Sendrom mu yoksa ?

CigdeM_eC soruyor: 3

slm arkadaşlar bir süredir giremedim bu yüzden tecrübelerinizden de uzak kaldım..Sorum şu ki 1-2 aydır kızımda bir hırçınlaşma  herşeyi fırlatma bize vurma onu sevsek bile vurarark tepki verme vs..harketlerini sergilemekte...ilk olarak hatayı kendimizde aradık ve kendimizde bulduk bu cocuk vurmayı nerden keşfetti .düşündük düşündük ve sonunda bulduk yada bulduüumuzu zannedyrz ..her düştüğünde yada kafasını dizini vücdunu nereye çarpıp canını yaktıysa ...hemen oooo neresi vurdu sana kızım deyip misal yere düştü ve biz yeri dövüyorduk oda aynısını yapıyordu ve mutlu olmuşcasına ağlamayı kesip seviniyordu..ama günün birinde bunun bize döneceğini hiç düşünmedik şimdi ona her hayır yada yapma kelimesini kullandığımızda sanki onun canını yakan bizmiş gb algılayıp bize karşı kendini savunmayı ve eliyle vurmayı tercih eediyor..bizde şimdi her düştüğünde neresi acıdı kızım gel öpelim geçsin taktiğini uyguluyoruz biraz geç kaldık sanırım ama unuttrmaya çalışıypruz acaba durum gerçkekten size anlattgm gb mi? yoksa kendnce bir sendrom da da biz bunu farklı algıladık bilemedim.varmı sizinde buna benzer durumlarınız nasıl önlem alıcam bu hırçınlaşmaya vurup kırıp fırlatmlara..dr a gitiğimde belirttim empati kurun siz çalışan bir annesiniz ve size tepkisini bu şekilde gösteriyor diyor ..ha bide anneanne ve anne kavramı onun için ap ayrı mesela akşam eve geldiğimde benm bacaklarıma sarılıyo sevşyrz koklaşyrz ama onun oyun arkadaşı ananesi ve bnmle kesinlikle oyun oynamayor taaaa ki anane evine gidyor (kızıma bakan annem) ve kızım tamamen bana yöneliyor yoksa öncelik hep ananenin aralarının iyi olmasndan yana çok mutlyum ama anne ve anane kavramını ayırt etmiş bi durumdayken şimdi karıştrmasına anlam veremyrm ..biraz dağınık anlattım sanırım daldan dala oldu ama bu aralar bu nedenle kafam da soru işaretleri dönüp duruyor??şimdiden cvplayan zaman ayıran annelere tşk ediyorum ..Sevgiler


3 Cevap


neretva

Ben onunla ilgisi olduğunu düşünmüyorum. Yani çok sık yapıyorduysanız bilemem ama zaten bu aylarda bir vurma veya atma huyu çıkarıyorlar. Çok net ve sert bir şekilde tepki verilmezse yerleşiyor. Sertten kastım en ufak bir vurmasında ''hayır, vurmuyoruz, vurmak kötü'' demek ve ardından ''cici yapıyoruz'' deyip eliyle vurduğu yeri okşatmak. Bunu söylerken ben kaşlarımı çatıyorum ve onun göz hizasına gelip gözlerinin içine bakıyorum. Vurmanın kötü birşey olduğunu bilmiyorlar ve sınırlarını deniyorlar hepsi bu. Oyuncaklarını attığında da ayı tepkiyi veriyorum, atmak istiyorsan al bunu at deyip yumuşak topunu veriyorum. Her zaman alternatif davranışı göstermemiz gerekiyor. Bunu 1 hafta uygulamayı ve sorunu çözmeyi ummamak lazım yalnız. Yavaş yavaş azalıyor. Hmmm annemin yüzüne vurdum ve bana kızdı, dur bakayım bacağına vurunca ne oluyor gibi düşünüyorlar. Zamanla ne olursa olsun vurmanın kötü olduğunu belleyip bunu bırakacak. Ama o zamana kadar her defasında ve herkesin (en çok da annenizin) bu tepkiyi vermesi şart. Ola ki biri o vurunca gülerse bir daha bir daha yapar.

