Evde sorumluluk paylaşımı

drusella soruyor: 10

özellikle bebekli arkadaşlar, eşiniz bebekle ya da evle ilgili ne kadar sorumluluk alıyor? bebeğinizle ne kadar zaman geçiriyor? üçünüz/dördünüz birlikte ortak zaman paylaşabiliyor musunuz? her ilişkinin dinamiği farklıdır elbette. kıyaslamaktan çok fikir edinmeye çalışıyorum. 


21 Cevap


CokBilmis

Öncelikle şunu söyleyeyim: Ben kızımı ilk 6 ay sadece anne sütü ile besledim ve ilk 6 ay inanılmaz zordu. "Ben de anahaber bülteni izlemek istiyorum, ben de siyaset tartışmak istiyorum" diye ağlamışlığım vardır :)

O dönem eşimin hiçbir şey yapmadığını düşünüyordum. O da cevaben "Ben mi emzireceğim çocuğu?" diyordu. İyice delleniyordum :) Ama şimdi geriye bakıp düşününce, haklıymış.

Kızımın tırnaklarını hiç kesmedim ben. Hep babası keser. Köpüklü banyosunu hiç ben yaptırmadım, hep babası yaptırır. Banyo sonrası masaj da babasına aitir. Haftasonları dışarıda yemek yeriz, şimdiye kadar asla mama sandalyesi benim yanıma konmadı, her zaman dışarıda babası yedirir. Kızım küçükken yeme işini de sırayla yapıyorduk. Ben soğuk yemek severim, eşim ise açlığa tahammülsüzdür. O nedenle önce o yiyordu, ben kızla ilgileniyordum, sonra ben yiyordum babası kızla ilgileniyordu. Şimdi zaten hepberaber yiyebiliyoruz çok şükür :)

İlk dönemler gece çok ağlarsa babası da kalkıp ilgileniyordu. Haftasonları ben uyuyabileyim diye 1-2 saat ilgileniyordu.

Tüm bunlara rağmen ilk dönemler bebeğin tüm yükü annenin omuzlarında, bunu kabul etmek lazım.

Bilahare yemek yemeye, yürümeye filan başlayınca beraber daha çok zaman geçirmeye başladılar. Şimdi neredeyse tüm günü beraber geçirebilece kıvamdalar. Birlikte yüzmeye, alışverişe filan gidiyorlar; evde başbaşa oyunlar oynuyorlar. Şu anda ha ben, ha babası; herhangi bir fark kalmadı.

İlk zamanlar yoğun çalışıyordu. Sabahları görmeden gittiği oluyordu. Akşam da 8-9 gibi geliyordu. Çoğu zaman kız uyumuş oluyordu. İlk aylarda bebek uyanıksa kapıdan girer girmez kucağına atıyordum. O dönemler sadece haftasonu başbaşa zaman geçirebiliyorlardı. Şİmdi işi eve yakın, akşam 6-9 arası hep üçümüz birlikteyiz ya da baba-kız zaman geçiriyorlar. Haftasnları ise hep birlikteyiz. Bu konuda eşime müteşşekirim. "Ben de seninle birlikte kıza hizmet mi edeceğim?" demedi. Kızımın 3. ayından beri her haftasonu üçümüz birlikte zaman geçiririz, tüm tatillerimize birlikte gideriz. Hiçbir zaman "Sen evde takıl, ben arkadaşlarımla dışarıdayım" demedi.

