oğlumun bana karşı özel bir düşkünlüğü yada ilgisi yooookkkk

Elif 7 aylıkken çalışmaya başladım. 1 yaşında ara verdim ama 4 ay sonra tekrar işe döndüm. Şu anda haftanın 3 ya da 4 günü gidiyorum işe.
Elif'e annanesi ve babannesi ortaklaşa bakıyorlar.
Benim kızımında kimseye düşkünlüğü yok. Başta çok sorun etmiştim hatta Sabiha Paktuna'nın kitabında "annesi işe giderken ağlamayan çocukta sorun vardır" lafı yüzünden Elif 1 yaşına geldiğinde çalışmaya ara verdim ve bütün kariyerimi sıfırlamayı göze aldım. Çünkü Elif benim arkamdan hiç ağlamadı. Ama ara verdiğimde de Elif te değişen hiç bişi olmadı. Baktım ki hala sosyal ve hala bağımsız.
Sonra kendi çocuk doktorumuzla konuştum. Aklım başıma geldi. Bu güne kadar evden kaçmadan çıktığımı, ilk günden itibaren işe gititğimi anlamasa bile anlattığımı, akşamları eve geri döneceğimizi bildiği ve bu mantığı kavradığı için güven duygusunun sağlam olarak oluştuğunu söyledi ve bu güvenin yıkılmaması içinde Elif 3 yaşına gelene kadar asla ve asla onu gece yatılı olarak bırakmamam gerektiğini ekledi.Çünkü akşam geri dönmessek bir anda kurduğu sebep-sonuç ilişkisi ve güven duygusu yıkılabiliyormuş. Sonrasında ise ELif'in ne kadar mutlu bir bebek olduğunu farkedip farketmediği mi sordu bana.
O zaman anladım ki kuzuşum mutlu bi bebek. Hal böyle olunca düşkünlük işine kafayı hiç takmadım. Elif hanım ananesini,babannesini görünce sevinir. Ben ve babası işten gelince "yaşasın dansını" 20 saniye kadar yaptıktan sonra arkasını döner ve gider. Ananesinin ve babannesinin işi varsa dedesi,benim teyzem,halam ve ananemle tüm gün durabilir beni yada dönüşümlü bakıcılarını(anane ve babanne) aramaz. Anlayacağınız kimseye  ayrı bir düşkünlüğü ve bağımlılığı yok. Ama tabi ki en sevdiği benim.Gözlerimin içine baktığında ne kadar sevildiğimi anlıyabiliyorum. Bence tamamen karakter yapısı. Mutlu ise sorun yok. Bağımlı olup olmaması değil mutlu olması önemli bence. Mutlu ise, güven ilişkisi doğru kurulmuşsa geri kalanı tamamen karakter yapısı. Bence her bebeğin doğuştan gelen farklı bir yapısı ve ayrıksılığı var.

önemli olan bana ilgisinin olması değil, normalse problem değil, benim aşkım ikimize de yeter..:))))
nurmel, ikiçocukannesi dediğiniz gibi efe'nin kimseye düşkünlüğü yok, ne onunla oynayan babaya dedeye, ne ona bakan babaanneye, ne de bana...bazen dedeye gitmek istiyor ama çok nadir çünkü dedemiz hergün dışarı çıkarıyor beyefendiyi, onu da akıl ediyor bıdık! herkesle çok barışık, benimle de öyle aslında...banuozcelik benim yokluğumda beni aramak ne kelime hiç umrunda bile değil, öyle deliye dönmek falan hiç yok... o gün kapıdan girdim benimki yerde emekliyerek geliyor deli oldu sevinçten, dedim ki kapı açık kalsın ben içeri doğru gideyim bakalım ne yapacak, tahmin edin ne oldu? ben içeri geçtim benim bıdık kapıya doğru deli gibi emeklemeye devam etti...:)

özgelif, yazını yeni okudum, evet efe de çook mutlu bir bebek çok şükür, dediğim gibi bu psikolojik bir problem değilse benim için de hiç önemli değil, ben onunla çok mutluyum ve çok güzel zaman geçiriyoruz. yazdığın güven duygusu, sebep-sonuç ilişkisi... epey tatmin etti sanırım beni! teşekkürler!

benim oğlum da tam 1 yaşını doldurana kadar aynı sizinki gibiydi, ama 1 yaşını bitirdi, ertesi gün bambaşka biri geldi sanki :) sabah kreşe bıraktığımda mızmızlandı, ellerini bana uzattı, ilk kez! herkese gitmek isterdi, şimdi bana yapışıyor. Gece emzirmeye uyanıyorum, bırakırken başlıyor feryada, wcye bile gidemiyorum. 

Aytude istanbulda misiniz? 1 yas icin kres var mi burada?

evet istanbuldayız, ama kreş benim çalıştığım kurumun kreşi selencim.

aytude, valla şanslısın :)

inan bu bile cok zor geliyor. halbuki gün içinde görmeye gidebiliyorum ya da emzirmeye ama ne kadar zormuş..