annelik

sedakayabagli soruyor: 10

neden annelik duygularını tam anlamıyla yaşayamıyorum.sanki bunalımdayım logusalıktanmı yoksa henüz 35 günlük anne olduğumdanmı.içimden hiçbirşey yapmak gelmiyor sanki bunalıma girmiş gibiyim içim sıkılıyor boğuluyorum sanki. hayat anlamsız geliyor.neden bunları yaşıyorum normalmi arkadaşlar


13 Cevap


kedidirkedi

Alışma dönemindesin, sıkıntılı bir dönem geçiriyorsun biliyorum zaten önceki yazılarından, böyle hissetmen bence normal. Lohusalıgın bitsin, bebeginin rutini bir oluşsun mesela 3 ay sonra da hala böyle hissediyorsan yardım alabilirsin o  zaman. Tabi çok çok kötü durumdaysan hemen yardım almanı öneririm.


asyanin_annesi

canım benim bu dönemler geçici. şimdiki yapacağın şeylere sonradan çok pişman olacaksın. onu yeteri kadar sevemediğini düşünüyo olabilirsin. ama sen ANNESİN. her anne yavrusunu sever kollar. ona bişey olsa aklı çıkar. üzerine titrer. lütfen bu dönemlerde yalnız kalmamaya dikkat et. o senin kuzun ve herşeyden öte onun sana çook ihtiyacı var. sen kendi ihtiyaçlarını karşılayabilirsin ama o sen olmadan hiçbişey yapamaz. sabret tatlım az kaldı bu dönemde geçici


kuzusum

Hissettiklerin gayet normal. İnsanın hayatı tümüyle değişiyor ve doğal olarak bunun için bir alışma süresi gerekli. Üstelik hormonlar da işin içinde ve sana böyle hissettiren de onlar aslında. Biraz sabretmen gerekiyor. Henüz lohusasın ve inan bana geçiyor, daha normal hissetmeye başlıyorsun. Zaman geçtikçe kuzuya daha fazla alışıyorsun ve seviyorsun. Ben de benzer şeyler hissediyordum, geceleri uykuya dalarken boğuluyorum hissiyle sıçrıyordum. Doktorum lohusalık sıkıntısı dedi ve bitkisel bir sakinleştirici yazdı. Şİmdi bebişim 50 günlük ve gayet iyiyim ben. Kendine biraz daha zaman tanı geçtiğini göreceksin. Geçmiş olsun.
 


Sanemm

Şu anda sadece vericisiniz;Bu duygu belki de ondan oluyor...Ama 3 aylık olsun,hafif tebessümler gelsin, verici olmanın dışında iletişime geçin, o zaman bu hissettiklerinizin hiç biri kalmayacak...

Ama bu dönemi yalnız başınıza geçirmemeniz, imkanınız varsa bir saatliğine bebeğinizi eşinize ya da annenize bırakıp bir arkadaşınızla dışarı çıkmanız,sosyalleşmeniz size daha iyi hissettirir...Emin olun o bir saatin bitiminde eve dönerken, bebeğiniz burnunuzda tüter...

Sağlıkla büyütün...


fistikcik

Sözleriniz lohusalık depresyonu geçirdiğinizi işaret ediyor sanki...
Doğum sonrası çok görülen bir durumdur, ancak "zamanla geçer" diye hafife de alınmamalıdır. İmkanınız varsa bir terapistten yardım alın.
Şu adreste lohusalık depresyonu ve bu durumda yapılması gerekenler bir psikolog tarafından anlatılmış:

http://www.bebekolay.com/lohusa-depresyonu-ve-cozumleri/

"Doğum sonrası depresyon" yazarsanız internette daha detaylı pek çok bilgi bulabilirsiniz. Diğer mesajlarınızda aileden ve eşinizden çok destek görmediğinizi anlatmıştınız, bu durumda bununla tek başına başa çıkmanız çok zor görünüyor. Mutlaka psikolojik destek alın. Hayatınızın en güzel olabilecek bu döneminin böyle karanlık geçmesine izin vermeyin.
Sevgiler



semras

bende o dönemlerde senin gibi idim, sanki elim kolum bağlanmış beni kafese tıkmışlar gibi hissediyordum ve bunun sebebi olan çok isteyerek doğurduğum kızımada içten içe sitem ediyordum.