Elbette bazen ben de arkadaşlarımla çıkıyorum akşamları. Onun da çıktığı oluyor. Ama benim çıkamadığım dönemlerde, özellikle ilk 6 ayda o da çıkmadı, özverili davrandı.


sunkey

Benim eşim bebek ile beraber oldukça değişti.Mesela gece kesintisiz uyku diye birsey olmadığını, hafta sonları da sabah erken kalkacagini , evde bana gerçekten yardımcı olması gerektiğini 2 haftada kavradı. Ama son noktayi 1.5 aylikken haftada 1 calismam koydu :) Sagdigim sutle beslemek , bensizken en az 3 saat boyunca uyutmaya calismak oturttu bir cok seyi , sanirim kizina yetebilme duygusu iyi geldi ve daha fazla sorumlulugu kendisi istemeye basladi.Bazen kizimiz mi masayi mi kurmak diye soruyorum ya da baska bir is daha hic ev isini secmisligi yok.Bana yaptirir pis isleri , kendisi kiziyla takilir :)

Ama soyle de bir durum varki bazen tum bunlara ragmen bana yetmedigi oluyor.Kizimi aglatacak hicbir seyi yapmak istemiyor (uzerini,bezini degistirmek, yikamak vs)

Neyseki zorunda kalsa yapar :)


tembelanne

yazılanları görünce cok imrendim:) benim eşim genel olarak sorumsuzdur evin ergenlik çağındaki büyük oğlu gibi benden üç yaş kücük bununda etkisi var belki..
bebeğimiz sakin uslu kendi kendine uyuyan oynayan gazı olmayan aglamaya bi melek o yuzden herseyini ben kendim yaptım babasından akıllıydı çünkü:))
kendi döküntüsünü bile toplamayan bi adam herseyin sorumluluğunu almak beni cok yoruyor,daha ne kadar dayanırım bilmem..
akşam gelir 2-3 saat oynarlar sonra beraber yıkarız ben uyuturum.
arasırada uyutur kuafore giderim yanında durur yaptıgı bu baska bişey yok..
malasef evlenmeden önce bunları göremedim:):)


tembelanne

kesinlikle katılıyorum erkek kadından 5 yas buyuk olmalı anca aynı seviyeye geliyoruz.bence bizim aramızda 8 yas var benim büyük oglanla:) şimdilik seviyorum katlanıyorum sevmediğim zaman canavar dönüşebilirim:)


PRENSESIMMM_2010

eşim kızıma ,kızımda babasına aşık bende her ikisine :).arada aşk olunca da mesuliyetinini alamama gibi bir durum olamaz bence gözünden bile sakındığın insanlara haksızlık yapamazsın becerebildiğin müddetce.

Ama yine de bebek küçükken tüm sorumluluğu ben üstüme almıştım aslında öyle hissediyordum oysaki şuan düşününce eşimde bana baya yardımcıymış...sonra düşünüyorumda ben zaten o kadra çok istekle almışım ki tüm mesuliyeti adama iş bırakmamaışım  tüm düzenini kendim ayarlamak içindi sanırım.eşim bebeğin gazı olunca ki çok arada yaşadık ben emzirdikten sonra alırdı kucağına oyalardı acıkana dek onunlaydı ,haftasonları emzirme bez alma  dışında diğer herşeyi ortak yapardık ve hiçbir haftasonu kızım bebekken de dahil evde durmadık eşimde bende gezmeyi çok severizz tahmin edersiniz ki kızımda çok seviyo :)eşim bizi bırakıpda mecbur kalmadıkça hiçbiryere gitmemişti hele ki ucundan kıyısından lohusalık depresyonu yüzünden herşeye saran bana karşı nasıl davranıcağını kestiremediğinden sanırım cesarette edememişti:)hiçbir akşam sabah işe gidicem ben gideyim ayrı uyuyayımda dememişti. zaten ilk 4-5 ay gece deliksiz 12 saat uyuyan bir bebekti ama snra diş çıkarma, emekleme derken sabahlamalarımız olmaya başlamıştı ve asıl o dönem çok zordu bizilm için ve eşimin 1-2 saat uykuyla  işe gitttiği olurdu ve yine de yakınmazdı haftasonları ben uyuyabileyim diye emzirme olayından sonra 1-2-3 saat artık çocuk ne zaman acıkırsa o zamana dek uyumam için çocukla salonda takılılırdı sonra ben uykulu vaziyetteyken emzirirdim tekrar içeri götürürdü o arada kahvaltımızıda hazırlardı ...asıl en önemli konu ise ben  hangi işi yaparsam yapayım bir başkasının buna karışmasından müdahale etmesindne hooşlanmam buna çocuk yetiştişrme metodlarımı derseniz artık adını ne koyarsanız koyun kızımla alakalı konularda da bak bunu böyle yapmalıyız şu yöntemi deneyeceğim ben bunu böyle okudum böyle davranmak istiyorum kızıma bu daha çok uyuyo  dediğim konularda asla karşımda olmadı her zaman tamam nasıl istersen dedi ve hep en büyüyk destektimci,ailelerin yanında bile hayır biz böyle davranıyoruz diye benim dile getirmeme gerek kalmadan sustururdu müdahale etmeyee çalışanları:)lohusalık döneminde niye hep ben araştırıyorum arada sen de oku bişeyler diye sarmışlığımda vardır tabi:))ama genelinde okumayı çok sevmediği göz önünde bulundurulursa bu konuda boşa konuşmuş olduğumu da hatta depresyon sonucu saracak konu aradığımı da tahmin edersiniz: ama o dönem bunu düşünemiyo tabi insan sanki herşeyi kendi yapıyo gibi hissediyo...

