2.5 yaş sendromu anneler..

mert_mert soruyor: 10

anneler merhaba 1 2 derken şimdide kapımızda 2.5 yaş sendromu var..ne yapılır nasıl davranılır bilemiyorum ..oyun grubuna vermiştim ilk zamanları belki evde benle sıkılıyordur diye düşünüyordum ama oğlan sosyalleştikçe dahada beter oldu..en basit örnek mesela önceden dur yapma etme hayır lafında anlardı şimdi ben sanki yap et evet dermişim gibi davranıyor..çişimiz gelmiş diyorum gidip koltuğun tepesinden eline geçeni bana fırlatıyor .ısrar etmiyim diyorum bak yaptım işte deyip gösteriyor..evi temizliyorum mesela biskivü tabağını ezip yerlere döküyor ..yemek vaktimiz geliyor oğlum yerlere yatıyor hayır hayır diye..ama yiyor.sokağa çıkmak istiyor fakat giydirmeme müsade yok çığlık feryat figan..üşüdüm çorap giydir diyor giydirirken artık resmen dayak yiyorum oğlumdan bu bir haftadır çok abartı şeklinde oldu..mesela telefon çaldı sinirlendi sus sus diye telefonun kablosunu çekti teli koptu..dün bisiklete bindirmeye çıkardım bisiklete biniyor indir diye ağlıyor indiriyom bindir diye bu olay 15 dakka sürdü indirdim bindirdim sakin olmak istiyorum ama biryere kadar resmen bunalıma girdim..sokağa çıkmayı seviyor ama saatlerce kalsak eve çıkmak istemiyor ağlayarak eve giriyoruz hiçbir şekilde kanmıyor ..ne yapılır bu durumlarda uzmandan yardım almam gereklimi nasıl davranmam lazım sizler nasıl atlattınız ..teşekkür ederim arkadaşlar

Bu soruyu cevapla


42 Cevap


smmm06

aramıza hoşgeldin :)) bizde 3-4 aydır olan durum 33 aylık olduk ama giderek tavan yapıyor moralini bozmak gibi olmasın :) bende nezaman düzelceğini çok merak ediyorum bu akşam psikiyatri merkezinde randevum var bakalım onlar ne önerecek


mert_mert

artık ağlayacak duruma geldim sinirlerim çok yıprandı..geçen hafta üşütme sonrası bronşit olmuş doktorların dediği ilaçlar verdiler..çoçuk iyileşti ama çok hırçınlaştı birden oldu yani 1 hafta içinde..gitgide dahada artıyor bende eşime baskı yapıyorum götürelim diye bişisi yok diyor çoçuk bu yapar diyo..akşam 9dan 11e kadar görünce tabi normal görüyor..bilmiyorum o 2.5 yaş sendromu ise ben 30 yaş sendromu yaşıyorum :((


GOGO05

bu kadar olmasada benzer durumları yaşıyorum ne zaman düzelecek diye düşünürken siz moralimi bozdunuz:)))))


dincelay

ilaç kullandıkları dönemde daha sinirli olabiliyorlar. ilaçların çoğu gerginlik yapıyor çocukta. benim kızım tabiri caizse içine şeytan kaçmış gibi olurdu o dönemlerde.


ozlemkaan

benimde 2 yaş 7 aylık bir erkek çocuğum var bende daha yaşamadan korkuyordum.Ama koktuğum  gibi olmadı sanırım bu birazda çocukların yapısıyla ilgili benimki sakin kolay ikna edilen bir çocuk belkide ben onunla hiç inatlaşmıyorum tabiki bu her istediği yapılıyor anlamına gelmiyor ama dikkatini başka yöne çekiyorum hayır kelimesini nerdeyse hiç kullanmıyorum hayır demek yerine ona neden yapmaması gerektiğini anlatıp o konudan uzaklaştırıyorum birde sanırım çok sakin ve sabırlıyım :)

 

Yazdıklarınızı okuyunca acaba dikkat çekmek içinmi yapıyor diye düşündüm belkide temizlik yaptığınız sırada oda ilgi bekliyor olabilir ve bu ilgiyi göremeyincede size tepki veriyordur.