Annenizle sizi karıştırdığını sanmıyorum. 15 aylık çocuk annesini bilir. Ama öz bakımını yapan yani altını değiştiren, onunla oynayan, onu yediren kişiye bağlanması da çok doğal. Dilerseniz annenizden rica edip bazı aktviteleri sadece sizinle yapmasını isteyebilirsiniz. Mesela bazı kitaları sadece siz okuyun veya banyosunu sadece siz yaptırın vs. 


sappho

Oğlumun da bu aylarda saç çekme,yüze, kafaya vurma gibi hareketleri vardı.Sadece bize değil herkese yapıyordu,çok üzülüyordum ben de. Çok yoğun bir duygu yaşadığında yapıyordu.Yani bizim bildiğimiz manasıyla sadece kızınca değil.Çok sevindiğinde,şaşırdığında,çok uykusu geldiğinde,acıktığında ..vs. Onların bu yaşta empati yeteneği olmadığından,onun anlayacağı çok sade ve yalın bir dille  anlatmamız gerekiyordu. Psikolog bir arkadaşımın önerisi çok işe yaradı: "Saçını çektiğinde; el bileğini kavrayarak sıkıca tut,biraz canı yanacak  şekilde. Sonra "saç çekmek acıtır","vurmak acıtır","canım acıdı", vb gibi kısa cümleler kur,acımak kelimesinde bileğini sık. O acıyı eşleştirip empati kurmasına yardımcı olacaksın." demişti.İşe yaradı da biz çok pekiştirmek zorunda kalmıştık. Yani aylarca...umarım sizinki bu kadar yıpratıcı olmaz.


Ben de kimi zaman düşünce ,kafasını vurunca onu mutlu etmek ,korunduğunu hissettirmek ,hatta bazen susturmak için  o eşyayı dövüyorum;ama kimi zaman da "senin hatandı,ben sana dönme kafanı vuracaksın demiştim,kapının bir suçu yok, vs .." diyorum. ileride suçu hep başkalarında arar sonra diye pek de içime sinmiyordu zaten bu eşya dövme hareketi. Sonra bir yerde okudum,meğer doğrusu buymuş.Eşyayı  dövmemek gerekiyormuş. Ben ,onda da bir denge sağlamak gerektiğini düşünüyorum.Arada bir acısını önemsediğimi göstermek, biraz şımartmak istiyorum,bu da lazım. Uzmanlara göre doğru ya da yanlış.Bazen çocukları için en doğrusunu anne-babalar bilir,uzmanlar değil.
Kolaylıklar...


ketrin

bizde 14 aylık kadarken böyle bir dönem yaşadık. hatta ben kızım 6 aylıkken işe başlamıştım ve kızım o ay hiç kilo almamıştı annemden damla süt içmiyor, bişey yemiyordu. Yani demek istediğim bebeğim benim işe gitmeme tepki gösteriyor, yanında olmamamdan huzursuz oluyordu (oluyormuş bunu doktor söyledi) ben bu durumun doğruluğunu anlamak adına 1 ay ücretsiz izin aldım evde kaldım ve o ay kızım yemek yeme ve keyif açısından çok iyiydi bir dahaki ay tekrar işe başlamak zorunda olduğumdan yine alışamadı. büyüdükçede benim işte olmama tepkileri değişti. benimde annem bakıyor. Annem onun için ilk sırada zaten her yönden. evet beni sizin dediğiniz gibi sessizce gelip öpüyor, kokluyor ama annemle olduğu gibi değil. akşama kadar onunla buda doğal. 14 aylıkken artık tepkilerini sizin kızınız vermeye başlamıştı vurarak hiddetlenerek ama bunu birlikte oyunlar oynayarak, akşamları annemi tamamen safdışı bırakarak, dışarıda daha fazla vakit geçirerek, onu eğlendirerek güldürerek aştık. Çok zor değil onlar kayıt cihazı gibi ne desek bugün alıp yarın bize satıyorlar. Ama sıkıntılı bir süreç anlıyorum ve hak veriyorum size. bende kendimi eksik ve aciz hissetmiştim.



Cevaplamak için Üye ol