2 yaş civarı ve üzeri çocuk anneleri

gokalpileseyrialem soruyor: 9

Evet yine tecrübelerinize ihtiyacım var :( Oğlumu tanıyamıyorum artık. Şu anda 2,5 yaşında. 2 yaş sendromunu atlattık galiba bizde pek sancılı geçmedi derken,son bir ayda herşey 180 derece değişti.Okuduklarımdan çıkardığım kadarıyla bu sendrom zaten tamda bu dönemde çocukları zıvanadan çıkartıyor.

*Ağlak bir çocuk oldu çıktı. Hep bir mız mızlık hali herşeyi ağlak isteme durumu

*Bir ara benden biraz da olsa uzaklaşmıştı şimdi yine yapıştı.Aklınıza gelecek herşeyi birlikte yapmak istiyor.İstediği olmadığında olana kadar üsteliyor ve ağlıyor.

*Sürekli kucakta olmak istiyor.

*2 ay kadar önce internetten indirdiğim ninleri dinleyerek kendi uyumaya başlamıştı.Tabi 5-10 kere seslendiği oluyordu ama sonuçta yanına gidip çıkabiliyordum.Ama son 1 haftadır pış yap kucağına al diye çığlık çığlığa ağlar oldu. Ve son derece ukala "gitmene izin vermiyorum", "hayır gidemezsin" gibi birde talimatlar veriyor.

*İyice hırçınlaştı vurma huyu peydah oldu.

Ve şimdi sizlerden öğrenmek istediğim lütfen dönemsel birşey deyin :( Bu halleri geçici mi yoksa huyu mu değişti?
Ve takıntığım tavra göre ısrarı değişiyor.Yumuşak davrandığım zaman asla kendi istediğinden taviz vermiyor.Fakat sertleştiğimde geri adım atıyor.
Tavrımı nasıl belirlemeliyim ?


9 Cevap


GOGO05

22 aylık aynı şeyleri yaşıyorum 2-3 haftadır önceden vursa anne öpeyim derdi şimdi pişkin pişkin gülüyor ne desem tersini yapıyor inşallah geçicidir bende cevapları merakla bekliyorum


opposition

kelin ilacı olsa :( sert olsam yüzsüzleşiyorlar, yumuşak olsam tepeme çıkıyorlar, bulamadım orta yolu :(


turkuazz

ikna etmeye çalışmak genelde sonuç veriyor  ama bu dönemde bizde de havalar hep dalgalı.Bir gün bakıyoruz paşa paşa parktan ayrılıp eve çıkmışız,ertesi gün sokaklarda in-cin top oynarken biz yalvar yakar olmuşuz eve çıkalım oğlum diye..ben varsam istediğini yaptırıyor,babaya ve bakıcıya daha az ısrar ediyor.ben fazlasıyla yumuşak ve sınır koyamayan bir anne profiliyim :(


mert_mert

sanırım yaşıtlar çoçuklarımız ve bende netten bu tür sorunlara bakıyordum aynı şeyler bizdede mevcut..önceden su istediğinde sölerdi veya bisiklete binicem derdi.şimdi ağlayarak su isityommm bisiklett nerdee gibi hem bağırarak salya sümük ağlayarak söylüyor ..aslında ağlamasada ben zaten yapıyorum dediklerini..önceden sokakta parkta biri itse vursa (genelde oluyor) ağlamazdı sadece bana vurdu gibi sölerdi şimdi cıyak cıyak ağlamaya başlıyor bııaaa gibi ses çıkıyor ağlarken gülmemek için kendimi zor tutuyorum çünkü ağlama seside komik..

ve artık son bir haftadır eğer yapma hayır gibi izin vermemeler olursa aksine yapıyor mesela 2 ay önce herkese vuruyordu cici kardeş diye diye şimdide çok sevgi gösterisinde bulunuyor sarılıyor saçını okşuyor ama itiraz eden olursa yine vurma var tabi..bilemiyorum bende ne yapıcağımı dolaşıyorum imternette belki buda bir süreçtir..



