18 ay ve devamı 2 yaş davranışları

Başak öyle anlaman doğal yeterli açıklamamışım.Umarım her anlarının keyfini, kendimizin doğru olup olmadığını sorgularken doya doya yaşayabiliriz.Sevgiler

Peyibal söylemek istediğim Ada'ya direkt olarak "konuşmak istemiyorum seninle, küstüm" şeklinde sözler söyledim o da üzülmüş ama ben farketmemişim değildi. Ben o zaman doğru olduğunu düşündüğüm bir yöntem (mola) uygulamıştım(sürekli her yanlışında yapıyor da değildim pek tabii. Ada'nın çok nadir de olsa yaşadığı öfke krizlerinde kullandığım bir yöntemdi) ve sonradan bunun doğru olmadığına karar verdim. Bunu farketmemi sağlayan ise seminerdeki ödül-ceza konulu tartışmalar oldu.

Mola yöntemini ilk okuduğum zaman (Yankı Yazgan'ın kitaplarından birinde ki kendisi ekol ve görüş olarak beğendiğim doktorlardan biridir) bana da gayet uygulanabilir gelmişti. Ancak benim okuduğum çocuğu yalnız başına bırakmak şeklinde değildi. Hatta 3 yaş dönemindeki çocuklarda özellikle aynı ortamda bulunulması gerektiği şeklinde aklımdan kalmış, ortam değiştirmek daha büyük çocuklar için geçerli. Burada da sizin de bahsettiğiniz gibi Mola pek tabii bir ceza yöntemi olarak değil, olumsuz davranışa ara vermeyi sağlamak için öneriliyordu. Bahsettiği ise iletişimi kısa bir süreliğine kapatmak idi. Benim daha önce anlatmaya çalıştığım 2 yaş altı bir dönemde ve bizim tecrübemizde, bu işe yaramadı ve belki de ben farkına varmadan incittim, korkuttum çocuğumu. Beni üzen bu oldu.

Son dönemde iki kere daha yaşadık bu öfke nöbetini, ve ben o anda Ada'ya kısa ve net bir şekilde yaptığının yanlış olduğunu, bunun beni üzdüğünü söyledim ve olayı çok uzatmadan, onu da alarak oda değiştirdim. Kendiliğinden sakinleşti ve uzamadı durum.

başakçelik ben de ağlayarak bir şey anlatmaya çalıştığında ya da istediğinde yumuşak sesle "oğlum seni duymuyorum, 1 dakika beni dinle" dediğimde hemen susuyor.