ev işlerinide paylaşırdık o dönem haftasonları eğer misafir gelecekse ve temizlik yapamamışsam kızın ihtiyaçlarını karşılayıp ki uslu bir bebekti sadece fazla hareketliydi yatağına bırakır işlerimizi yaparadık eşim evi siler süpürür toz alır cam bile siler gerekliyse,bende o arada mutfakta takılırım ama eğer onun spesiyalinden bişeyler ikram edilecekse o mutfaktayken ben temizlikle ilgilenirim yada...gerekliyse hala öyle..
sadece kızmda bize katılıyo artık ve toz alma işi onun:)

yani şimdi herşey çok daha rahat eğer yalnız kalmak istersem haftasonları kızı babasına bırakıp çıkarım kızımda bensiz tüm gün babayla çok rahat takılır tüm vakti bu zamana kadra evde benimle geçmiş olmasına rağmen bana bağımlı bir çocuk değil ama babayada banada çok bağlıdır hatta artık onunla konuşup güvendiğimiz arkadaşlarımıza bırakıp davetlere falanda gideriz bu bazen 2 saat olur bazen tüm gün olur söz verdiğimiz saate döneceğimizi bildiği için hiç arıza çıkarmaz bıraktığımız insanlara ...mutlu anne=+mutlu bebek=mutlu eş ve baba  şanslıyım sanırım eşim bunu erken öğrendi ve bizi mutlu etmek için çok çaba sarfetti sarfediyor... :))



neretva

Aaa napıyorsunuz yahu drusella'nın morali bozulacak. Diğer topiğe de yazdığınızı görünce anladım ki eşinizden biraz şikayetçisiniz. Yalnız bebeğin ilk 6 ayında arkadaşların da dediği gibi anne daha ön planda oluyor, birçok şey omuzlarımızda olduğundan evlilikler gerilebiliyor. İnanın zamanla daha iyi olacak. Size iki tavsiyem var: birincisi, onun yeteneklerine göre bir iş paylaşımı yapmaya çalışın. Yani eğer yemek yapamıyorsa bugün sen birşey yap demenin hiç faydası yok. Bir de burada bir arkadaş söylemişti, onun sorumluluklarını onun yerine yapmayın. Biz bazen aşırı kontrolcü oluyoruz, amaaan arabanın farını ona söylesem tamirciye götürmez, bari ben götüreyim diyoruz, o zaman ona fırsat vermemiş oluyoruz, onun alanına giren işleri yapmamalıymışız.