kızımda kolik vardı uyanık olduğu her an ağlardı uykusuzluk yorgunluk birde yanımda olan ama aslında olmayan kuru kalabalık.çok vicdan azabı çektim hissettiklerimden ve anneliğe adapte olamadığım için ama bunların hepsi sadece normal bir süreçmiş zaman herşeyin ilacı imiş 3 ayı bitince ağlamaları bitti agular ve gülücükler geldi 4. ayda beni tanımaya başladı ağladığında sadece benim omzumda sakinleşti şuan 6 aylığız onun sevgisi tarifsiz o ağlayınca içimden bir parça kopuyor.

 sadece kendine zaman tanı unutma ki bu sadece yaşanması gereken bir süreç annelik gerçekten büyük özveri gerektiren bir durum o yavrucağın sana ihtiyacı olduğunu düşün ve kendini toplamaya çalış.o uyuduğu heran sende bol bol dinlen. Allah yardımcın olsun


sedakayabagli

semras evet bende aynılarını yaşıyorum boğuluyorum sanki bebeğim ağlıyor ama nedenini bile bilmiyorum altı temiz gazını yapıyor herşeyi tamam ama saatlerce ağlıyor ayaktayken otururken susmuyorda ne yapacağımı şaşırıyorum tam olarak iyileşmediğim içinde istediğini veremiyorum gezdiremiyorum tam iyileştim diyorum tekrar başlıyor ağrılarım.bebeğime bakarken bazen çok yabancı bazense parçam olduğunu hissediyorum.belkide ben anneliğe hazır değildim yaşım 25 ama annelik çok farklıymış.kendimi balkondan atasım geliyor yaşamak ağır geliyor inşallah dediğiniz gibi olur kızlar biranönce geçer bu günler


gokalpileseyrialem

aman sedacım sakın böyle kötü şeyler düşünme.çoğu anne bu dönemi yaşıyor aklına hep diğer anneleri getir ve herşeyin düzeleceğini hatırlat. İnan bugünleri özleyecek ve şimdiki ilerleyen aylarda ruh haline üzüleceksin tadına varamadım ilk günlerin diye. Ama elde değil biliyorum çünkü bende yaşayanlardanım. O kadar çok istedim ki bebeğimi o kadar keyifli ve ona özlem dolu bir hamilelik yaşadım ki dünyaya geldiğinde sevgimden deliricem heralde diyordum.Ama hiç öyle olmadı bende aynı senin gibi bu çocuğu yapmakla iyi mi ettim acaba diye saçma sapan düşünceler üretmeye başladım.Hep bu hormonların aniden azalması ve zor bebekler yaşatıyor kötü düşünceleri. Çok şükür geçiyor ama seninki de geçecek sabır. Lohusa sendromundan sonra o ağlama nöbetleri biraz yatışınca 4. ayda blog başlığı bile yapmışım ben aşkın başlangıcı diye :) Yaşadıkların normal canım anneliğini sorgulama.
Hamilelik annelik ve bebek bakımıyla ilgili tecrübelerimi paylaştığım bir blogum var. Benim lohusa sendromunda hissettiklerimi yazmıştım.Canın isterse okursun. sevgiler...
http://gokalpileseyrialem.blogspot.com/2010/09/lohusa-sendromu-ve-uzerine-tavsiyeler.html


sedakayabagli

gökalpileseyrialem ne güzel anlatmışsın yaşadıklarını.umarım bende biran önce bu durumdan uzaklaşır ve sizler gibi anne olduğumu hissederim


berra_melek

bak sana logusalık dönemimi anlatayım ben doğum yaptıktan ertesi gün ananem hastaneye yattı kanserden annem tek kız olduğu için onun yanına gitmek zorunda kaldı:(  görümcem evleniyodu kayınvaldem onun yanına gitt tek başıma kaldım anlıcan bi eşim bide babam vardı yanımda onlarda napsın garibim işte...sonra kızım ağır sarılık oldu 3.günüydü daha ağlamaktan bi hal olmuştum ki normalde kolay kolay ağlamam ben.ameliyatlı ameliyatlı hastanede kaldım kızımın başında sabahlara kadar uyumadık ve sarılık 2 ay sürüdü doğru besleyemediğim için sanırım:(  çünkü emziresim gelmiyodu artık çok bıkmıştım...ama geçti seninde geçer üzülme yavrun sana tepki vermeye başlayınca oynamaya başlayınca herşeyin geride kaldığını hissedeceksin.şimdi kızıma kendim bakıyorum manisalıyım ama bitliste yaşıyorum ve uzakta olmama rağmen herşey çok güzel seninde öyle olacak eminim az kalmış sık dişini..geçmiyeceğini hissediyrsan yardım alırsın...eminim geçer  kolay gelsin sana:))



Cevaplamak için Üye ol