oğlumun bana karşı özel bir düşkünlüğü yada ilgisi yooookkkk

ozlemerzor soruyor: 10

oğluşum bugün tam 8,5 aylık oldu, ben işe efe 3 ay 10 günlükken başlamıştım, bu arada babaannemiz bakıyor efe'ye,sabah 8 gibi ayrılıyoruz akşam 6 gibi kavuşuyoruz ama bu kavuşma anı sadece beni mutlu ediyor sanırım, efenin hiçbir zaman bana özel bir ilgisi, tepkisi, düşkünlüğü olmadı, hala da yok...:( bu bir psikolojik problem mi bilmiyorum, ama efe çok güleryüzlü herkesle barışık, kimseyi yabancılamayan bir çocuk! hiç tanımadığı biri ile tüm gün onu bırakabilirim ve hiç bu kim demez  ? annem nerde demez? ..:) aslında bu benim için iyi birşey ama doktorumuz anneye düşkünlüğünün olması gerekirdi diyor, ayrıca efenin kimseye düşkünlüğü yok babaanne ve dede de dahil... psikoloğa gitmeyi düşünüyorum fakat bunun gibisini yaşayanınız var mı?


24 Cevap


ozlemerzor

özgelif, yazını yeni okudum, evet efe de çook mutlu bir bebek çok şükür, dediğim gibi bu psikolojik bir problem değilse benim için de hiç önemli değil, ben onunla çok mutluyum ve çok güzel zaman geçiriyoruz. yazdığın güven duygusu, sebep-sonuç ilişkisi... epey tatmin etti sanırım beni! teşekkürler!


aytude

benim oğlum da tam 1 yaşını doldurana kadar aynı sizinki gibiydi, ama 1 yaşını bitirdi, ertesi gün bambaşka biri geldi sanki :) sabah kreşe bıraktığımda mızmızlandı, ellerini bana uzattı, ilk kez! herkese gitmek isterdi, şimdi bana yapışıyor. Gece emzirmeye uyanıyorum, bırakırken başlıyor feryada, wcye bile gidemiyorum. 


selencem

Aytude istanbulda misiniz? 1 yas icin kres var mi burada?


aytude

evet istanbuldayız, ama kreş benim çalıştığım kurumun kreşi selencim.


selencem

aytude, valla şanslısın :)



aytude

inan bu bile cok zor geliyor. halbuki gün içinde görmeye gidebiliyorum ya da emzirmeye ama ne kadar zormuş..


masterbully

merhaba, ben yeni üyeyim. bu soru ya da sorun önceden konuşulmuş, tartışılmış. yalnız olmadığımı bilmek bi nebze rahatlatsa da hala içim huzursuz bu konuda. kızım 11 aylık. gayet sosyal bir bebek. yabancılamaz, huzurlu, güleryüzlüdür. herşey iyi hoş da bana özel bir düşkünlüğü yok kızımın, ben öyle hissediyorum. 3 aylıktan beri çalışıyorum ve annem bakıyor kızıma. acaba işe erken başlamak zorunda kaldım, bu nedenle mi diyorum. ayrıca kızım fazla emmedi beni. hemen hemen 2 ayından beri sağarak veriyorum sütümü. emziremem de bana düşkün bir bebek olmasına sebep olmuş olabilir mi ? 

deneyimli annelerden yanıt bekliyorum.
zor kavuştum ben kızıma.. tedavilerden, zorlu süreçlerden sonra. dünyam benim o.. her anne gibi.. istiyorum ki en çok beni sevsin, en çok bana düşkün olsun.. nerde hata yaptığımı bilmiyorum. mesela kırkı çıktığından beri odasında uyuyor, acaba yanımıza mı almalıydım ? sabiha paktuna'nın yazıları iyice bozdu psikolojimi. 'annesinin peşinden ağlamayan bebekte sorun vardır' diyor. 'çalışan annenin en büyük diyetidir yavrusunu koynunda yatırmak, kokusundan mahrum bırakmamak' diyor. yanımızda yatırmayı deneyince de gece uykusu uzun ve deliksiz olmuyor.
işten gelince sevinir ama ben işe giderken de el sallar, peşimden ağlama vs yoktur. tabi ağlamasın, isteğim bu değil. ama düşkün değil bana sanki.. forumlarda bu aylarda genelde bebeklerin anneye yapıştığını okuyorum, aşırı düşkünlüğünü yani. haliye aklıma takılıyor, nerde yanlış yapıyorum diye..  fikir verir misiniz bana..


dilek80

masterbully, aynı şey benim içinde geçerli. Hatta buna benzer bir soru sorumuştum, herkes ne güzel ağlasa işe gitmen zor olur dediler. Haklılar ama ben acaba bir sorun mu var diyorum. Kapıda beni görünce seviniyor evet ama 1 sn. sonra kediye atlıyor. Babanemiz çok güzel bakıyor ondan mı acaba? Yani ben yokken evde mutlu aslında. Birde dediğin gibi sosyal. Parka gideriz, bütün çocuklara güler, sevinç çığlığı atar. Emzirmeyle ilgisi yok bence çünkü ben emziriyorum, bazen onu bile istemiyor:-(...Beni sevdiğini bakışlarından anlıyorum birde kapıda beni görünce seviniyor ya, kucağıma alıyorum. Sonra babaneye verince ayakkabımı çıkarmak için, birazcık mızıldanıyor. Ordan diyorum ki herhalde beni de seviyor:-)...

Sabiha Paktuna'yı okuyunca çok üzüldüm, ağlamayan bebekte sorun vardır diyor:-(...


fattololo

Bunlar tamamen benim deneyimlerim…

Cocuklar kendileriyle bol bol oynayandan daha cok (tabiii bunlari yapmak da cok onemli) olmazsa olmaz ihtiyaclarini karsilayanlara duskunler. Eve gelir gelmez, sarilma opme gidiklama seansindan sonra, altini degistirme, karnini doyurma ve bunlari yaparken eglendirme, uyku rutini, banyosu.. gibi seyleri kimseye birakmayi. Genelde bakan kisi siz gelmeden bunlari yapar ki; siz alt degisimiyle ugrasmayin veya yemegiyle… belki babaanneyle daha iyi yiyordur, size naz yapiyordur diye onun yedirmesini tercih etmeyin, sizi seviyor ki naz yapiyor, siz yedirin, siz giydirin. Ise gitmeden kahvaltisini siz ettirin.

Bunlari sicak bir yuzle ve gulumsemeyle, eglenerek yapin… yakinda goreceksiniz daha cok size duskun olacak.

Ama sunu bilin ki; zaten sizi daha cok seviyor. O kisi sadece daha cok ihtiyaclarini karsiliyor olabilir, hepsi bu.


esgi

Aynı panikleri yaşadım, oğlum beni hiç sallamıyor dedim, hatta bunu 3,5 aylıkken işe başlamama verdim, kendimi suçladım. 1 yaşını 1-2 gün geçmişti ki benim uysal ve arkamdan kafasını çevirip giden bebeğim artık ben çıkarken katıla katıla ağlayan bir çocuk oldu. Demem odur ki, bu günlerinizin tadını çıkarın, arkanızdan ağlayacağı, siz gelince heyecanlanacağı günler çok yakın. Ama sizin için iyi mi olur bilmem. Ben şahsen artık işe giderken bir de vicdan muhasebesi yapmaya başladım...



Cevaplamak için Üye ol