oğlumun bana karşı özel bir düşkünlüğü yada ilgisi yooookkkk
oğluşum bugün tam 8,5 aylık oldu, ben işe efe 3 ay 10 günlükken başlamıştım, bu arada babaannemiz bakıyor efe'ye,sabah 8 gibi ayrılıyoruz akşam 6 gibi kavuşuyoruz ama bu kavuşma anı sadece beni mutlu ediyor sanırım, efenin hiçbir zaman bana özel bir ilgisi, tepkisi, düşkünlüğü olmadı, hala da yok...:( bu bir psikolojik problem mi bilmiyorum, ama efe çok güleryüzlü herkesle barışık, kimseyi yabancılamayan bir çocuk! hiç tanımadığı biri ile tüm gün onu bırakabilirim ve hiç bu kim demez ? annem nerde demez? ..:) aslında bu benim için iyi birşey ama doktorumuz anneye düşkünlüğünün olması gerekirdi diyor, ayrıca efenin kimseye düşkünlüğü yok babaanne ve dede de dahil... psikoloğa gitmeyi düşünüyorum fakat bunun gibisini yaşayanınız var mı?
Mama sandalyesine vakumla sabitlenen bu balığın tepesine bastırınca ortasındaki akvaryumdaki balıklar çıngırdayarak fıldır fıldır dönüyor.
valla canım bende aynı senn gibiyim bak benmkine 13 aylık ama gel gör babacı ..aynı aynda eve giriyoruz babayla bana hiç saldırmıyo baba baba varsa yoksa baba :(canım sıkılıyo sıkılmıyo deil öpmel istiyorum zorla ama bu haftasonu yada işte geldkten bikaç ssaat sonra yumuşuyo...artık üstüne gtmiyorum ...hani eskiden olsa aaa bak ilgilenmiyo anne demek bak böle olyuyo derdim ama değill yaaa geldiğim gibi o yatana kadar o öle hafta sonu onu bırakıp gttiiğimiz yok hani hep içiçeyiz ama babacı anam babacı :(yok babasını kıskanmıyorum ama olmuyo yaniiii bnede insanımm :)):üzülme bak senn gibi olanlar var
Benimki de babanin arkasinda aglar, ben eve gelince umursamaz. Baba evde calisiyor ve cok oynuyorlar, bundan olabilir. Ayrica ben dogumdan sonra 1 ay yattim, hep esimin kucagindaydi ve ben cok emziremedim. Belki de bundandir. O mutlu, ben mutsuz. Hep yetemiyormusum gibi geliyor.
benim de kızım bana düşkün değil galiba. yani babası emzirebilse yüzüme bile bakmaz gibi geliyor. baba eve gelir gelmez beni unutuyor. aynı şeyi anneanne, dede, kuzenim ya da temizlikçi teyze gelince de yapıyor.
ama sebebi; anneler daha çok temel ihtiyaçlarla ilgileniyorlar - beslemek, temizlemek, uyutmak gibi çocuk için genelde eğlenceli olmayan şeyler. ev işleri de var. gece on kere kalkınca da insanın cılkı çıkıyor, gündüz vakti çocuğa çok randımanlı soytarılık
yapamıyor. halbuki baba, anneanne gibi kişiler taze enerjileriyle onu hemen tavlayıveriyorlar:((
çözüm olarak şunları uygulamaya başladım:
ütü yaparken ona masal anlatıyorum.
arada yanına oturup şarkı türküleme, el kol mimik eşliğinde.
kol bacak gıdı çene ısırmaca mıncırmaca hafiften gıdıklamaca, bol bol muhabbet
hergün parkta gezinti, bazen arabayla küçük bir tur
ENNN ÖNEMLİSİ: bu tip şeyleri yaparken çoook içten çoook neşeli ve güleryüzlü olmak gerekiyor. en ufak bir yorgunluk, bitkinlik veya "uyusa da bir çay içsem dizimi seyretsem" düşüncesi kuzu tarafından anında duyumsanıyor:))
artık beni de seviyo sanki...:)
Temelde bakan kısıye daha duskun kızım. Bu da ananesı ve kayınvalıdem. Ben gelınce katıyen boynuma atlamaz ve anında dıkkatını kısa bır gulumsemeden sonra baska bırseye cevırır veya bırseyler sorar. Bu da genelde bırsey yere dusmusse dusen sey, veya babası
veya kapıdakı kedıdır.
Yanasmak ıstedıgımde benı sık sık ıtekler.
Ama ne zaman kı temelde ona bakanlar evlerıne gıder ve bız yanlız kalırız, o zaman bana duskunlugu baslar. Fakat haftaıcı bu surmez.
8 aylık bır bebek ıcın doktorunuzun bu derece net konusması bana cok da makul gelmedı, henuz cevresındekı herseyı ve herkesı yenı yenı tanımaya baslarken ustelık, dolayısıyla psıkolog/pedagog ıcınızı rahatlatacaksa gıdın fakat bebegınızın bunun uzerıne sıze
bambaska yaklasacagını da hemen dusunmeyın. Zamana bırakın bence.
ben de oğlum 3 aylıkken işe döndüm ve aynı şeyleri yaşadım. benim yüzüme bile bakmazdı, canı yandığında annannesine giderdi, oğlum beni istemiyor diye zamanında çok üzülmüştüm. ne zaman ki bilinçlenmeye başladı, o zaman herşey değişti. şimdi işten geldiğimde kapıda öpücüklere boğan bir oğlum var. 8 ay pedogoga gitmek için çok ama çok erken. bence biraz zamana bırak.
hic mi duskunlugu yok anlayamadım?
panikletmek istemem ama;
etrafındaki insanlara karsı duygusal anlamda bagı olmaması normal sartlarda mumkun degil gibi geliyor,
tepkisizse sadece bireyselse bu ilginc bana kalırsa da,
ben de olsam bir uzmana danısmayı dusunurdum.
kolaylık diliyorum,
selamlar.
Duskunlul derken yoklugunda aramaksa benim oglumda da cok sonradan basladi. Yabanci anksiyetesi de sonradan basladi. Sokakta ilknkez gordugu insanlarin kucagina falan gitmek isterdi (11-12 aylik civari) dr. Olabilir, normal demisti. Ancak ornegin baba isten gelince sevincten deliye donerdi. Ya da bana bazen yapardi oyle. Yani bizi ayirdettigini bilirdik ama aramaz ve baskalarina da ilgi gosterirdi. Size ya da bir baskasina hicbir ayirdedici tepki gostermiyorsa o sorulabilir, benim yazdigim duruma dr normal demisti
bence bizi (anneleri) çantada keklik görüyorlar!!!

