 aylığına fransaya gidince kayınvalidem geldi, 1 ay sonra annem döndü annem bakmaya başladı. Tam işe başlarken böyle değişiklikler olması heptan canımı sıktı, ek gıdaları istediğim gibi yapıyorlarmı şu an almaması gereken bir besin veriyorlar mı kurup durdum. İşe başladım üstüne uykusuz gecelerin yorgunluğu ile işe geldim. Ancak 3 ay içerisinde kendime geldim ve aslında evde olduğum dönem hayattan soyutlanmış, arkadaşları ile konuşmayan eşi ile bebek dışında konuşacak birşeyi kalmamış bir kadın olduğumu gördüm. Çok çok yoğun bir işte çalışıyorum, bazı günler gece 23:00 kadar mesai yapıyorum. Oğlumu çok özlüyorum, sabah ben giderken arkamdan apartmanı inleten ağlamasını duyuyorum içim gidiyor ama bu da geçecek biliyorum. Eğer işi bıraksam bir kaç sene ara versem bu imkanlar ile iş bulmam güç olacak yaşıtlarım bana fark atmış olacak, belkide hiç iş bulamayacağım. Oğlum bir kaç sene sonra arkadaşları ile görüşmeyi benimle olmaktan daha çok isteyecek o zaman bende kaybettiklerime üzüleceğim. Evde durmayı sevmeyen, çalışmayı, üretken olmayı seven hırslı bir yapım var işe devam etmekle doğrusunu yaptığımı biliyorum, oğlumada annem baktığı ve benden daha iyi baktığınıda bildiğim için içim rahat.  

bu konuda ben de çok  dertliyim bir de benim iki küçük bebeğim var.birinci de ücretsiz izine ayrıldem ve tam  14 ay çalışmadım ama ikinci de bu mümkün olmadı çünkü devlete atandım sırf özel sektörden kurtulup bebeklerimle daha çok vakit geçirebilmek için,şu an çalışma saatlerim çok esnek ve çalıştığım yer bebeklerimi arada sırada da olsa yanımda getirmeye uygun. çalışmadığım ilk yıl çok üzülüyordum evde,sıkılıyordum ama şimdi fark ettim ki aslında ne iyi etmişim de büyük kızıma ben bakmışım,küçük o kadar şanslın değil tabiki de.şunu unutmamak gerek bence sonuçta onlar için çalışıyoruz,onların geleceği için.böylece biraz olsun içimi rahatlatabiliyorum ben.ama çalışan annenin işi çok zorr gerçekten:(((

devlette ücretsiz izin almak daha kolay değil mi? ben de sırf bu yüzden devlete geçmeyi düşünüyorum şu aralar. çünkü bu şekilde katı bir yerde çalışıp çocuğumun yanında olmam gereken zamanlarda olamayacağım. sonuçta annelik bir ömür boyu sürecek, ben 2. yi de düşünüyorum açıkcası. ahhh keşke 14 ay bakabilseydim ben daha ne isterdim... hele öğretmen olmadığıma ne kadar pişmanım. akşam eve gidince oğlum bakıcı bakıcı kokuyor, çok üzülüyorm :(