Bekar Annelere Sorular

sunny soruyor: 10

Merhaba anneler,

Henüz bekar anne değilim ama sanırım olmak üzereyim.

Sizlere sormak istediğim sorular var. Çocuklarınız kaç yaşındayken bekar anne oldunuz ve çocuk büyüdükçe diğerlerinin babasının evde  olduğunu kendisininkinin dışarıda olduğunu algıladığında ne tepki verdi ?  Benimki şimdi küçük ama bunun ne zaman farkına varır ? Farkına vardığında ne gibi tepkiler veriyorlar, hayatınızda bu durum nasıl bir yer etti ? Örneğin her hafta kreşte, her babalı bir film izlendiğinde, her babalı bir hikaye kitabı okunduğunda acı veren bir eksiklik gibi mi yoksa birkez açıklanmış ve açıklığa kavuşunca sorun kalmamış bir olay gibi mi ??? Çocuk açısından soruyorum bunu,

Umarım ne demek istediğimi anlatabilmişimdir.

Bu soruyu cevapla


23 Cevap


GOGO05

inşallah bekar anne olmazsınız çünkü çocuk için gerçekten çok zor allah yardımcınız olsun


elifnazar

KUSURA BAKMAYIN ANLAYAMADIĞIM İÇİN SORUYORUM;BEKAR ANNE DERKEN BOŞANMIŞ ANNE Mİ DEMEK İSTİYORSUNUZ YOKSA EVLENMEDEN ÇOCUĞU OLAN ANNE Mİ?


sunny

Boşanmış anne demek istedim.

Gogo, sen boşandın mı yoksa annen baban mı ayrıydı ? Yani nedir zorlukları açar mısın


GOGO05

yok allaha şükür ikiside değil ama yanımda çalışan yardımcımız boşanmış ve zorluklarını hala gözyaşları içinde anlatır ki o aldatılmış heralde en zor durumu yaşamış ama ona rağmen keşke hep birlikte olabilseydik düşüncesinder aşılmaz bir sorununuz mu var tabi özel değilse


sunny

Merhaba, aslında soru biraz saptı, boşanmış anne olmanın zorlukları umurumda değil diyebilirim. Ben çocuğu düşünüyorum. İleride nasıl sorunlar yaşar bunu bilmek istiyorum.
Kendim bunu aşabilirim burda bir sorun yok. Eminim ki yanınızdaki yardımcınız bu olaydan çok etkilendiği için çocuğunu da kötü etkilemiştir. Sebep budur eğer öyle ise.

Gülmina biraz olsun düzelmenize sevindim ara ara yazdığın konuları okumuştum. Ama 2. çocuğu ben senin yerinde olsam düşünmezdim. Hayatın zorken daha da zorlaştırmanın anlamı yok. Yine de sen bilirsin.

Biz ayrı yaşıyoruz bir süredir, evleri ayırdık ama eşim dönmek istiyor. Ben de sözlerine güvenemiyorum kendime de. Öyle bir bıkmışım ki kavga gürültüden. Değiştiğini söylüyor ama asi bir çocuk gibidir kendisi. Kendi ekseninde yaşaması gereken birisi. Yeniden deneriz ama şu an çocuk tam sınırda. 1 sene sonra deneme başarısız olursa evden gitmesi çok daha büyük sorun  yaratmaz mı çocuk açısından bunu düşündüğümden gel deneyelim de diyemiyorum. İki arada bir derede kaldım. Ne kadar zormuş ya mutsuz bir evliliğin içinde olmak. Bizimki tamamen karakter çatışması ve eşimin aşırı sinirliliği + bencil ve negatif bir yapısı olması. Benim de alıngan + otoriter + sert mizaçlı olmam. İki prototip biraraya gelince ortaya çıkan sonuç da = KAVGA.



asyaperi

sunny sen zaten sanırım cok dusunmus ve kararın vermıssın evlılıgın hakkında zaten sorunda bosanım yada bır sans daha verımmı degıl bu durumdan cocugum en az nasıl etkılenır onun ıcın bence evlılıgın hakkında yorum yapmamamız lazım cocuk konusunda evet henuz cok kucuk olayları nlayabılcek bır yasta degıl ama tabıkı duygusal olarak babanın yoklugunu evde olmayısını emınım hıssedıyordur kızım 18 aylık aksam babasının kapıyı calma saatında sadece kapıya kosup baba dıyor daha acmadan ve yatma saatınde baba evde yoksa baba dıye sayıklayarak uyuyor yanı babasının bısekılde neden olmadıgını anlamıyor ama onu arıyor ıfade edemesede sorunlu kavga gurultu ıcınde bır evde buyumesındense bırbırınde ayrı ama kendısını cok seven anne ve babasıyla buyumesı bence onun ıcınde daha ıyı olcaktır tabıkı zorlukları olcaktır ama bır pedagog yarıdımıyla esınızle ayrılsanızda cocugunuz ıcın ıletısım halınde olarak zorlu surecı en az hasarla atlatabılırsınız olaya duygusal acıdan bakıp kreste cocuklar babasıyla gelırse okulda bır cocuk babasından bahsederse anne babası bırlıkte olan cocukları gorurse dıye dusunursen durumu kendın ıcınde cocuk ıcınde zorlastırırsın sonucta bunları tabıkı yasıcak ama sızın ve esınızın sureklı onun yanında oldugunuzu ayrı evlerde yasasanızda onun ıcın yanyanada geldıgınızı gordukten sonra oda alıscaktır bu duruma bende sırf evlılıgı kurtarmak dusuncesıyle ıkıncı bır cocuk yapma fıkrıne cok karısıyım cunku ıkıncı bır cocuk hamılelık surecı dogum sonrası surec zaten evlılıkler acısından zorlu bır surec zaten sorun olan bır evlılıgı dahada kotu hale getırebılır ustelık sırf evlılıgımız kurratramyı denemek ıcın ıkıncı bır cocuguda babasız buyume rıskıne atmak bana bıraz bencılce gelıyor tabıkı herkezın kendı kararı