Genelde kitap okumak müzik dinlemek benim oğlumu çok sakinleştiriyor isterseniz bir deneyin belki faydası olur.



CokBilmis

Kızımın gerginlestigi zaman gevşetmek için ben ona şımarıyorumdum. Yatağa yanyana yatıp karnını gidilkliyor, bacaklarını filan ısırıyordum :) yatakta ziplamaca oynayıp taklalar atıyorduk.

Sabır tek care. Siz ne kadar anlayisli olursanız o kadar çabuk atlatirsiniz. B

en bir de emziriyordum tabii o da çok etkili oluyor bebeğin sakinlesmesinde. Siz de oğlunuzu çıplak teninize değdirmeyi deneyebilirsiniz, annee temas ile sakinleşebiliyorlar.


cano

benim kızımda 2,5 yaşında ve ben yaklaşık bu durumuları 13 aylıktan beri çekiyorum bugün kreşteki hocaları bile hiperaktiv çocuklar gibi hiç durmadan hareket halinde devamlı elebaşılık yapıp çocukları ayartıp farklı şeylere yönlendirdiğini söylediler .ben sadece şunu  merak ediyorum devamlı annelere sabırlı olun sabırlı davranın diyorlar acaba bunu diyenler gerçekten akşama kadar çocuklarıyla evde duruyorlarmı? sabırları taşmıyormu çok merak ediyoru m .

ben artık çocuğumun  yaptıklarını anlatmıycam sadece sorucam sabrınızı sinirinizi nasıl kontrol edebiliyorsunuz tek  merak  ettiğim bu.çünkü benim kızım   hiç bir şekilde durmuyor devamlı hareket halinde devamlı bişileri yerlere atıp duruyor evin iiçinde devamlı koşuyor hiç bir şekildede ne beni nede öğretmenlerini tınlamıyor 
 


ozlemkaan

Ben doğduğundan beri hep birlikteyim oğlumla zaman zaman tabiki sabrımı zorluyor ama ona o kadar küçük o kadar masum ki ona kızmaya bile hiç kıyamıyorum nerdeyse 3 yaşına gelicek heralde en fazla 5 defa kızmışımdır daha zaten kızıp bağırmanın bir çözüm olduğunu düşünmüyorum bence sebep ve snuç ilişkisi kurarak açıklamalar yapmak daha faydalı ben hep bu yolu tercih ediyorum

Zor zamanlarda da başvurduğum şeyler genelde bahçeye çıkmak yada parka gitmek oluyor ozaman enejisini atıp yoruluyor ve hava almak iyi geliyor rahatlatıyor.Eğer dışarı çıkamıyorsakda evde suyla oynamak hamurla oynamak rahatlatıyor onu



CokBilmis

Ben de yoğun çalıştığım bir 6 aylık dönem haricinde tüm gün kızımlayım. Ameliyat olduğum ve hastanede yattığım 3 gün haricinde de hiç ayrı kalmadık. Kızıma toplamda 1 kere kızmışımdıri hala da onun vicdan azabını çekiyorum, nasıl sinirlenebildim bebeğime diye.

Çocuğu evde zaptetmek zor. Ben günün yarısını dışarda geçiriyorum. İstanbul'da bir sitede oturuyorduk. Günde 4-5 saatini kumda, toprakta oynayarak geçiriyordu. Şimdi de deniz kıyısına taşındım. Bu sefer de suyla oynayarak geçiriyor.

Evde ise birebir ilgilenilmediği sürece ya koşturur ya da ortalığı dağıtır :) Gerçi artık büyüdü, kitap okuya okuya ve oyuncaklarını konuştura konuştura alıştırdım kendi kendine kitap okuma ve oyuncaklarla tiyatro kurma oyunları da oynuyor.

Eğer çocukla her gün hamur oynuyor, resim yapıyor, ellinizi yüzünüzü boyuyor, birlikte yemek yapıyor, su doldurup içinde banyoa yapıyor ya da oyuncaklarını yüzdürüyor ama hala sakinleştiremiyorsanız bilemiyorum. Bir çocuğu büyütmenin en kolay yolu onunla çocuk olmak, onunla oynamakmış...

