Bebek olduktan sonra degisen arkadasliklar

asyanin_annesi soruyor: 9

Calisma ortamim nedeniyle cok fazla arkadas ortamim oldu. Ama samimi oldugum birkac arkadasim vardi. Evlenene kadar hersey cok guzeldi. Evlendikten sonrada cogu arkadaslarimla gorustum ne zamanki hamile kaldim. Cogu arkadaslarim beni aramaz sormaz oldular. Bebek olduktan sonrada

Ayy bebek agliyo, sen bu sese iyi tahammul ediyosun? Gibi Yaklasimlar olunca hepitopu 3-4 tane olan arkadaslarimdanda kendi rizamla vazgectim. Kimisinide bebegimi gormeyi birakin aramadiklari icinde kirgin oldugumdan vazgectim. Simdi sadece 1 tane dostum kaldi oda izmirde.

Soyle yakinlarda benim gibi bebegi olan bi arkadas olsaydi cok iyi olurdu dertlesmek icin:(


9 Cevap


ozdenin_oykusu

ben de evlendikten sonra tüm çevremi,ortamımı emirgan da bıraktım.tüm arkadaşlarımı,yediğimiz içtiğimiz yerleri..çevresi geniş ama samimi olduklarım belliydi.şimdi değişmeyen ve düzenli görüştüğüm (eskilerden) 3 arkadaşım var.ve aralıkalrla görüştüğüm birkaç lise arkadaşım var.
yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmeyen,her zaman yanımda olan,benden desteğini esirmeyen ve sıralrımı paylaştığım arkadaşlarımdan biri ile uzun zamandır görüşmüyoruz küs değiliz ama araya açıklık girdi işte.kızımın doğum gününne gelmemesinden sonra.
hamile kaldığımda (kötü niyeti olamdığna inanıyorum) aldığım kiloları sürekli dile getiriyordu,doğum sonra göğüsleirmin şekli ile olumsuz eleştirileirni ihiç eksik etmedi.çok kırılıyordum açıkcası :(
  yani demek istediğim  oluyor aysucum hepimize.bizi anlayacak tek kişiler çocuklu olanlar değil de desetek vermeye hazır olanlar aslında.yanımızda kalanlarla yola devam ! kusura bakma çok uzun yazdıma ma benim d eiçimi dökesim varmış sayende


gayementese

arkadaşlar yazdıklarınızı okudum ve gercekten cok ilginc geldi nasıl olurda bir arkadaşınız sizin cocugunuz oldugu için eleştirir yada sizden uzaklaşır anlamıyorum bence bemekki onlar iyi arkadaş degilmiş benim kızım 2 yaşına girdi oncedende cok fazla arkadaşım yoktu ve halene aynı insanlarla arkadaşlık yapıyorum iyi günümdede kötü günümddede yanımdalar kı bazısı evli degil yanlış anlamayın ama ben bu konuda iki sonuc cıkarıyorum ya sizleri kıskandıkları için böyle yapıyorlar yada gercek arkadaşınız olmadıkları için kusura bakmayın biraz sert oldu ama  bu benim düşüncem allah size ve cocuklarınıza saglıklı ve mutlu günler versin:))))


nadia

ben anliyorum.  cocuktan sonra ister istemez oncelikler, konusulan konular degisiyor. tabii kilolari elestirmek filan tuhaf da, bebekten sonra bebeksiz insanlarla paylasim azaliyor. bunu ben de yasadim. kendi cocugum yokken kim ne derse desin cocuk aglamasina dayanamazdim (hala da daraldigim olur :)) ve bebekli arkadaslarimla daha az gorustum. ne yalan soyleyeyim, su kadar cc sut icti, su kadar kaka yapti muhabbeti icimi bayiyordu. simdi de ben bebeksiz arkadaslarla daha az gorusuyorum. bu boyle oluyor, ve ben normal karsiliyorum.


