kariyer mi? çoçuk mu?

cemocan81 soruyor: 10

Merhaba,

2 ay önce işe başadım lakin hala alışamadım. Sürekli aklımda işi bırakma planları var. Duygusal tarafım bir bebeğin 3 yıl annesi ile birlikte olması gerektiğini düşünüyor, ama mantığım öyle demiyor. Hem ekonomik açıdan hem de kendi kariyerimi ve bunca aldığım eğitimi düşününce de çalışmam gerekiyor. 2-3 sene sonra şimdikine denk bir iş bulabileceğimi bilsem aslında hiç düşünmem 3 sene bir şekil ekonomik olarak idare ederdik ama 3 sene sonra 33 yaşında ve 3 yıl ara vermş çocuklu bir kadını kim işe alır? üstelik bir de 2. çocuk olayı da var, o zaman ne yapıcaz? yine işi bırakmak gerekir. vs vs. derken tüm günüm bunları düünmekle geçiyor, bir türlü aklımdan atıp ilerleyemiyorum. 8 aylık oğlumdan 12 saat ayrıyım eve gidince ancak 2 saat birlikteyiz sonrasında uyku. yorulmaları, koşturmaları geçtim ama oğlumdan ayrı olmak, onu başkasına emanet etmek, istediğim gibi yetiştirememek beni çok üzüyor. çalışan anneler siz tüm bu duygularla nasıl başediyorsunuz??


73 Cevap


ozgu_naz

ben 17 yıllık kariyerimi noktaladım ama geleceğimi garanti altına almayı noktalamadım.1.5 yıllık prim ödemem kaldı ve onu da ödemeye devam ediyorum. 5 sene sonra da emekli maaşım olacak inş. ben çalışan ya da iş kadını diye ayırmak yana değilim ilk cvpta da belirttim. ne anneler var evde oldukları halde çocuk bütün gün oyun parkında ya da pusetle sokakta. bu da annelik değil bence. çalışıyorda olabilirsiniz ama eve gelince belki de bütün gün evde olan anneden daha yararlı zaman geçiriyorsunuzdur. ben c.tesileri bile gece yaralarına kadar çalışıyordum ve eve gelsemde o stresle ona güzel zamanlar ayıramazdım. tüm zamanımı ona ayırıyorum şuan. çalışma hayatına tabiki döneceğim kafamdaki planları hayata geçireceğim ama bu asla eski zamanlardaki gibi olmayacak. işimi kızımın saatlerine göre ayarlayacağım. 22 yaşından beri çalışan biri olarak, üniversite de bile ders vererek kendi parasını kazanan biri asla sırtını kocasına dayamaz. dayasa da kimseyi ilgilendirmez.hayat onun koca onun.. söylediğim gibi herkes nasıl mutluysa öyle yaşasın. ben sabah 6 da kızımı bakıcaya bırakıp yollara çıkmak istemiyorum. Naz sabahları benden önce uyandığında  öperek uyandıyor beni. iş hayatında hiçbirşey beni o öpücük kadar mutlu etmedi. mutlu anne olun , mutlu olun ki çocuklarımızda mutlu yetişşin. evde yada işte tercih sizin..


kedidirkedi

Evet, ben de sigortamı ödüyorum. Gün gelir emekli maaşına ihtiyacım olursa hayatımı kurtarır, ihtiyacım olmazsa çocuguma harçlık olur diyorum.

Tek uzun vadeli düşüncem bu galiba!


Aysegul_

yorumların hepsini okuyamadım. kendimi örnek vermek istiyorum. normalde çocuk sevmeyen köşe bucak kaçan biriydim. hamileyken de çocuk 4 aylıkken işe başlarım çalışma saatlerim rahat diye diyordum ama öyle olmadı. doğunca fikrim değişti. önce 9 ay sonra 15 ay sonra da 21 aylık olana kadar erteledim ve en son 21 aylık olunca 1 aydır tekrar işe geri döndüm. ben de doya doya emzirebilmek, ilklerini görebilmek, ilk 1 2 yıl annesinin yanında olması gerektiği, işe başlayınca bakıcıya bırakma zorunluluğu gibi düşüncelerle bunu yaptım. ve hiç pişman olmadım. şu an geriye dönüp iyiki böyle yapmışım diyorum. çok uzun yıllar çalışacağım ancak en fazla 2 çocuğum olacak ömrümde, çalışmaya 2 3 yıl ara vermişim çok değil dedim, kendi dilediğim gibi yetiştirdim şimdiye kadar. bunaldığım zamanlar da oldu elbette ama oldukça azdı  bu dönemler. bakıcımız ben işe başlamadan 1,5 ay öncesinde başladı, birbirlerine alıştılar. ve belki de bu sayede ben işe giderken hiç ağlamadı. ancak bu anlattıklarımda en önemli nokta ben devlette çalışıyorum. dilediğim kadar ücretsiz iznimi aldım ve istediğim an da geri döndüm. bu çok önemli. bu yüzden diyeceğim şu ki mümkünse part time veya devlette bir işe geçmeniz, bunun için şartları zorlamanız. yine benim gözlemim 16 17 aydan sonra çocukların anneye bağımlılıkları azalıyor, daha bir oyun çocuğu oluyorlar, kendisiyle oyun oynayan herkese çabuk ısınıyorlar. bu yüzden mümkünse bu zamana kadar anne çocuğuya birlikte olmak için şartları zorlamalı derim ben.


CokBilmis

Benim anneannem çalışıyordu (önce köyde tarlada, sonra şehirde fabrikada). Annem de çalışıyordu (avukat olarak kendi bürosunda). Hiçbirimiz şikayetçi değiliz.

