Gelecekle ilgili endişelerinz var mı???

meycan soruyor: 7

Hepimiz bir şekilde çocuğumuzu özverili ve bilinçli yetiştirmeye çalışıyoruz. Televizyondan uzak tutmaya çalışıyoruz, kitap sevgisini aşılamaya çalışıyoruz, kendine güvenli yetişmesi açısından belli alanlarda özgürlükler tanıyoruz, yanında olumsuz sözler sarfetmiyoruz, sakinliği benimsetiyoruz, bu ve bunun gibi burada yazmadığım bir sürü konu var...

 

Bazen düşünüyorum, herkes böyle değil. Yani biraz daha büyüyüp sosyalleşmeye başladığında farklı iletişim şekillerine maruz kalacak, arkadaşlarından kimbilir neler öğrenip gelecek, tasvip etmediğimiz kötü örnek gösterdiğimiz neleri benimseyecek... İşte o zaman ne olacak?

 

Pamuklara sarıp büyütmüyoruz elbet, ama elimizden gelen özveriyi göstermeye çalışıyoruz. Hayat karşısına çoğu zaman bizim gibileri çıkarmayacak. O zaman ikilem yaşamayacak mı?

 

Babam ben küçükken (yani küçükken dediğim ilkokuldan liseye kadarJ ) bütün arkadaşlarımla tanışmak isterdi. Ama bunu öyle güzel talep ederdi ki benden, sen de anne olunca anlarsın derdi...

Gel gör ki benim kızım daha 2 yaşında ama şimdiden acaba sonra nasıl olacak, neler olacak diye çok merak ediyorum... Belki de bu aralar fazla kafama takıyorum gereksiz yere. Yani bir gelecek endişesi başladı. Doğru mu yetiştiriyorum, ne yapmak lazım, yanlış mı tepki veriyorum...

 

Benzer duygular yaşayanınız var mı merak ediyorum....


7 Cevap


fatos

Merhaba

Benim oğlumda henüz 7.5 aylık ama bu endişeleri şimdiden yaşıyorum. Mesela bir yere bırakmaya bile çekiniyorum. Hadi yememesi gereken birşeyler verirlerse ağzına diye. Ama okul kantineri zararlı maddelerle dolu. O zaman ne yapacağız?
Sonra ilk küfrü duyduğunda ona nasıl açıklayacağız, hele ki koca koca insanlardan duyarsa? Ya da çok pozitif yetiştirirsek ve biri onu itip kakmaya başlarsa, kavgacı yetiştirmediğimiz için çocuğum dayak yerse...Bir sürü soru var kafamda benim de. Nasıl yetiştirmek en doğru bende bilemiyorum. Çünkü dışarısı hiçte pamuklara sarmayacak onları...


ikicocukannesi

var,

soyle dusunuyorum; kendini koruyabilecek, ozsaygısını kazanmıs, guclu cocuk yetistirmeliyim. benim fikrim boyle.

dun aksamdan bir anektod; yemek faslı bitti oyun oynuyoruz abla dondu kardese ben senden daha buyugum bi kere dedi, eller belinde bilmis bilmis. cok sasırdım. boyle bir cumle evde hic kullanılmıyor cunku. ikisinin arasında bak sen abla oldun daha buyuksun gibi bir yonelime gitmedim ben. hemen ogretmenini aradım, ogle yemeginde tum kres bir arada oluyorlar, orda buyuk sınıflardan olan bir cocuk soylemis kızıma. bu en masumu tabi, kimbilir nelerle karsılasacagız daha...

hayatı cam bir kasede sunmayacagım onlara sanırım, pesinde olup kovalayacagım kesinde...

hoscakal.

 


meycan

Yalnız değilmişim, sağolun yorumlar için :)


nilberk

meycan

kesinlikle yalnız değilsiniz... her olumsuzluktan etkilenip durmadan önce hareket etmeliyim korunduğunu bilmeden korumalıyım nasıl başa çıkarım diye sürekli düşünmekteyim.

ikiçocukannesi nin dediği gibi cam kase olmamalı ama hep peşlerinde olunmalı hatta önden gitmeli

geçen gün annemlerin kapısında bekliyoruz.iki çocuk konuşuyor en fazla 12 yaşındalar çok yakınımızda park var birbirlerine hitaplarını burada yazmam mümkün değil acayip gerildim.eşim yanlarına gidip uyardı.görseniz yüzlerini, efendi görünümlüler klık kıyafetleri konuştukları lisanı (ayrı bir lisan çünkü) asla yansıtmıyor.eşime dedim ki şimdi annesine söylesen bu durumu (ki tanımıyorum) kadın şok olur sanırım .sonra tabi ilk aklıma gelen berk i olabildiğince parka indirmeyelim ilk çözümüm buydu.arkadaşım kreşe gidecek okula gidecek bu lisanı öğrenecek dedi.sanırım tek yapacağım berk beni anlayabilecek yaşa gelince bu yaşadığım olaydan nasıl etkilendiğimi ona anlatmak olacak

ya zaten 2 yaş sendromuna yaklaşıyoruz az kaldı daha bunu yaşamadan 10 lu yaşlarına çözümler bulmaya çalışıyorum ne endişesi resmen paronayaklık :))


Aycadk

Merhaba,
Hepimiz aynı endişeleri kesinlikle taşıyoruz. Arada şunu düşünüyorum, ailelerimiz, iletişimin olmadığı, internetin olmadığı, sadece büyüklerinden gördükleri yöntemlerle ve pek de bizim gibi endişe duymadan büyüttüler  ve biz çıktık ortaya. Yani çok dert edilecek bir durum yok aslında. Benim sıkıca bağlı olduğum inanç, çocuk evinde, anne babasında ne görüyorsa onu taklit ediyor, biz öyle yapmadık mı? Dolayısıyla kendi davranışlarımıza, konuşmalarımıza ve hayatımıza çok önem veriyorum. Böylelikle sadece örnek almasını sağlayabilirm. Bence başka çok da yapılabilecek birşey yok. Güzel günler hepimizin olsun.
Sevgiler,
Ayca


meycan

AycaEvrim, çok doğru söylüyorsun...
Biraz içinden çıkılmaz hale gelince düşüncelerim ben de böyle düşünmeye çalışıyorum :)


annevebebis

İş öncelikle doğruluğu, insanlara-hayvanlara-tüm canlı ve cansız varlıklara sevgi ve saygı duymayı öğretmekten geçiyor. Öğretmek de yaşayarak oluyor. Siz bu şekilde doğru, dürüst, erdemli, sevgi ve saygı dolu yaşayacaksınız ki evladınız da bu duyguları bilsin. Gerisi fasa fiso. Arkadaşı küfür ettiğinde ya da bir diğer arkadaşıyla alay ettiğinde çocuğunuz bunun yanlış olduğunu ruhu ile sezer. Arada hata yapsalar da siz aynı erdemli davranışları sergilediğiniz müddetçe evlatlarınızın da er ya da geç sağlam bir karakteri olur. Çözüm koşulsuz sevgi ve saygı. Başka çözümü yok benim gözümde.



Cevaplamak için Üye ol