ozlemada7

Surekli kavga eden akrabalarimin oglu kavga sirasinda bize kacip,biktim artik kavgalardan,keske ayrilsalarda biraz huzur bulsam derdi,surekli kavga olan bi ortamda bulunmanin cok saglikli olacagini duusunmuyorum.tabiki siz cocugunuz icin en iyisini isteyeceksiniz,umarim cocuk icin saglikli kararlar verirsiniz,tek basina cocuk buyuten pek cok anne var,onlarin fikirleri eminim daha dogru yol gosterecektir,huzurlu gunler dilerim.


Saduman

babamı kaybettiğimde ben dokuz en küçük kardeşim dört yaşındaydı;hayatımda doğru düzgün bir baba modeli olmadı.hatırlıyorumda;okulda hep farklı bir durumda olduğumun bilincideymişim. o zamanlar baba -çocuk sevgisini abartılı buluyordum(bir tek annem var o bana yeter sanıyordum).büyüdükçe o kadar çok eksikliğini hissettimki anlatamam!!!tabi benimki zorunlu ayrılık.  hani ayrılsanızda babayla çocuğunuz yinede güzel bir ilişkisi olsun,siz görüşmesenizde onlar hep görüşsün,bunu karşılıklı sağlayacaksınız.sadece ebeveyenler yanyana değiller artık diye bilsin evladınız.siz annesi o da babası bu değişmez gerçek,hem ayrı yaşamaya başlamışsınız evladınız alışmaya başlamıştır bu duruma.

görümcem yakında boşanıyor,keşke daha önceleri başlatmış olsaydım.şimdi çocuklarımın babalarına saygısı kalmadı,yıllarca babasız kalmasınlar diye direndim şimdi kendileri istemiyorlar evde babayı.belki çok dağıttım konuyu,birde bu açıdan bak istedim. 

kolay gelsin



SelmaOnurEmre

Ben size bir arkadaşımın yaklaşımını anlatayım. Belki sizin için farklı bir bakış açısı olabilir. Arkadaşım bebeği 2,5 yaşındayken eşinin aldattığını öğrendi. Sonra adam gittikçe daha da sorumsuz, saçma sapan işler yapan, 100 binlerce lira borçlanan bir tip oldu. Ha bu arada farklı kadınlarla aldatmaya da devam etti. Her geçen gün kötüye gitti yani. Üstelik de askeri doktor bu arkadaş! Arkadaşım ise şöyle bir karar verdi, dişimi sıkıcam ama okul çağına kadar boşanmayacağım. Çünkü biliyorsunuz ki okul öncesi dönem çocukların kişiliğinin oluştuğu dönem. Sonrasında 7sinde neyse 70inde de o oluyorlar gerçekten de. Nitekim geçen hafta boşandı resmi olarak. Çocuk Eylülde okula başlayacak. Yalnız tabii ki buradaki önemli nokta, çocuk için bu kadar hassas olan bir dönemi kavgasız, gürültüsüz, huzur içinde geçirmesi. Eğer çocuğunuz için dişinizi sıkabileceğinizi ve eşinizin belki de ders almış olabileceğini düşünüyorsanız sanırım bir kez daha denemek en mantıklısı. Eğer denemediyseniz evlilik terapisine gidilebilir mesela. Bu şekilde evliliğini kurtarmış birkaç arkadaşım var. Çünkü terapiler size de farklı bir bakış açısı getirecektir. Böylelikle olayları farklı açılardan değerlendirip belki çok daha farklı kararlar alabileceksiniz. Size kolaylıklar diliyorum. Hayatınızın dönüm noktasındasınız...


ipekkusgoz

http://uzuncorap.com/2012/05/28/bosanma-ve-cocuk/

Boşanmış olup ebeveynlik eğitimine birlikte gelen bir çift biliyorum.Tanışma faslı sırasında geçen yıl boşandık, arkadaş olmaya çalışıyoruz demişlerdi. Birlikte olamayıp ayrılmayı seçen iki insan sırf çocuklarını düşünerek bütün kırgınlıklarından kızgınlıklarından sıyrılıp ortak zaman geçirip ortak paylaşımlarda bulunuyorlar.Bunu yapabilmek de önemli. Ama bunu başarabilmişken ya da başarmaya çalışıyorken aynı çatı altında her zaman beraber yaşamayı başaramıyorlar demekki. Ne bileyim gerçekten yorum yapması zor bir durum. Herkesin iç dünyası özel hayatı işte, bıçak sırtı bir durum...



Cevaplamak için Üye ol