kedidirkedi

Okul bitince, çalışmaya başlayınca, evlenince, anne olunca pozisyonlar, öncelikler değişiyor. Ortak konuşacak konular azalıyor. Bazı arkadaşlarınızla ortak bir şeyler paylaşamamaya başlıyorsunuz. Bu da ister istemez arkadaslarınızla aranıza mesafe koyuyor. Lise 1 den beri beraber oldugum, kardeşim bildiğim bir arkadasımla bu durumu yasıyorum. Birbirimizi sevmediğimizden mi, hayır, kesinlikle değil. Artık telefonda bile konusacak konu bulamaz hale geldik. Birbirimizden uzak oturuyor olmamız da görüşmemizi engelliyor. Ben gidemiyorum, o gelebilir ama öncelikleri değişti, gelemiyor, gelmiyor. Yine ortaokuldan beri beraber oldugum, kardeşim bildiğim arkadasım, evlendi, yurt dışına gitti. Bilgisayar üzerinden konuşuyoruz. Aramızda bir sıkıntı olmadı ama burda olsaydı nasıl olacaktı bilmiyorum. ilkokuldan beri aynı mahallede büyüdüğüm arkadasım, 4. ayda bir kez bebegimi görmeye geldi, o zamandan beri telefonda bile görüşmedik. Bir kez ortak arkadasımızın dogumunda hastanede karsılastık. Doğduk doğalı birlikte büyüdüğüm arkadasımla senede bir iki kez ancak görüşebiliyoruz, ayrı yakalarda oturuyoruz, onun da bebegi var, eşlerimiz birbirlerini görmek istemiyorlar, görüşemiyoruz. Hayat... Oysa hiç böyle hayal etmemiştik küçükken.



ozdenin_oykusu

hiç yanlış anlamadım ve kusura bakmadım gayementese arkadaşım.aynen anlattıpım gibi.zaten zor günlerdi ilk lohusalık zamanları.bir d eüstüne bu anlamsız ifadeler.şakaya vurulsa da çok çirkindi.
neyse,teşekkürler


atb

herkese katılıyorum,
ben de çocuktan önce çocuklu arkadaşların muhabbetinden sıkılırdım, ama hiç bir zaman dile getirmedim. arkadaşlık ayrı çünkü,
ve evet şimdi de çocuksuz arkadaşlar beni anlamıyor,
ama çocuklu arkadaşlar bile anlamıyor bazen, her çocuk farklıdır vs..
nurti bu aralar çok iyi oldu, en azından yalnız değiliz, biliyoruz.
ama çok kırıcı yorumlar olunca ister istemez kıskançlık durumları akla geliyor :(


jildando

doğrudur arkadaşlıklar değişiyor, sadece çocuk değil, mesafeler de çok uzak bence istanbul da. Ama moral olsun kendi tecrübemi paylaşayım.

Asya küçük daha ama okula başlayınca daha farklı bir sosyal ortam gelişiyor.

Benim şimdi daha sık görüştüğüm, kendime daha yakın bulduğum arkadaşlarım mesela Gymboree den. Mete yle aynı şey olmadı ama Maya da şansımada herhalde, çok yakın iki arkadaş edindim, ailecek bile görüşüyoruz. Gene Üniversiteden tanıdığım ama sadece merhabam olan bir arkadaşımda gene eşiyle ve Maya dan 1 yaş küçük oğlu ile sık sık görüştüklerimden, bir de gene Maya nın okul arkadaşlarının anneleri var bir grup, ara ara birşeyler yapıyoruz vs...

Demek istediğim Asya biraz büyüyünce bu sefer onun arkadaşlarının anneleri hayatına girecek ve göreceksinki daha öncekilerden bile daha yakın hissedeceksin kendini.

Benim annem yabancı, buraya geldiğinde hiç kimseyi tanımıyormuş, şu an her iki haftada bir görüştüğü çok sevdiği arkadaşları var , hepsi ağbimin ilkokul arkadaşlarının anneleri, senelerdir beraberler. Şu yaşında bile hobileriyle vs. bir sürü yeni arkadaş ediniyor.
küçük bebekli yaşam çok da uzun sürmüyor aslında ama biraz yalnız kalabiliyorsun, fakat zamanla bir sürü yeni insan giriyor hayatına.Çok da keyif alıyorsun onlarla olmaktan.

