Kresimizde gozlemledigim sorunlar

Banu, çocuk haklı. bence kreşte gözlemlediğin her yaklaşım yanlış. kesinlikle gönderme oraya derim. Kısaca.

Tarzlarından ben de çok rahatsız oldum. İlgi gösterilmemesi ve zorla bir şeyleri kabul ettirmeye çalışmak bence göz ardı edilecek olumsuzluklar değil. Poyraz konuşulanları anlamadığı için ekstra sıkılıyor olabilir bir de. Ben göze alamazdım gibi geldi anlattıklarının ışığında.

anlattıklarınız, bulunduğunuz ülkedeki eğitim anlayışına göre değişir. Türkiye'de benim tanıdığım hiç bir anne çocuğuna böyle davranılmasını onaylamaz. ancak bazı toplumlarda parkta başkasının çocuğunu dövmek bile normal kabul edilebiliyor.
biz iki yil oyun grubu, sanat akademisi türü yerlere göndererek idare ettik. bu sene memlekete döndük ve normal bir yuvaya başladık çok şükür!

Banu şahsi fikrim bir çocuk ağlatılarak hiç bir şeye alıştırılmamalı. Ben hep kendimden pay biçtim düşünsene bir şey istemiyoruz ve bizi elimiz kolumuz bağlı, çağresizce onu yapmaya zorluyor. Çok fena:((( bunun çocuklara yapıldığı her türlü duruma da karşıyım.

Bu yaşta bir minik eğlenmek isetr, koşmak, gülmek ister okulunda bu yaş grubuna uygun bir programda olması gerekir bence. Ayrıca azarlamak, kızmak, biz ki çocuklarımızı gözümüzden sakınırken hele keyif alsın diye gönderdiğimiz bir kurumda kabul edilemez bir durum bana göre.

elbette ülkeler arasındaki kültür farkını da göz ardı etme derim:) çok zor bir durumdasın ama belki bir kaç okul daha araştırmak alternatif olabilir mi? Ya da bu kötü tecrubeyi unutana kadar biraz zaman vermek (şartlarını bilemiyorum özür dilerim)

Bir de bizim iki kreş denyimimizi anlatayım.
İlkinde 1,5 yaşındaydı. Yurtdışında yaklaşık 8 kişilik sınıfta 1+2 öğretmen. bir öğretmen iki asistan. Ben bir hafta kadar kaldıkları yerde görebileceği şekilde durarark sonra zaman zaman görünürlükten çıkarak alıştırdık. Orası da ingilizceydi. Alıştırdık derken yaklaşık 1 hafta boyunca da bıraktığımda ağladı ama en azından öğretmenlerine alışmıştı ve çabuk sustu.
İkinci deneyimimizde ilk gün ben girişte bekledim, yukarı öğretmeniyle çıkmak istemeyince öğretmen oyuncakları aldı geldi girişe, yanında durdu, iletişim kurmaya başladı, kızım sürekli bana baktı, sonra bir ara daha fazla oyuncak beklentisiyle gitti 10 dk sonra ağladığında yanıma getirdiler anne burada diye, yanımda biraz oynayıp tekrar yukarı çıktı 5 dk sonra tekrar geldi ağladı, eve gidelim anne dedi eve gittik.
Ikinci gün yine ben girişte bu kez doğrudan öğretmeniyle dalarak gitti. 15 dk sonra yanıma geldi, ben kitap okuma numarasına biraz ilgisiz kaldım, etrafımda dolandı, öğretmeni a bak burada da zebra varmış falan diye yukarı çıkardı. yarım saat sonra yanıma geldi. Boylece gittkçe uzayan benden ayrı saatlerle okulu keşfetti, öğretmenine alıştı ve güvendi. 4 günün sonunda kapıdan bıraktım ama yine de yakama yapıştı. Kötüydü. Öğleye kadar kaldı evde uyudu.
Ertesi gün yine ağladı ama yakama yapışmadı. Akşama kadar kaldı. Böyle böyle alıştı, hala hafta sonundan sonra veya uzun tatilden biraz sıkıntılı oluyor gidişi.
Hastalıktan dolayı bu hafta gidemedi ve okulu öğretmenini özlediğini söylüyor.
bence okulda öğretmenlerin yaklaşımı baştan aşağı yanlış.

Banu,
O kucuk kizin aglama durumunu kurumla knusman en mantiklisi gibi geldi. Bazi kurumlarin alistirma yontemleri bu. Onaylamiyorsan da kendinize bir yol secebilme sansiniz olur henuz basindayken. Bunun sebebini ogrendikten sonra kendi kaygilarini ve Poyraz' in bu sekilde mutlu olup olmayacagini anlatirsan, bunun ileride bir sorun yaratacagin zannetmiyorum.
Aklina takilanlardan 2. ve 3. paragrafta yazdiklarini onaylamiyorum.

