Bebeğim sağ elini kullanamıyor:(

melek_tunam soruyor: 4

9 aylık dünyalar tatlısı bir oğlum var.hamileliğim sorunsuz geçmesine ve kontrollerimi düzenli yaptırmama rağmen 34. haftada beyninde sıvı olduğu söylendi.karnımda ölebileceğinden, doğum sonrası kaybedebileceğimizden, zeka geriliği olabileceğinden... hepsinden bahsedildi...kararan dünyam...sel olan gözyaşlarım...neden bendim..neden benim bebeğimdi..herşey bu kadar yolunda giderken nasıl olabilirdi, nasıl farketmemişlerdi...tükenmiştim..yaşamıyor, artık sadece nefes alıyordum..kontollerde hep önde giden yavrum üzüntümden artık kilo alamaz oldu. 37. haftada sezeryanla meleğimi verdiler kucağıma..Allahıma binlerce kez şükürler olsun dedikleri olmamıştı...sonrasında çekilen ultrasonlar, mr'lar gösterdi ki yavrumun sağ tarafında etkilenme var.nöroloğumuzun bize söylediği motor hareketleri yöneten kısımda etkilenme olduğu, sağ elini diğer eli kadar aktif olmasa da fizik tedaviyle kullanabileceği ve meleğimin yürümesinin 2-3 yaşını bulabileceği. bizi o kadar korkutmuşlardı ki buna bile şükrettik. şu anda yavrum sağ bacağını ve ayağını diğeri gibi oynatabiliyor çok şükür ama sağ elini sürekli yumruk şeklinde tutuyor.oyuncağına uzanırken yada birşey tutarken sadece sol elini kullanıyor.bize söylenen fizik tedaviyle açılacağı ama yine de içim titriyor.ellerini birbirine vuran yada oyuncağını iki elinin arasına alıp oynayan bir bebek görünce kalbim acıyor.benim meleğim de bunları yapabilecekmi...bunu da aşabilecekmiyiz..en başından beri güçlü durmaya çalışıyorum ve evladım için bunu yapmak zorundayım biliyorum ama bazen tükeniyorum..yaşlandığımı hissediyorum...


14 Cevap


babu

Cokbilmis'e cok katiliyorum. Ne siz hayiflanin cocugunuz icin ne de baskalarinin hayiflanmasina izin verin. Kimse bunu kotu niyetle yapmiyor elbet, 'cocugumun burnu tikali zor nefes aliyor yavrum' dendiginde gozu dolan insanlariz cogumuz ama buna izin vermemek lazim. 

Benim oglumun 9 aylikken teshis konan bir saglik sorunu var. (epilepsi) yurtdisinda oldugumuz icin birkac cok yakinimiza teshis konana kadar yasadiklarimizi uzun uzun anlatan bir mail ile aciklamistim durumu, en sonunda da sunu rica etmistim: o cok cok sansli bir cocuk, dunyada neler yasayanlar var, lutfen sakin ha hayatinin hic bir doneminde ona 'ah vah vah hasta' diye yaklasmayin, bu cok onemsiz bir sorun ve o da bunu boyle gorecek. Tr'ye gittigimizde herkese soyledik. Biz o kadar rahat ve kayitsiz anlattik ki kimse durumu gozleri dolacak bir sey olarak gormedi, goremedi; gorduyse de bize caktirmadi. :) 
umarim yanlis anlasilmaz ama blogda yazdgim bir yaziyi paylasmak istiyorum (buraya yazmak icin cok cok uzun), vaktiniz olur caniniz isterse okursunuz. bizim hastaligimizin teshisinin konulma sureci ve olaylara bakisimizla ilgili. baska bir cocugun hikayesini de okuyacaksiniz orada. baska insanlarin hele cocuklarin mutsuzlugundan teselli bulmak ya da onlara bakip sukretmek degil asla. hicbir anne bunu yapamaz bence, ama durumumuz icin karalar baglamaya hakkimiz olmadigini bilmek onemli.. 




nisannn

cokbilmis ne kadar guzel yazmissiniz. insanin moralini yerlerden cekip yukarilara tasiyan cok dogru sozler. zaten boyle durumlarda onemli seyler; insanin kendini iyi hissedebilmesi, saglikli dusunebilmesi. bu sekilde daha faydali olabilir.


AyseTalha

Evet ilk okudugumda yada etrafindan Boyle guzel sozler telkinler duydugunda, kendini daha iyi güclu hissediyor insan... Ama bir müddet sonra kendi kabuguna cekilip yalniz kaldiginda yada cocugunla yasit cocuklu ailelerle arkadaslarla bir araya geldiginde, Sen kafana takmamaya calissanda,cocugunun onlar gibi kosup oynamak istemesi,arkalarindan gitmek istemesi bunu sana soylemesi yada onun gozlerinde bunu görmen;Burnunun direginin sizlamasina,gozlerinin dolmasina sebep oluyor bazen...


CokBilmis

aysetalha: İnsanın evladı ile sınanması elbette çok zor. Kızım grip olunca bile aklım yerinden gidiyor. Ama inanın hepimizin burnunun direğini sızlatan, gözlerini dolduran, boğazına yumruk gibi çöken acıları var. Kimse kimseyi teselli edemiyor ne yazık ki, herkes acısını tek başına çekiyor.

Etrafımda olmadığı için bilemiyorum, siz "bebeğim diğerlerinden farklı" dediğinizde, karşınızdakinin ne demesi, nasıl davranması sizi rahat hissettiriyor?

Bu arada nasıl can-ı gönülden istemişsem kızımın farklı bir arkadaşı olmasını, kızımın sınıfında gelişim geriliği olan bir arkadaşı var artık. İlk başta kızım anlamakta zorluk çekti. Belki fiziksel farklılığı olan biri olsaydı daha rahat kabullenirdi. Ama kendisinden bile iri olan arkadaşının neden bebek gibi davrandığını anlayamadı, kabullenemedi. AMa artık "Asya bebek anne" diyor ve onun hareketlerine anlayışla yaklaşıyor. Asya'nın kızıma verdiği anlayışı ben 40 yıl uğraşsam veremezdim. Eminim Asya'nın annesinin seçme şansı olsa, zor bir bebekle yaşamak zorunda kalmak istemezdi. Ama Asya'nın da bu dünyada bir görevi var işte... Sorgulayamıyoruz ne yazık ki...




Cevaplamak için Üye ol