Maya nın oyun grubu annelerinden biriyle bir kere bu yaştan sonra insan yakın arkadaş edinirmi diye soruyorduk birbirimize, gayette oluyor hatta daha iyi oluyor çünkü artık kişilikler oturduğu için daha emin oluyorsun aynı kafadan olup olmadığına, daha olgun olduğun içinde kafana uymayan kısımlarada daha kolay tolerans ve anlayış gösteriyorsun.

En azından şunu düşün, Asya olmasa nerden bilecektin Nurti gibi bir sosyal ortam olduğunu, seninle aynı dertleri yaşayan bir sürü insanı, ve bu sorunu soracak birilerini:)


cankush

her iki gruptan da arkadaşlarım var. yani bekar ya da çocuksuz olup, başı bebek sesi götürmeyen ve bebekli ya da çocuklu gruplardan :). ilişkiler de ihtiyaçtan doğuyor bir şekilde. benim en büyük şansım en yakın arkadaşlarımla aynı yıl içinde doğum yapmam oldu sanırım. biri 30 diğeri 25 yıllık dostum :). bekar olanlarla görüşme sıklığım azaldı. ama çocuklardan bunaldığımda ve başka konular konuşmak ve dünyadan haber almak istediğimde kendileriyle irtibat kuruyorum :). yani malum ikiz ya da tek veya daha fazla, dünya bir şekilde özellikle belli yaş dönemlerinde anneler için onların etrafında dönüyor. gerçekten de başka konu bulmak zor oluyor zira hayat onlardan ibaret oluyor. bu da bu duyguyu yaşamayan birileri için sıkıcı. düşünün ki sürekli takıntısı olan sevgilisinden bahseden biri var yanınızda. konu hep aynı. bizimki de benzer bir şey... itiraz edenler olacaktır, çocukla bu benzer mi yani diye, kastettiğim bizimle çok alakalı olmayan bir konuyu durmadan dinlemeye maruz kalmak :).

benim bir arkadaşım da çevresinde hamile kalanların vücutlarının bozulmasından, çocuk sesine katlanamadığından, çocuklu hayatın ne kadar sıkıcı olduğundan filan bahsedip duruyordu. aslında bunlar kendi korku ve isteksizlikleri olduğundan hayata böyle bakıyor. bu yüzden ben keyifli olduğum için söylediklerini pek takmadım. ama onunla görüşürken de çocuklardan olduğunca az bahsederim.

umarım çevrenizde en azından çocuklar konusunda konuşup anlaşabileceğiniz birilerini bulabilirsiniz. yalnızlık pek kolay değil gerçekten. kız arkadaşların yerini de fazla kimse tutamıyor maalesef. ne çocuklar, ne eş...


PembeTavsanim

Gercekten dostun olanlar her sekilde yaninda oluyorlar bunu anladim; ayni durum bende de var cok yakin bir arkadasim ayni sekilde uzaklasti ( bir cogu uzaklasti ama ben en deger verdiklerime takilmis durumdayim ) 5 aydir bir kez geldi kizimi gormeye , hasteneye lutfen geldi evde yatmak daha keyifli geldi zaten hamileligimde farkettim ki onunla gorusmeye cabalayan hep benim hatta sunuda belirtmek istiyorum benden iki ay sonra o da hamile kaldi ( evlilik disi ) kararsizdi ne yapacagi konusunda ( bence basindan belliydi ) o halimle yalniz birakmamak adina yaninda olmak icin hamile halimle herkesten gizli agzima almak istemedigim o islemi yaptirmasi icin onunla gittim aksaminda yaninda kaldim vs . Sirf o uzulmesin diye bebekten bahsetmizdim hala da oyle yani benden uzaklasmasina gerek olan bir durum yoktu aramizda ( ki cokta uzulmedi bu duruma ben daha cok etkilendim halada cok uzuluyorum :( sonuc o kadar senenin ardindan formalite icabi mesajlasmalar!

Su an hic degismemis tek bir arkadasim kaldi hep yanimdaydi hala da oyle insan boyle zamanlarda anliyor galiba kim gercek dostu, ustelik de bekar ..


Cevaplamak için Üye ol