Kreş korkusu!

brue soruyor: 2

kızım eylül sonunda kreşe başladı. ilk iki hafta çok hevesliydi ve müthiş uyum gösterdi. ikinci haftanın sonunda kendinden büyük bir erkek çocuk kızımı iterek düşürmüş. hem yaralanmış hem çok korkmuş. görevliler de halledebileceklerini düşünerek bana geç haber verdiler. gittiğimde kızım aralıksız 1 saattir ağlıyordu ve sesi kısılmıştı. yara beresini görmedim bile tek derdim sakinleşmesini sağlamaktı. o düşmeden sonra üst ön dişlerinden birinde renk değişimi oldu, dişçiye gittik, bu da ayrı bir tecrübe oldu, film çektiler ve diş kökü travmaya bağlı olarak ölmüş, yani bir dişi çürüyor kızımın, kanal tedavi önerildi, bu sıralar takipteyiz, o da ayrı konu.
o günden sonra kreşten ve erkek çocuklardan korkuyor kızım. geçtiğimiz ay ben de birlikte gittim onunla, haftada üç gün ama her seferinde gitmek istemediğini söyledi. uzun bayram tatilinin ardından yeniden başladık yine aynı, hergün ağlıyor ve ben artık yoruldum. konuştuğum herkes, öğretmenleri, kreşin pedagogu, arkadaşlarım, alışacağını, zamana bırakmam gerektiğini söylüyor. bense her seferinde kızımı acaba gereksiz yere mi zorluyorum, geleceği için kötü etkisi olur mu diye korkularla doluyorum.
aynı değilse de benzer birşeyler yaşayanınız var mı, nasıl baş ettiniz, öneriniz, yönlendireceğiniz birileri olabilir belki? şimdiden teşekkürler


2 Cevap


ipekkusgoz

Hiç böyle bir deneyimim olmadı ama yazdıklarınızı okuyunca çocuğunuz korkmakta o kadar haklı ki.Garipseyemedim, aa nolmuş canım kreşten ve erkek çocuklardan korkmak da neymiş diyemedim açıkçası.Çalışıyor musunuz?.Başka bir kreş şansınız var mı?. Belki onun öncesinde bir iki erkek çocukla daha sakin bir ortamda bir araya getirerek korkusunun üzerine gidebilirsiniz. O çocuğun ailesinin durumdan haberi var mı?.


brue

bu kreşi çok fazla araştırarak ve en uygunu olduğuna karar vererek seçtik. gerçekten de öğretmenleri ellerinden geleni yaptıkları için değiştirmeyi düşünmedim. zaten kreşteki pedagogla konuşunca, kızımın korkusunu yenmeden oradan ayırırsam "okul" tanımının itilip kakıldığı, incitildiği, ona zarar veren korkunç bir yer olarak yerleşeceği konusunda ikna oldum diyebilirim. o çocuğun ailesi durumdan haberdar mı bilmiyorum ama başından beri ben zaten çocuğu suçlamadım veya bu konuda sorumlu aramadım. bu olayı bir şanssızlık olarak niteledim çünkü zaten tüm çocuklar düşer ve kalkar, yaralanır ve iyileşir. itişip kakışmalarının doğal olduğunu ve öğrenme sürecinde normal sayılabilir olduğunu düşünüyorum. keşke olmasaydı ama zaten diğer çocuk da kızımdan birbuçuk yaş büyük, cezai ehliyeti yok yani...
bu olaydan sonra şunu anladım, kızım düşündüğümden daha fazla hassas ve hafızası çok daha kuvvetli. unutma ve ikna olma konusunda direnci çok yüksek. beni zorlayan da bu.



Cevaplamak için Üye ol