Hangisi dogru

elifinannesii soruyor: 4

Merhaba sevgili anneler tecrübelerinize dayanarak bir soru sormak istiyorum 30yasindayim17aylik bir kizim var daha önce çalışıyordum kızıma bakacak kimsem yok suan onunla birliketyim isimi bıraktım üniversite mezunuyum hem ise dönmek istiyorum hem kiZimin kardesi olsun istiyorum fakat eğer kardesi olursa ise donmem imkansız 3yas ara vermeden olmaz 3yas ara verip onuda kreş çağına getirmem 5yil is dönmemem birdaha calismassamda kızıma iyi koşullarda bir hayat veremeyiz sizce doğru olan ne ona haksızlık yapmak istemiyorum tek cocuk olarak kalması onun acısından zor olurmu evde olup calismayincada zorlanıyorum çünkü alıştım cok kafam karışık bu konuda eğer kardesi olmasa ben iki yıla ise dönüp ona iyi koşullar sunabiliiz gelecekte bir ev alabiliriz ama kardesi olursa imkansız gibi görünüyor insallah anlatabilmisdir tek çocuklu iki çocuklu anneler bı fikir verin bana şimdiden cok teşekkür ederim


14 Cevap


fistikcik

Bu sorunun tek bir cevabı yok sanırım. İşinize ve sizin işle kurduğunuz ilişkiye göre değişir.
İnsani koşullarda ve çalışma saatlerinde çalışıyorsanız, eviniz işyerine dünyanın öbür ucu kadar uzak değilse, cumartesi çalışmıyorsanız, işten eve dönmeniz "akşam en erken 8, yemek yediniz, kendinize geldiniz derken gün bitti" şeklinde olmayacaksa, çocuklarla ilgili en ufak bir izin almanız problem olmacaksa, bu açıdan anlayışsız, bebeğiniz için sütünüzü sağdığınız 10 dakikaya bile laf eden bir patronunuz yoksa, işiniz size değer katıyor, bu işi yaparken kendinizi geliştirdiğinizi ve gerçekten anlamlı şeyler yaptığınızı düşünüyorsanız elbette çalışın.
Ama işiniz size bu koşulları sağlamıyor, ömrünüz yollarda geçiyor, üstüne üstlük işinizde ilerlemediğinizi, kendinizi geliştirmediğinizi, gereksiz iktidar mücadeleleri ve çekememezliklerle günlerinizin geçtiğini düşünüyor, vaktiniz haftasonları ve tatilleri beklemekle geçiyorsa hiç gerek yok, çocuklarınıza ayırın vaktinizi.
Bunları şunun için yazdım : Türkiye'de ilk paragrafta yazdığım koşulları sağlayan işyeri çok az. İnsanların büyük çoğunluğu ikinci paragraftaki koşullarda çalışıyorlar. Elbette herkes bu durumu değiştirme imkanına sahip değil. Ama imkanınız varsa siz bunları göz önüne alın. İnsani koşullarda bir iş bulun, ya da part-time, daha da iyisi evden yapabileceğiniz işleri değerlendirmeye alın.


elifinannesii

Cevabınız icin teşekkür ederim uygun koşullarda bir is bulamazsan ise başlamayı düşünmüyorum ama bulurum siye umut ediyorum insallah istediğiniz gibi olur dediğiniz gibi koşullar cok onemli


paska

ilk kızımda çok zor bir hamilelik geçirdim 32.haftada doğdu ona bakmak çok zordu ama hiç onu yalnız bırakmayı düşünmedim.Şimdi ikinci hamileliğim ve o da çok zor geçiyor yine de kardeşliğin gerekliliğine inanıyorum ben hiç kimse iyi yetiştirilmiş kardeşlerin arasındaki bağı veremez ne kuzen ne arkadaş ne akraba,ben kendi işimi yapıyorum çok şükür maddi sıkıntım yok ama size moral olması için ablacığımın hikayesini aktarayım; başka bir şehirde tek başına bakıcısız temizlikçisiz hiçbir akrabası yanında olmadan iki kızını büyüttü birisini kreşe verdiğinde 1 yaşında diğerini kreşe verdiğinde 9 aylıktı arada sırada kedi-köpek gibi hırlaşsalarda biz müdahale edince can-ciğer kuzu sarması olup ne ablaya ne kardeşe laf söyletmezler zamanınız geçmeden bir daha düşünün (ben kızıma sahip olmak için 11 yıl bekledim 4.denemede başarılı olduk, şimdiki içinde 3. deneme de hamile kaldım)


sunkey

Ben henüz birinciyi doğurmadan eşimle 2. çocuk pazarlıları yapıyorum, yaşım 32 ve çalışan bir anne olacağım. İlki henüz doğmadığından yapabilirim gibi geliyor ama hiç bilmiyorum. :) Bildiğim tek şey onu kardeşsiz bırakmayı kesinlikle düşünmediğim. Bize bir şey olursa yanlız kalmasından korktuğumdan belki. 

Bence zamanla sizin için bir seçenek daha ağır basmaya başlayacak. Kendinizi dinleyin , eminim bir tanesi size çok daha yakın gelecek.




Cevaplamak için Üye ol