Acil vaka

perfecto soruyor: 10

Anneler lütfen yardım,acil durum sinyalleri veriyorum sanırım. Kızım 4 aylıkken işe geri döndüm.İşe gittiğim için*şimdilik*vicdan azabı çekmiyorum. Sonuçta mecburum daha iyi bir gelecek için ailemiz kızım için çalışıyorum. Ama onun dışında kızımsız bir saniye geçiremiyorum,prensesim 11 aylık oldu ve ben kızımsız dışarı çıktığım gün-gece sayısı bir elin parmaklarını geçmez. Hele ki ilk çıktığımda babası çok ısrar etmişti sonuçta erkekler daha farklı oluyorlar sanırım gözümden sicim gibi yaşlar aka aka çıktım. Ve kaç kere babaannesini aradım uyusa rahatlayacağım, çünkü ne kadar az  bensiz vakit geçirirse o kadar benim için iyi. 

Şöyle bir teori geliştirdim ÇEVREMDE Kİ(bilerek koyu ve büyük harflerle yazdım ki forumda bu şekilde yapmayan arkadaşlar bana tepki göstermesin) çalışmayan ve 24 saat kızı oğlu ile vakit geçiren anneler daha rahat dışarı çıkıyorlar.Günlerce ayrı kalabiliyorlar sırf biraz nefes alabilmek için, çocukları olmadan tatile gidebiliyorlar ,yemeğe sinemaya,bara gidebiliyorlar. Ben yok yapamıyorum inanın o kadar uzun zaman oldu ki kuaföre gitmeyeli ama içim elvermiyor.Çalışan anne grubunda ki bazı arkadaşlarıma da bakıyorum belki tatile falan öyle gitmiyorlar ama %50 yaşamlarına devam ediyorlar spordu eğlenceydi yemekti.Sorun bende sanırım psikologluk oldum. Mesela haftaya bir arkadaşımın doğum günü gece dışarı çıkılacakmış ben asla gitmek istemiyorum şimdi günlerdir kara kara düşünüyorum napıcam diye. Onlarla da arama mesefe girsin istemiyorum çünkü hiç bir organizasyona katılmıyorum ama kızımı da bırakmak istemiyorum. Nolur bana yardım edin. 


16 Cevap


nilsafak

Vicdan azabı cekmiyorum demişsiniz ya kendinizi kandırıyorsunuz bence,kendinizi hiç yasam alanı bırakmadan çocuğunuza adamıssınız gibi geliyor ama inanın böylesi ikiniz içinde zararlı,ben sizin çalışmayan versiyonunuzum 24 ayda bir elin parmakları kadar değildir kızımı bırakıp gittiğim yerler ki bunlarda zaruri ihtiyaclar içindir,en son gecen hafta gece uykusuna yattıktan sonra babaya bırakıp 1 saatliğine çıktım 5 kez aramısım:(
Ama bu hata ben  yaptım hala yapıyorum siz yapmayın emzirdiğim için psikiyatrik ilaçlar kullanamıyorum doktorum son 15 aydır emzirmeyi sonlandırıp tedaviye baslamamı ,işe dönmemi öneriyor ben erteliyorum,mutlaka bir uzmana danısın ama ilaç tedavisi ama terapi olur bu bi çözüme kavusturun,öncesindede o partiye mutlaka gidin..


nurdans

Bendenmi bahsediyorsun sevgili perfecto::)) minik kelebeğim  3 yaşında ben hala aynı duyguları yaşıyorum..maalesef annelik hiçbir zaman bitmeyecek vicdan azabı...ne yaparsan yap,rüyalarını bile ele geçiriyor,rahat vermiyor...ama sana şunu söyleyebilrimki vicdanın ve gönlün nasıl rahat ediyorsa bebeğine karşı onu yap öyle yaşa,kimseyi dinleme,yastığa kafanı rahat koyki mutlu ol ,sen mutlu ve huzulu olursan bebeğin kat kat mutlu olur,yani bu süreler geçici şöyleki ben hep bunu söylerim bebeğim büyüyecek beni  daha rahat anladğı zaman ben ona dışarı çıkıyorum ama sende çok eğleneceksin dedğimde tamam annecim iyi eğlenceler diyene kadar bana ve gönlüme rahat yok,ben seni çok iyi anlıyorum,neler hissettiğini biliyorum..