Bugünümüzü anlatayım mesela: Benim kız artık yuvaya gidiyor. bugün gitmek istemedi, işin ilginci denize girmek de istemedi. Kahvaltı da yapmak istemedi, evin içinde koştururken biraz havuçla kırmızı kapya biber yedi. Ben de yemeğimi yapıyordum. Bu arada balkondaki hamaktan yere kapaklandı bir süre ağladı, gardolabındaki giysileri katladığı iddiası ile hepsini yatağının üstüne boşalttı :)

Baktım enerjisi bol, biz de evde kurabiye yaptık ilk defa. Hamuru kendi yoğurdu, merdane ile açtı, içine tahin sürdü yumurta fırçası ile, ceviz dövdü, cevizi kurabiyeye ekledi, kurabiye hamurunu rulo yaptım, bıçakla kesti... Tüm bu işlemler sırasında o da, ben de ve mutfak da battı tabii :) Hemen peşi sıra banyoya girdik beraber, bir hevesle kendisi yıkadı beni, suyla oyunlar oynadık. Sonra da kendi kendine yıkandı. Çıkınca bornozu üstündeyken kendi kendine yemeğini yedi (sebzeli bulgur pilavı). Sonra pijamalarını giydirdim, kitaplarını aldı benim yatağıma yattı. Belki 5-6 tane kitap okudum. Sesim kısıldı artık. Sayfalarını da mutlaka kendisi çevirir. EN sonunda meme emip uyumaya ikna oldu. Bayıldı kaldı. Ben de dinlendim biraz. Sonra kalktım ortalığı toparladım. Zaten yemeğim hazırdı.

Babası geline kadar uyudu. Sonra babasıyla manava gittiler, yokuş inip çıktı. Sonra evde kudurdu yemek hazır olana kadar, gene yere kapaklandı bu arada :) Sonra yemeğini yedi, dondurma istedi. Hadi bir daha dışarı çıktık, sofra olduğu gibi duruyor bu arada. Sahilde yürüyüş yaptık ailecek. Tekrar eve geldik. Babası oyalarken ben son defa (bugünlük tabii) ortalığı toparladım, bulaşık makinesini çalıştırdım. Kızıma pijamalarını giydirdim. Sonra kızımla yatakta seviştik biraz, gıdıkladım güldürdüm. Işıkları kapattık, masal anlattım. Akşam yemeğinde epey balık yediği için susamış, 10 defa su içti uyuyana kadar. Bir de alerji olmuş orama lavanta sür, buramı kaşı. Epey de öyle gitti...

Sabaha aynı tempoya devam :) Ki benim kızım genele göre ağırkanlı bir çocuktur, hareketli diye tanımlayamam yani kızımı. Ama çocuk işte, ilgi ve sevgi istiyor... Zor elbette ama geçici dönem... İlk 2 sene daha da zordu ilgilenmek. Hele ilk 1 sene çocuk bakımı deli işi. Ama özledim bile şimdiden o günleri. Biliyorum ki kızımın bu günlerini de çok özleyeceğim. Her akşam yanında yatarken "Allahım bana acısını gösterme, güzel günler görsün" diye dua ediyorum. Canımı istesin, onu da veririm. Sabrımı mı esirgeyeceğim?


ipekkusgoz

Oyun grubuna yeni başlamıştınız sanırım, diğer sorularınzıdan hatırladığım kadarıyla. Hem ona alışma sürecinde olması hem hastalığı hem bu yüzden aldığı ilaçlar sebebiyle olabilir. Siz yapma etme dedikçe onun yapıp etmesi gayet doğal. Bunu yeni yaşıyorsanız bence gayet şanslısınız:). çünkü onlar kelimenin sonundaki 'ma' yı 'me' yi algılamayıp direk yap et diye duyuyorlar.O yüzden yapmasını istemediğiniz bir şeyi olumluya çevirerek söylemeye çalışın, zor olduğunu biliyorum ama böyle yapmak gerekiyor.



Cevaplamak için Üye ol