Bizde durum nasıl? Eşim çok düzenlidir. Dolayısıyla evdeki dağınıklığı o halleder. Bulaşık makinesindeki temizleri o yerleştirir. Oğlumuz uyanınca bir sabah o bir sabah ben kalkıyoruz. O kalkınca emmesi için bana getirir ve kahvaltıya kadar yarım saat daha uyumama izin verir. Ben şu anda yarı zamanlı çalışıyorum, eşim evden çalışıyor. Ben yokken oğlumuzu yedirir, altını değiştirir ve uyutur. Tek şikayetim televizyon konusunda benden daha esnek. Tırnaklarını babası keser ama gece banyosu ve uyku rutini benim işim. Gece uyandığında emmiyor, bu sebeple kimin sırasıysa o bakar. Evden çalışmaya başlamasındaki nedenlerden biri de oğluna yakın olmaktı. Böyle bir fırsatımız olduğu için çok şanslıyız. Ancak benim eşim de yemek seçer, faturaları takip etmez, dışarıda vakit geçirmeyi çok sevmez. Yani kimse birbirinden yüzde yüz memnun değil. Gerçekçi beklentilerle bir iş paylaşımı yapmak lazım ve bebeğiniz büyüdükçe bu olacaktır.


ozgelif

İlk bir sene tamamen bende idi tüm sorumuluk. Gece ağlar ben, gündüz ağlar ben, dışarı çıkarız yine ben banyo da ben alt değiştirme de yine ben...Yani tamamen ben :)

Ama ev işlerine yardımcı olmuştur, hakkını yiyemem :)

Sonrasında ELif büyüdükçe birlikte zaman geçirmekten zevk almaya başladılar. Herşey düzene girdi.

Zamanla eminim düzene girecektir. Ama yavaş yavaş emanet edin. Eşler en çok bakamayacaklarını düşündükleri için korkak davranıp sorumluluk alamıyorlar. Bebeler büyünce bakım korkusu da kayboluyor ve daha rahat davranıyor.

Şöyle bir kaç saat kaçamaklar için zamanınız gelmiş. Bırakın babaya azıcık birbirlerine alışsınlar. Baba bakımındayken çok müdahaleci olmayın, onu yanlış yaptın öyle tutamadın altını yanlış değiştirdin olaylarına girerseniz kourkutursunuz :) Yavaş yavaş ve sinsi davranın birbirlerini tanısınlar.

Bu arada Elif doğduğundan beri birlikte zaman geçirme konusunda uyumluyuz. Programların % 70 i elif anne baba. %20 anne-baba başbaşa %10 ise anne arkadaşarı ile baba arkadaşları ile şeklinde...

 


mert_mert

ilk 3 ay çoçuğa sadece ben baktım..eşim tutmayı bile beceremiyordu hatta bir kere mutfağa çorbayı karıştırmaya gittiğimde çoçuğu 40 ı çıkmadan yere düşürdüğünü bilirim:(( 

emzirme dönemi bizde erken bitti 3 ay gibi..3 aydan sonra eşim gece bekçiliği bakımı gibi bir görev üstlendi..sabah 7 8 den akşam 8 9 a kadar ben bakıyordum..akşam 9 dan sabah 8e kadar eşim.yani gece beslenmesi uyuması altının değişmesi terine bakılması yani gece ne lazımsa yapar beni uyandırmazdı..mamasınıda içirir bazı geceler uyumaz isede kalkar oyunlar oynardı..o sırada bende uyurdum..çünkü uyumayan insanın bağışıklığı çöker hastalanırmış eşim öle düşünüyordu :))) anlıyacağınız ben hasta olmayayayım diye çabalardı..şimdi ise sadece gelince çoçukla oynar ve çok dağınık olmaya başladı ..görevi sadece gelince çoçukla ilgilenmek arkasını toplamamak ..ama gece bekçiliği halen eşimdedir:))) 


