Acil vaka

perfecto soruyor: 6

Anneler lütfen yardım,acil durum sinyalleri veriyorum sanırım. Kızım 4 aylıkken işe geri döndüm.İşe gittiğim için*şimdilik*vicdan azabı çekmiyorum. Sonuçta mecburum daha iyi bir gelecek için ailemiz kızım için çalışıyorum. Ama onun dışında kızımsız bir saniye geçiremiyorum,prensesim 11 aylık oldu ve ben kızımsız dışarı çıktığım gün-gece sayısı bir elin parmaklarını geçmez. Hele ki ilk çıktığımda babası çok ısrar etmişti sonuçta erkekler daha farklı oluyorlar sanırım gözümden sicim gibi yaşlar aka aka çıktım. Ve kaç kere babaannesini aradım uyusa rahatlayacağım, çünkü ne kadar az  bensiz vakit geçirirse o kadar benim için iyi. 

Şöyle bir teori geliştirdim ÇEVREMDE Kİ(bilerek koyu ve büyük harflerle yazdım ki forumda bu şekilde yapmayan arkadaşlar bana tepki göstermesin) çalışmayan ve 24 saat kızı oğlu ile vakit geçiren anneler daha rahat dışarı çıkıyorlar.Günlerce ayrı kalabiliyorlar sırf biraz nefes alabilmek için, çocukları olmadan tatile gidebiliyorlar ,yemeğe sinemaya,bara gidebiliyorlar. Ben yok yapamıyorum inanın o kadar uzun zaman oldu ki kuaföre gitmeyeli ama içim elvermiyor.Çalışan anne grubunda ki bazı arkadaşlarıma da bakıyorum belki tatile falan öyle gitmiyorlar ama %50 yaşamlarına devam ediyorlar spordu eğlenceydi yemekti.Sorun bende sanırım psikologluk oldum. Mesela haftaya bir arkadaşımın doğum günü gece dışarı çıkılacakmış ben asla gitmek istemiyorum şimdi günlerdir kara kara düşünüyorum napıcam diye. Onlarla da arama mesefe girsin istemiyorum çünkü hiç bir organizasyona katılmıyorum ama kızımı da bırakmak istemiyorum. Nolur bana yardım edin. 


16 Cevap


tulay_defne

Bence de bu bir tercih. Ben de çalışan bir anneyim kızımı çok özlüyorum, imkanım olduğu halde(annane) kızımsız hiçbir yere gitmedim şu ana kadar. Ama eksikliğini de hissetmedim. Eskiden sinemaya çok sık giderdik şimdi internetten izliyoruz. Tiyatro hastasıyım artık çocuk oyunlarına gidiyoruz. Eskiden tatile giderken kriterimiz eğlence mekanlarına yakınlık idi, şimdi çocukla rahat edilebilecek oteller diye bakıyoruz :) Ama biz böyle mutluyuz. Eşim de benim gibi, kızımız olmadan birşeyler yapmayı, biryerlere gitmeyi hiç teklif etmedi. Bırakabilen daha az ben daha çok anne değiliz, herkes tercihlerini yaşar. Ama sizde bir sorun yok, çok normal yaşadıklarınız.


ozgurcan

nasıl istiyorsanız öyle yapın bence. hiç ayrılmak istemiyosanız ayrılmayın size iyi gelen buysa öyle yapın. ben sizin gibi yapamam. ben mesela bırakabilme olanagı yakaladığımda bırakıp kendim için keyifli seyler yapıyorum.. bundan zevk alıyorum.. sürekli cocukla olmak, cocugun gelişimini mutlulugunu etkileyen bir sey değil.. hani diyorlar ya ihtiyaçlarını karşılamak ve verimli zaman gecirmek önemli diye.. ben enerji toplayıp ogulcugumla cok eglenceli seyler yapabiliyorum.. bence böyle daha mutlu oluyoruz ikimizde..


asyagezgini

Nurdans ile bu konudaki duygu ve düşüncelerimiz tamamen aynı...Ben çalışmıyorum ama mesela kızımı bırakıp bir yere gittiğimde ben belki bedenen ordayım ama aklen ve ruhen kızımın yanındayım.Dolayısıyla kendime de böyle bir karmaşa yaşatmak hoşuma gitmiyor.Kısacası ben tam anlamıyla (bedenen,aklen ve ruhen)  nerde olmak istiyorsam ordayım,bu benim tercihim tabii,tercihimden dolayı da mutluyum.


nurdans

asyagezgini  :)))

Evet çokdoğru tercüme etmişssin... kendine karmaşa yaratmak neden?  heleki konu bebeğimizse niçin beynimizi kemirip duralım, yani ben illaki sosyal hayatada karışayım ama çocukda büyüsün diyenlerden değilim,varsın sosyal hayatım çocuk parkı olsun oyuncaklar olsun,oğlumla oynadığım saklambaç olsun daha keyifli bişey varmı ,valla benim için yok,ben sindire sindire oğllumun bebekliğini yaşamayı tercih ederişm,

bcos78- sanada katılıyorum varsın arkadaşlarım bana küssün,yani sebep buysa,

bazen eskide yaşamış olmayı okadar çok istiyorumki,hayat ne güzelmiş
eş+çocuk +ev bunlardan ibaretmiş hayat ,,,,anne mutlu çocuk binkat mutlu::))


perfecto

Herkese teşekkür ederim , dün kızım uyurken kuaföre gittim geldiğimde hala uyuyordu bensiz vakit geçirmedi diye çok mutlu oldum:) Aynaya bakınca kendime güvenim geldi kaç zamandır işe sümsük gibi gidiyordum bu da bnm moralimi bozuyordu iki güzellik bir arada olmuyor sanırım bunu kabul etmek lazım. birinden vazgeçmek zorunda kalıyorsun neyse ki uyuyordu prenses. 

sonra akşam kızımı babannesine bıraktık ve babasıyla babannesine yakın bir yerde yemeğe gittik yarım saat bir saat sonra döndük ikimize de iyi geldi bu sefer ağlamadım pek bırakmak istemedim ama değişikliğe benim de ihtiyacım vardı kızımın da gelmesini isterdim ama dünkü durumlar el vermedi. Neyse sanırım istediğim zaman bu tarz şeyleri yapabilirim onu fark ettim ama kocam arkadaşım o bu şu istiyor diye kuzumdan ayrılamayacağım o günler bi r daha gelmeyecek. çevremde ki insanlar da hazır bakabilen varken çık sonra istesende çıkamayacaksın diyorlar. 


nazveannesi

Tamamen aynı duyguları paylaşıyoruz. Çalışan anne olmak vicdan azabıyla yaşamak demekmiş. Kızım 18 ayını geçeli bende bir tık iyileşme oldu, mesela haftada 3 yada 4 gün iş çıkışı spora gidiyorum kızımı götürebileceğim bir ortam olsa hiç ayrılmayacağım onuda yanımda götüreceğim. Ben nereye o oraya. Ama biliyorum ki ben spordayken o anneannesi yada babannesiyle. Spora da doğumdan sonra yapışmış kilolarımdan kurtulmak için gidiyorum. Spora başladığım ilk günler yine vicdan azabı tabi eve geç gidiyorum diye (normalde markete bile uğramak istemem oyalanacağım diye, trafik nedeniyle kaçırılan vapurlardan da ekstra nefret ederim) ama düşündümde sadece bir saat geç gidiyorum ve benimde buna ihtiyacım var. Artık 2 yaşında sayılırız biraz daha iyiyim yani. Belki sizdede bebeğiniz büyüdükçe biraz rahatlama olur.




Cevaplamak için Üye ol