Bir de banu, bale, film izlettirme falan konsantrasyon süreleri çok düşük olan bu yaş çocuğu için tabii ki feci sıkıcı ve ağlama nedeni. bana bile yapsalar ağlarım valla.

Öğretmenlerin yaklaşımı bana da yanlış geldi, ama bulunduğun ülkede çocukları yetiştirme tarzı farklı olabilir. Veya o çocuğun ailesi ağladığın çok ilgilenilmemesini istemiş olabilir bazı çocuk üstüne düştükçe daha çok ağlar ya... Bende okul yönetimiyle konuşmak ve ona göre yol almak daha iyi gibi geldi.

Banu tümüyle karşıyım yazdığın hiç birşey kreşle ilgili onaylamıyorum.bence başka bir kreş araştırmalısın.Ağlayarak yada zorla bir çocuğun birşeyi sevmesi yada beğenmesi mümkündeğil.Anca mecburiyet olur.Çaresiz anne babalar değiliz bence başka yerlerede bir bak.

Oğlu 18-19 aylıkken benzer bir ülkede :) kreşe başlayan sadece 1 yıllık ve sadece 1 kreş tecrübesi olan bir anne olarak cevaplayacağım. Senin sorun olarak gördüğün her nokta evet bence de sorun. Ne yazık ki bizim olduğumuz ülkedeki kreşlerde de alışma sürecinde ebeveyn sınıfta olmuyor, giderek artan zamanlarda kreşte kalarak çocuk ortama ve ortamdakilere güvenerek/alışarak adapte oluyor. Ama ağladığı sürede kesinlikle kucağa alınıyor, ilgi ve şevkat gösteriliyor, hatta normalde uyku rutini yok, Loran bir sefer öğretmenin kucağında uyuyakalmış, ben gittiğimde kadın gölge bir yerde hala kucağında tutuyordu, uyanır diye sınıfa gitmedik dedi, gözlerim yaşardıydı resmen, yani tarz memleketteki disiplinden değil, hani buralar böyle deme diye. Kendi haline ağlaması için bırakılmasını hoş karşılamak bence mümkün değil. Ders süreleri/konstantrasyon mevsuzu ise kişiden kişiye değişebilir, ama ben bu kadar küçük çocukların höt höt uyarılmasını istemem. Bizimkinin kreşte de belli saatlerde belli şeyler yapıyorlar ama o an boyalarla uğraşmak istemeyip kamyonla oynamak istiyorsa engel olmuyorlar. Zaten bir süre sonra hepbirlikte birşeyler yapmaktan keyif aldıkça, çocuklar birbirine alıştıkça genel akışa kendiliğinden uyum sağlıyorlar. Video/bale vs bizim kreşte yok bu arada. Birbirinin elindekine atlama mevzusunda şöyle bir yöntem var; bir kere uzaktan değil yanına giderek çömelerek, almaya çalışana bunu yapması gerektiği o an çekiyorsa, çekmen hoş değil, sıranı beklemen gerekiyor, beklerken de şununla mı, şununla mı ilgilenmek/oynamak istersin diye soruluyor. Giderken isteksiz olma vs çocuğa göre değişir, yani kreşten ve kreştekilerin ilgisinden endişe yoksa Loran tatilden sonraki hafta ağlayarak gitti, sabahtan gitmeyelim vs dedi, sonra Allaha şükür alıştı ve beni öpüp el sallıyor şimdi ayrılırken. Ama sınıftaki birçok çocuk ağlamadı bile, bizim ki ilk hafta hergün ağladı, geceden pazarlık yaptı.

İngilizce konuşulması ve henüz Poyraz'ın İngilizce bilmemesi bence sorun değil, aynen Loran'da hiç bilmiyordu, çok hızlı öğreniyorlar, zaten kreştekiler bu duruma çok aşinadır muhtemelen. Bir de bizde çocuğun ihtiyaçlarını/söylediklerini kendileri anlayabilmek için temel ve sık kullanılan 8-10 kelimenin türkçesini yazıp vermemizi istemişlerdi, hani su, anne, baba, acıktım vs vs gibi... Sınıf mevcudu bizimkinde 12 öğrenci 1 öğretmen 3 asistandı geçen yıl, şimdi 15 çocuk 1 öğretmen 2 asistan, yemek saatinde ilave bir asistan daha geliyor lakin çocukların bir kısmı yemeğini yardımsız yiyemiyor hala (mesela Loran...) Sınıf mevcudu vs dert değil bence, İngilizce de hallolur zamanla, Loran anlıyor ama cümle vs yok İngilizce de ama bi şekilde kurtarıyor sanki. Lakin ağlayan çocuğa umursamazlık, azarlama tavrı ya da genel akışa uyma ısrarından hazzetmedim.