Her şeyin bir dozu var. Annem ben ortaokula başlayana kadar kapıyı bana hep kendisi açtı. Ben de şu anda kızımın bakıcısı ile benden fazla zaman geçirmesine izin vermiyorum. 12 yaşımdan sonra kapıyı hep kendim açtım ve bunun keyfini sürdüm. Hala uzun süre yalnız kalamazsam gerilirim.

Ben annemin çalışıyor olmasıyla her zaman gurur duydum ve asla ihmal edilmişlik hissetmedim. Kızımın da beni örnek alarak büyümesini istiyorum ve ihmal edilmişlik duygusu yaşamaması için elimdne geleni yapıyorum. Zaten çalışma saatlerim çok esnek. Ben hastalandığımda annem hep yanımdaydı, ben de kızımın yanında olacağım.

Hatta kızıma 2-3 kardeş daha yapmak istiyorum :)

Ama işte ben bir tek "anne" olmak istemiyorum. İşimi de çok çok çok seviyorum. Bir kitabım ya da makalem basıldığında, sanki doğum yapmışım gibi mutlu oluyorum. Bir kitabı okurken benim adıma yapılmış bir atıfı görünce egom tavana vuruyor, yere göğe sığamıyorum :) Zor durumda biri beni arayıp da derdine çare istediği zaman, yardım için bana geldiğine seviniyorum.

Ayrıca bu dünyanın testerona emanet edilemeyecek kadar değerli olduğunu düşünüyorum :) Kızıma da bol östrojenli bir dünyanın kapılarını açabilmeyi ümit ediyorum.

Daha da konuşursa zırt pırt, ağzının ortasına indiririm şaplağı, susar oturur :)


kedidirkedi

@çokbilmiş: Ne demişler, Dayak cenneten çıkmadır. Dii mii efendim? :)) Yerinde ve dozunda çakınız :)



asna

:)) bir (neredeyse iki olmus aslinda) yil evvel uzuuunca tartisilmisti yine bu mevzu:

http://www.nurturia.com.tr/questions/15154d17-939e-402d-bd5c-9daa012b6fb1/1/calismak-mi-bebege-bakmak-ki


ColukluCocuklu

Çokbilmiş hastanım senin, aslında ben sadece bunu söylemek için yazdım şimdi buraya:)
Her cümlene katılıyorum sonsuz işaretini bulamadm şimdi pc'de sonsuz + diyorum ve ben kızımın delisiyim;)


egis

Çok konuşulmuş aynı şeyler ama.. Ben çalışmaya başladım oğlum 5 aylıkken. Tabi ilk günler zorlandım ama çok da mahvolmadım. Demekki ihtiyacım varmış diye düşündüm. Bazen kendimi suçlu hissettiğim de oluyor ama çalışmamayı hiç düşünmemiştim zaten. Evde olduğum süreç de çok güzeldi, lohusalığımda depresyon falan da yaşamadım ama çalışmak gene de iyi geldi. Ben mutlu olunca beraber geçirdiğimiz zaman az da olsa çocuğuma da iyi geleceğimi düşünüyorum.

Ben de bir kadının çalışıp çalışmama kararı sadece çocuğa bağlı olmamalı diye düşünenlerdenim. Yani benim kararım için böyle bu durum :) Bir de 1 sene, 2 sene çalışmayayım dedikten sonra işe dönmek daha zor olur gibi geliyor bana.

Tabi herkes neyle mutluysa onu yapmalı ama çocuğun sağlıklı olması için şu kadar yıl anneyle olmalı, yapışık yaşamalı gibi yaklaşımların da bazen fazla abartıldığını düşünüyorum. Çocukların sosyo-duygusal gelişimlerini etkilerin birçok faktör var.


ColukluCocuklu

bu arada çokbilmiş demiş ya ben 18 aydan sonra kendime geldim bende işte yeni yeni geliyorum kendime:) İlk başlarda bu bunalımları bende çok yaşadım hoş çalışmıyorum master yapıyorum ve kızımı da bakıcıya değil kayınvalideme bırakıyorum şanslıyım ama kesinlikle sırtını eşine de babana da yaslamama noktasında katılıyorum. Ben şahsen ekonomik olarak kendime yetersem çok daha mutlu olurum ve hedefimde bu ve bunu şuan maddi olanakları iyi olan biri olarak söylüyorum. Ayrıca her fikri okudum herkesin bakış açısı, yaşam tarzı ve dünyası farklı elbette ve herkes "kendine göre" de haklı mutlaka.


serendipadasi

simdi bu satırları okurken Yiğit bulut'un bu aksamki  Sansursuz"programindaki bakıcının cocuga yaptığı işkenceleri gordum..Ozellikle Cocugunu "Bakıcı"ya bırakan annelerin durup bir daha dusunmesi gerekiyor.Kariyer pesine dusup "Cocuk 1.sırada olmamalıdır diyen kisiler:Hayatınız madem cok degerli, o zaman "Anne"olmayı tercih etmeyeceksiniz.Boylelikle hayatınızı da ertelemeyeceksiniz.Eger Anneligi tercih edecekseniz "Aclık sınırında"olmadıgınız surece cocugunuza uyku ilacları ile uyutmaya calısan paranoyak bakıcılara teslim etmeden kendiniz bakacaksınızBu goruntuleri halen "Ben calısmadan duramam ayol" diyen annelerin mutlaka izlemesi gerekiyor..



Cevaplamak için Üye ol