gulsumyusufali

biz eşimle genç anne babalar olduk ve belkide insanda belli davranışlar kemikleşmeden bişeyleri yoluna koyabildiğimizi düşünüyorum eşim çok şükğr sabit fikirli dediğim olsun diyen bi insan değildir çocuk bakımına gelince benimde lohusalıkta sıkıntılarım oldu elbette çocuğun sorumluluğu yeni bir hayat eşinden beklentilerin senin duygusalluığın.. vs vss.
ne zamanki ben işe başladım çocuk sorumluluğu ikiye bölündü artık o da çocukala ilgili hertürlü ihtşyacı karşılayacak hale geldi.
ben yokken altını açar,yemeğini yedirir,oynar yatırır birgünü çocukla dolu dolu geçirir diyebilirim.
ama nezaman üçümüz birarada olsak altını zor değiştirir yemeğni bana bırakır yani bayanlar ben yokken cengaver varken de kedi gibi tembelleşiyor.
bu da benim şansım yanlız oğlum babasıla vakit geçirmeyi çok seviyor onunla oynuyor,zıplıyor dikkatini çekmek için elinden geleini yapıyor benimle olduğunda da emzik ağzında kendi halinde oyuncaklarıyla oynar babasını görmesi onu coşturmaya yetiyor.
yinede halimize şükrediyorum çocuğu eşime en azından bıraktığımda çocuğumla ilgileniyor çocuk mulu ben mutlu taktik buu..


drusella

cevaplarınız için çok teşekkür ederim. daha önce burada çok güzel yorumlarını gördüğüm arkadaşlardan cevap gelmesine de ayrıca sevindim :)

neretva bir bakıma haklısınız. şikayetçiyim de diyemem ama bazı dengelerin bebek sonrası bozulduğunu düşünüyorum. mutlaka bunda benim de payım var.
bugünkü düzenimize gelecek olursak ben ücretsiz izinde evdeyim.  anneanne ve babaanne sürekli bakmak ya da yardım için için müsait değil. 5. aydan sonra ev işlerine yetişemediğim için eve yarım gün yardımcı almaya başladık. gün içerisinde ben bebeğe bakarken evin işleri yemek vs kadar yapılıyor, dolayısıyla ben işler konusunda yardım aldığım için akşam eşim geldiğinde onun daha fazla yorulmasını istemedim. haftaiçi akşamları kızımızla sadece yarım saat başbaşa kaliteli zaman geçirmesi herkes için uygun olur diye düşündüm. bunun dışında haftaiçi akşamları wc gitmem dışında kızımı babasına bırakamıyorum o da zaten yorgun oluyor. haftasonları ise evde yardımcımız yok, eşimle dönüşümlü olarak ve bazı saatler ortak şekilde bebeğimizle vakit geçirmek istiyorum. anne sütü verdiğim için her beslenme saati alıyorum elbette. ama kızım daha ilk mızırdanmaya başladığında eşim pufflayarak bebeği getiriyor. sonra da kızımla ben tüm gün ne yapacaksak onu yapıyoruz. bu düzene itirazım olmaması sanırım bir parça sorun şu an size yazarken farkediyorum. ilk yalnız dışarı çıkışım birkaç hafta önce karşı kaldırımdaki kuaföre oldu. eşim ve kızım evde kaldılar. döndüğümde eşim delirmiş haldeydi, kızım ağlamış, susturamamış. hayatımın en uzun yarım saatiydi dedi. kendime vakit ayırmamı istiyor ama pratikte bu konuda bir yardımı olamıyor. 
problem ise şu, düzenimiz bir şekilde devam ederken bundan isyan eden eşim oldu. artık çok yorulduğunu kendine hiç zaman ayıramadığını söylüyor. konuştuğumuzda mantıklı biçimde bana hak veriyor sen nasıl kaldırıyorsun bilmiyorum ben dayanamazdım diyor. bense herşeyin kararı ve sorumluluğu üzerimde olduğu halde eşi ve çocuğu olan kadından iki çocuklu yalnız bir kadına dönüşmüşüm gibi hissetmek istemiyorum. 
eşim de ben de mantıklı insanlarız ve gerçekte uyumlu bir çiftiz. bunları aşacağımıza inanıyorum. pratikte nasıl çözeceğimizi ise henüz bulamadım . sizlerin düşünceleri benim için çok faydalı, yorumlarınıza teşekkür ederim.



Cevaplamak için Üye ol