bugünler geçici,biz şimdi güngün büyüyen baldamlalarımızla hayatın tadını çıkaralım...umarım yardımcı olmuşumdur::)


hamdusena

nurdans çok güzel yazmışsın eline sağlık 


perfecto

herkese çok teşekkür ederim işte elimde değil bir yardım almam lazım nurdans bence ikimiz elele verip gidelim sende benimle aynısın:) eşimle aram açılacak korkuyorum biz her hafta dışarılardaydık çocuk olunca tabii mümkün değil ama eş dost inanın o kadar az görüyoruz ki yok cerenin uykusu geldi kalkalım mızmızlandı eve dönelim hep böyleyiz. Anneme bırakalım biraz dışarı çıkalım rahat bir yemek yiyelim diyor ben ceren olmadan asla diyorum:) 


nurdans

perfecto ben yardıma ihtiyacımız olduğunu düşünmüyorum,::)ben herzaman vicdanımın sesini dinlerim ,yani ben bu olaya geçici süre diye bakıyorum bugünler geçicek nasılki bebekken zorlu süreçleri vardı,gazı maması emmesi vs,onlar geçti bitti zordu ama ben deli gibi özlüyorum bebekliğini,bebek kokusunu..yani bebebğimiz yokken nasıl hayatımıza devam ediyorsak varkende aynı şekilde olamazz,ben kimne düşünürse düşünsün umrumda olmaz kaldıki eşim bu konuda inanılmaz anlayışlı ,beni zorlamaz,yani ben farklı şekilde düşünenlere sayguı duyarım amaaa kimsenin hayatı düşüncesi beni heleki yavrumla olan ilişkimi şekillendiremez...kim  nasıl mutluysa hayat odur,isterse bütün dünya aynı anda eğlensin,ben oğlumla olan mutluluğuma eğlenceme bakarım..bu kadar net herşey benim açımdan...
ben bilirim işteyken çekilen vicdan azabını,işten çıkıp biyere uğradıysam koşa koşa eve gitmeleri,helekkiii kendim için bişey yapıyosam bian önce bitsede bi sarılsam dünyalar benim olsa dediğimii,,,,

perfecto ,sakın kendini hırpalama,biyerlerde illaki senin gibi yaşayan hisseden anneler var...hayata bakış açılarımız,hislerimiz,tarzlarımız farklı olsada annelik heryerde aynı...



mother_of_sons

'uyusun diye onca uğraş verip uyuduğunda özlemek' gibi olmuş :)


yalnız bence de biraz nefes almak şart, tamam varlar, iyi ki de varlar ama şöyle düşünün ' siz İYİ olmazsanız o nasıl iyi olabilir???'

ben çalışmıyorum 2 çocukla evdeyim, k.v 10 gün önce evine döndü. her fırsatı değerlendiririm. annem, kuzenler, halamız... biri geldiğinde bırakıp NEFES alırım :)

döndüğümde daha enerjik, boşalmış, rahatlamış olurum.


cingan19

yazdığın her kelimeye katılıyorum bende aynı durumdayım eve gittiğimde bile onunla ilgilenmek dışında birşey yaptığım zaman kendimi suçlu mutsuz hissediyorum:(ne olacak bizim bu halimiz...


