Duvarla mi konusuyorum oglum?

babu soruyor: 10

En tipik anne laflarini agzimdan cikarken yakalamaya basladim: 'duvara mi konusuyorum?', 'bir seyi bir kere soylet!'

Evde attigimiz her adim icin ogluma 100 kere soylememiz gerekiyor bazen o da ise yaramiyor. Tuvalete gitmek, tuvaletten kalkmak, elini yikamak, ustunu giymek, saga gitmek, sola gitmek. En dogal ve defalarca yapilan eylemler bile cok zaman alir oldu bizi duymuyor gibi davrandigi ve her ne yapiyorsa onu yapmaya devam ettigi icin. Algilamasi ile ilgili bir problem olustugunu dusunecektim ama kresteki ogretmeninin dediklerini hemen yapiyormus. (hem ogretmen soyluyor, hem biz tanik olduk)

Gundelik akisimizi kolaylastirmak icin onerilerinize cok ihtiyacim var cunku hayatimda ilk kez sesimi yukseltmeye basladim ogluma cozum olmadigini bile bile.

Denedigimiz seyler:

- saymak (bu seyrek olarak ise yariyor ama yogun kullanirsak etkisi geciyor. '5'e kadar sayiyorum, cabuk tuvalete' sonunda bir ceza mekanizmamiz yok. Bazen birsey oynuyorsa onu alacagimi soyluyorum.)

- oyuncaklarini konusturmak. 'poyraz hadi gel elimizi yikayalim' diyen penguen. Artik yemiyor.

- sonrasinda yapacagimiz harika seyi soylemek. O sey gercekten cok harikaysa ve cok modundaysa ise yariyor.

Siz neler onerirsiniz? Hem taktik hem genel yaklasim olarak

Tesekkurler


25 Cevap


yeliz

sakinsem cokbilmis gerilmeye musaitsem yuksel ve cidden gerginsem despotana mode on:) banucum kisacasi yalniz degilsin. ben sadece ebeveyn sagirligi hk birsey soylemek istiyorum. oglu 6 yasinda olan arkadasim uzun sure hareketli de olam ogluna hiperaktif teshisiyle yasadi. ogku dikkatini toplayamiyor deyip durdular neyse goturdugu bir uzman oglunun katiyen yonerge almadigini tespit etti. bu ebeveyn sagirliginin sanirim bir kademe ustu. okul yasaminda zorlanacagini belirterek ozel bir program uygulatmaya basladilar. bunun olusmasinin sebebi herseye "dur yapma etme gitme " diye surekli her hareketine mudahale edilmesiymis. ben bunu duyduktan sonra biraz kendime ceki duzen vermeye basladim,

umarim bu bi donem ve yakinda bitecek sabirlar dilerim sevgiler:)


CokBilmis

İlk cevabımın başında da yazdım: Bence çözüm İNİSİYATİFİ ELİNE vermek.

Ben insnaın doğuştan İYİ olarak doğduğuna inanıyorum. Çocukların hepsi aslında neyi yapması gerektiğini çok iyi biliyorlar. Eğer "onu yap, bunu yapma" diye algılarını bozmazsak yapması gerektiği şeyi yapıyor muhakkak.

Ben buraya da bir soru sormuştum: KIzım çişi geldiği halde tuvalete gitmiyor, altına kaçırıyordu. İki yaş sendromu dedikleri bu herhalde, diye düşünmüştüm. Ama sonra fark ettim ki sorun şu: Çiş yapma inisiyatifi elinde olmayınca, kendi istediği zaman, kendi istediği yere yapmayı tercihe ediyor. Kendi kendine tırmanıp tuvalete oturabileceği bir adaptör aldım ve sorun bıçakla kesilmiş gibi halloldu.

Bana da biri emir verse, ben de uyuz olurum. Biri de bana bir şeyleri yasaklasa, inadına yapasım gelir. EN basit özlük bakımım için birinden yardım almak zorunda kalsam, kendimi aciz ve berbat hissederim. Çocuklar niye bizden farklı hissetsinler ki?


yuksel_

Yeliz:


sakinsem cokbilmis gerilmeye musaitsem yuksel ve cidden gerginsem despotana mode on:) 

demiş :))) 

Yelizcim aşkolsun, ben gergin anne miyim şimdi :))) 

neyse, evet biraz daha sakin kalabilsem çok daha iyi olacak...çokbilmiş ablamız haklı her zaman ki gibi :)))


opposition

ah çokbilmiş senin karşı dairene falan taşınmak istiyorum :))
benimkilerden sadece biri Efe bu durumda, Allaha şükür Cem öyle değil, ondan birşey yapmasını istediğimde bir görevi olduğu için çok mutlu oluyor yavrum, hemen yapmaya uğraşıyor, gerçi onun da bazı inatlık atakları oluyor o ayrı :)
Efe ise sen birşey anlatırken asla yüzüne bakmıyor, anlamamamzlıktan geliyor, kreşte de yapıyormuş üstelik, öğretmeni gayet de anlıyor ama işine gelmiyor diyor. Kardeşine de güveniyor sanırım zavallı Cem hep kolluyor onu.
mesela kreşten almaya gidiyoruz öğlenleri, ayakkabısını çabuk olsun diye biz giydiriyorduk, öğretmen hayır size güvenmesin bırakın bir saat de olsa kendi giysin dedi. Tamam dedik, anacım yarım saat dil döküyoruz hadi efe ayağındakileri çıkart, diğer ayakkabılarını al vs, asla harekete geçmiyor, yani uğraşmıyor bile, bakınıp duruyor, dolapları kurcalıyor falan, taamam biz gidiyoruz sen kal diyoruz, giiit diyor, geri dönüp oynar valla hiç sallamaz. Ne yapacağım bilemiyorum?