MELEKLER

Onunla konuşun anlamıyor gibi gözükecek ama anlıyorlar hemde nasıl oğlumda  böyleydi ama istediğini yapmamak çözüm olmuyor ...eğer çok tehlikeli birşey değilse izin verin ,izin vermek istemediğiniz bir  şey ise konuşun söyleyin , ağlayacak yaptırmak isteyecek ama 2.kez için şansınız artacak.. maalesef bebeklerimiz büyüyor ve neye hakları olup olmadığını üzerimizde kontrol ediyorlar izin verdin mi yandın...çünkü 1 kere izin verdin 2.vermediğin zaman ikilem yaşıyor.size verdiği talimatlar da ona verdiğiniz talimatlardır.sonuçta bizden öğreniyorlar....


pinar_yagiz

herkese merhaba.3.5 yaşında oğlum için bende aynı sendromları geçirdim.her ay değişen karakterine uyum sağlamak imkansızdı.ağlayarak bağırarak eşyaları yerlere atarak tepkilerini gösterme ve istediğini yaptırma çabaları için kendimce method buldum.inatlaşmadan hem onun dediği hemde kendi isteğimi yaptıracak yöntemler uyarladım.

ne istesem hayır dediği dönemlerde -kendime evet cevabı buldurmak için Soruları Tersine sordum.böylelikle ikimiiznde istediği olmuş oldu :)

Bağırma ve ağlama durumlarında-istediğinin bağırarak anlaşılmadığını düzgünce söyleyince onu anlayabildiğimi sürekli tekrarladım.ilk başlarda hiç susmayacak gibi gözüküyordu ama sonucu aldım.O nun kahkalarla gülmesiyle sona erdi.sabrımızı sınırımızı ne yaparsam en çok nasıl karşılığını alabilriim sorularına cevap arıyorlar.

Sürekli tekrarladığım cevaplar:ağlayabilirisin istediğin kadar ,seni anlıyorum,onu yapmak istiyorsun ama bunu bağırarark ağlayarak isteme lütfen.susmanı ve güzelce anlatmanı bekliyorum ...  

cevabın ona uymayacak bir durumda ise gözlerine kadar eğiliyorum.ona bakarak kesin kararımı neden olamayacağını anlatıyorum.onun yerine bak istersen şunu yapabiliriz ne dersin diyorum ve işe yarıyor.

umarım işinize yarar :) herkes kendi çocuğunu daha iyi tanır orasına karışamam... :)

 

 


deryakaya1978

Benim tavsiyen etrafındaki insanların cocuğunuzun yanındaki hareketlerini kısıtlayın. Mesala kuzenlerim kızımın yanında birbirlerine vurarak sakalasiyorlar ve duru da bunu görünce vurarak insanlarla oynamaya başlıyor tabi ben herkese cocuğun yanında böyle seyler yapmayın guzel seyler konusun gibi sürekli herkesi uyarıyorum tabi bu seferde iyiki cocuğun oldu diye arkamdan konuşuyorlar. Ama hiç önemli değil kimin ne dediği...


CokBilmis

Yeni bir algı durumuna girdiğini anlatmaya çalışıyor size.

O artık bebek değil, abi oldu ve sınırlarını bilmek istiyor.

Saydığınız her bir durum için bir plan ve tepki belirleyin. Asla geri adım atmayın. Örneğin:

*Ağlak bir çocuk oldu çıktı. Hep bir mız mızlık hali herşeyi ağlak isteme durumu: "Ağlayarak ya da mızmızlanarak istersen seni anlamam. Ama normal bir şekilde söylersen, istediğin her ne olursa olsun yaparım" deyin. Asla geri adım atmayın ve verdiğiniz sözde durun.

*Bir ara benden biraz da olsa uzaklaşmıştı şimdi yine yapıştı.Aklınıza gelecek herşeyi birlikte yapmak istiyor.İstediği olmadığında olana kadar üsteliyor ve ağlıyor: Ben çocuğun psikolojik isteklerine uyma taraftarıyım. Ama öncelik her zaman annenin arzusundadır. Yani siz tuvaletteyken yanınızda durmak istiyorsa, eğer bu sizin için sıkıntı yaratmayacaksa izin verin ama siz tuvalette yalnız kalmak isteyen biriyseniz asla izin vermeyin. Ona net bir şekilde durumu açıklayın "Tuvalette yalnız kalmak istiyorum, işim biter bitmez çıkıp seninle oynayacağım" Nokta. Geri adım atmayın, bırakın kapının önünde ağlasın.