Papaya

Bana kalirsa biraz yas ile alakasi var. Bebekler cok hassas, Allah korusun bir dusseler, olusabilecek zararin telaifisi olmayabilir. O yuzden ben bunun oyle psikolojik, yardima ihtiyaclik bir durum oldugu konusuna hic katilmiyorum. Kucuk bebegin yaninda yokken basina gelen bir seyin faturasini omur boyu odeyebilirsiniz, sakasi olmayan seyler bunlar.

Ote yandan yanindayken de basina cesitli kazalar gelebilir, bunu demek istemiyorum. Ama yaninda oldugunuzda en azindan aninda mudahale sansiniz olabilir. Kucukken disari cikacaksaniz, yaninda acil durumda ne yapilacagini iyi bilen, araba kullanabilen kisilerin yaninda birakmak gerektigini dusunuyorum. Bu nedenle bakici konusuna hic sicak bakamadim ben, kucuk yasta da olsa kres gibi bir kurumsal ortami tercih ettim ama tabii bu baska bir yazi konusu..

Fakat buyudukce, krese vs. basladikca durum farklilasiyor. Oglumu gerektiginde iyi tanidigim kisilere bir sure birakip gidebiliyorum ama henuz bes aylik olan kizimi degil..




nurus

bende çalışan bir anne olarak sizi anlıyorum.bende çoğu zaman bunları yaşadım,hissettim yaşayıp hissetmeye de devam edeceğim.sadece sizin gibi çok da dramatik bir hale getirmedim.biraz olağan ve mecburi karşıladım bu durumu o kadar.yani doktorluk falan değilsiniz.bu bir süre böyle devam edecek.ben kızımı ilk kez uzun süreli 17 aylıkken bıraktım.çok yakın bir arkadaşımızın düğünü için.sabahladık otelde diyebilirim :) ama her an aklımda ve 2 saatte bir tel.ile arayıp sorarak.şimdi daha kısa aralıklarla kısa zamanlı bırakmayı ALIŞKANLIK haline getirdim.


 çalışmayan bir anne ile çalışan bir annenin hissettiği o his kesinlikle kıyaslanamaz.diyemiyorum ki ''biraz soluklanmak,kafa dinlemek vs....'' için yalnız birşeyler yapmam gerek diye.işimde zaten yalnızım.yeri geliyor nette dolaşıyorum,kahvemi içiyorum,sohbet edebiliyorum zaten.hafta sonları kızım olmadan bir program yapamıyoruz.

en son gittiğim sinema filmi eşimin d.gününde cem yılmaz ın gösterisiydi.fastfood takılıp hoop filme girip vınn eve gittik.ne romantizim değil mi??? :))) olsun..ben kızımı,kızım ebni çok özlüyoruz.arada öf pöf desemde doktorluk vakayım hiç demedim.sizde sakın demeyin.yalnızca bu duruma zamanla alışacak ve yavaş yavaş dozu arttırarak sadece işinizi görecek kadar ayrı ve uzak kalabileceksiniz...


bcos

bebeğiniz daha çok küçük, çalışan bir anne olarak kalan zamanınızı onunla geçirmek istemeniz çok normal, doktorluk bir durum değil bu.. Bunu bir rahatsızlık değil de bir tercih olarak görür ve geçici olacağını bilirseniz biraz daha rahatlarsınız bence... ben de doğumdan bu yana sinemaya gitmedim, bara gitmedim, kuaföre gitmem bir elin parmaklarını geçmez, spora gitmiyorum... böyle tercih ediyorum, bu saydıklarımın hepsine yeterince gittim, daha da çok giderim ileride, ama oğlumun bebekliğini geri getiremem, zaten çok az görüyorum (hatta iş sebebiyle iki kez ikişer gece bırakmak zorunda kaldım) ve çok şey kaçırdığımı düşünüyorum,  daha fazlasını kaçırmayı tercih etmiyorum... bu sebeple küsecek darılacak, beni iki üç sene bekleyemeyecek arkadaşlarım varsa da buyursunlar darılsınlar diye düşünüyorum...



Cevaplamak için Üye ol