CokBilmis

Ayakkabız dışarı çıksanız? Kızım da ayakkabısız dolaşmak için diretiyordu. YAz günü cayır cayr yanan betona çıplak ayak basınca, aklı başına geldi.

Ama sizin anlattığınız genel olarak başka bir şeye "tepki" gibi geldi bana. Hani anlık sorunlar çözülür ama genel bir tepki için daha genel bakmak lazım.



yeliz

yüksel:))) çokbilmiş'in yanında hepimiz gergin kalıyoruz:))

yükselcim ben senin metodları gerginliğe az kala uyguluyorum, ama çok iyi oluyor böylece gerginlik tırmanmadan halledilmiş oluyor. Bence hepsi çok işe yarayan yöntemler.

eğer gerginsem zaten avaz avaz bağırıyorumdur:) (despotana)

bu arada çokbilmiş, senin içinden de geliyor bence, yani karakterine de bir sakinlik hakim:) ne mutlu:) ben senin gibi olabilmek için kendimi ciddi eğitimden geçiriyorum ve çounluk çuvallıyorum. Napalım "benim adım hıdır, elimden gelen bıdır:)"


CokBilmis

Evet, ben genellikle sakinimdir, çok nadir (ama çok sert) kızarım. O da kötü bir huy aslında.

Ama benim söylediğim gibi davranınca skain kalmamak mümkün değil, çünkü yorulmuyorsun.

Yani ayakkabısını sen giydirmeye çalışırsan da çocuk kıpır kıpır kıpırdanırsa, sinirlenir kızarsın. Ama çıplak ayak dışarı çıkıp da ayakları yanarsa, bana ne? Niye kızayım zaten ayağı yanmış çocuğa? Bulmuş zaten belasını der geçerim :)

Ha, ama annevebebişi gibi 5 yaşına gelip de bana sırtarıp kaçarssa, arkasından terliği fırlatırım kesin, o da ayrı mevzu :) Daha küçük bizimkiler ya, süt kuzusu :) Haa, o da var: Belki de ben hala emzirdiğim için sakinim. Bebek gibi görüyorum hala kızımı.



yuksel_

Çokbilmişin yazdıklarını bir daha okudum da, şöyle bir fark da var yalnız. 2-3 yaş arası çocuklar pek çok şeyi gerçekten kendilerini ispat etmek, kendi benliklerini oluşturmak, ben de varım diyebilmek için yapıyorlar ve çoğunlukla manipüle edilmeye, dikkatlerinin dağıtılmasına felan daha açık oluyorlar. Yani en tepinerek ağladığı zaman bile, biraz sakin kalıp, sarılıp sonra da aaa şurda ne acaip bişey bişey var baksana demek "hala" işe yarayabiliyor. Ama 3 hatta 3,5 dan sonra bunlar artık şımarıklıkla ve bilerek / isteyerek yapılan yaramazlıkla birleşiyor ki..tadından yenmiyor :)


çünkü çocuk artık sizin zayıf noktalarınızı gayet iyi biliyor oluyor, neye sinirlendiğinizi, neyi takmadığınızı, ne yaparsa sizi gerçekten üzeceğini en ince detayına kadar çözmüş oluyor. O yüzden de, mesela gözünüzün içine baka baka koca su dolu bardağı yere devirebiliyor ya da elindeki boya fırçasıyla en yeni taytını boyuyor...ya da gelip bam diye sırtınıza vurup sonra da "anneciimm özür dilerim yanlışlıkla oldu" diyor :)))

Maharet, hangisinin şımarıklık hangisinin dikkat çekme hangisinin gerçekten bir derdi olduğu için mızmızlanma olduğunu keşfetmek ve mümkün olduğunca sakin kalabilmek...

ben her zaman beceremiyorum maalesef :(


babu

Herkese yanitlari icin tesekkur ederim. Okudum, esimle de paylastim, dusundum ve hala dusunuyorum. Uzun bir cevap tazmak istiyorum ama biraz kosusturmacali gunlerdeyiz. tesekkuru daha fazla geciktirmek istemedim daha sonra detayli yazacagim.


yesimk

Sinirlarim nettir. O da benim sınırlarımi bilir ona göre hareket eder. Seçimlerini kendi yapar sonucuna kendi katlanır ve tecrübe edinir. Tecrübesi sonucunda bir daha o hareketi tekrarlamak istemez. Iki seçenek sunarım bunları ben belirlerim tabi tercih hakkı onundur. Yemek icin mesela süre veririm. Su kadar zamanda bitecek bitmezse kalkacak. Durumlar nettir. Ogretmek istediğim şeyi öğrenene kadar anlatıp gösterebilirim ama bir konuda bir kaç kez uyarmissam ve dinlememisse affetmem. Her neden sorusuna ciddiyetle cevap veririm. Yasimiz4 olduğundan bir cok işini kendisi gorebilir görmek zorunda istisna durumlar disind aslayardim etmem. Cok mu katı ve disiplinliyim bilmiyorum ama böyle olmaz zorundayım. Çünkü benim 3 çocuğum var. Soruya cevapoldumu bilmem ama kizima nasıl davrandigimi yazdım. Benim çocuk yetiştirme felsefem çocuklarımın bana emanet olduğu düşüncesiyle onlari 6. Aylarından itibaren bagimsizlastirmaktir. Mümkün olduğunca minimum destek ve yardım.



Cevaplamak için Üye ol