*Sürekli kucakta olmak istiyor: Ben bu konuda da yumuşağımdır. Ama mesela benim fıtığım var. Ya gönlü olsun diye koltukta otururken kucağıma alıyorum ya da "şu anda belim ağrıyor ve seni kucağıma alamam. Ama yanında durup oynayabilirim. Eğer biraz dinlenebilirsem, oyundan sonra seni kucağuma alabilirim" diyorum. Eğer çok yorgun ve uykusuzdeğilse, anlayışla karşılıyor kızım. Bu yaşta yetişkin gibi muamele gördüklerinde, yetişkin gibi cevap veriyorlar.

*2 ay kadar önce internetten indirdiğim ninleri dinleyerek kendi uyumaya başlamıştı.Tabi 5-10 kere seslendiği oluyordu ama sonuçta yanına gidip çıkabiliyordum.Ama son 1 haftadır pış yap kucağına al diye çığlık çığlığa ağlar oldu. Ve son derece ukala "gitmene izin vermiyorum", "hayır gidemezsin" gibi birde talimatlar veriyor: Ben bu konuda da çok yumuşağım :) KIzım nasıl isterse öyle uyuyoruz. Ama eğer size rahatsızlık veriyorsa, ben bana rahatsızlık veren konularda netim: Bırakın ağlasın. Sizin sınırlarınızı ağlaya ağlaya öğrenecek. Odada yalnzı bırakmayın ama onun istediğini de yapmayın.

*İyice hırçınlaştı vurma huyu peydah oldu: Asla müsaade etmeyin. Eşiniz size vursa nasıl tepki verirdiniz? Aynı tepkiyi oğlunuza da verin. Kimse size vuramaz. Nokta.

Bunlar benim örneklerim tabii. Siz oğlunuza göre değiştirebilirsiniz. Ama özetle şunu söylemek istiyorum: Evet bu bir dönem ama oğlunuzun sizden özel bir beklentisinin olduğu bir dönem, o da sınırlarını belirlemeniz. Eğer bu dönemde sınırları net belirlemezseniz, bu dönemin hiç sonu gelmeyebilir.


gokalpileseyrialem

Hepinize cevaplarınız için ayrı ayrı teşekkür ederim. Sorumun üzerinden zaman geçti ama bazı taşlar yerine oturunca durumumuz daha netleşti. Son bir aydır babamın rahatsızlığı nedeniyle yaşadığım gergin süreç beni ister istemez oğluma karşı daha tahammülsüz ve eskisine oranla isteyerek olmasa da sevgisiz kılmıştı. Şimdilerde ben sakinleştikçe onunda daha uyumlu bir çocuk olmaya başladığını görüyorum.
Bazı şeyler değişmese de dozu eskisi kadar can sıkıcı değil artık. Mesela hala ağlak ama bir ay önceki kadar çok uzatmıyor.
Uykuya yatış zamanlarımız hala kriz ama yine eskisi kadar sancılı değil.
Velhasıl demem o ki, bu soru üzerinden çözüm arayan anneler; çözüm kendinizde. Çocuk büyütmek zor zanaat. Hepimiz çok zorlanıyoruz ve çoğu zaman kendimiz tanınmaz hale geliyoruz. Çocuğumuz bizim aynamız. O nedenle siz de benim gibi bir anda bu tip bir sürece girerseniz, önce dönüp kendinize son zamanlardaki hal hareket ve haleti ruhiyenize bir bakın. Göreceksiniz çözüm sizi içinizde bekliyor. Ve çok şükür siz düzelince çocuğunuzda toparlıyor. Tabi hala haylaz sonuçta yaşanan bir 2 yaş süreci var. Ama en azından zıvanadan çıkma halleri dönemselmiş.
Herkese kolaylıklar diliyorum.


Cevaplamak için Üye ol