babalar doğuma girsin mi??

busraa soruyor: 10

Bence girsin!! Sizce?


25 Cevap


yasemin_ekin

ben once girmesini istemedim, doktorum da pek taraftar degildi. Sonra dogum basladi, kocam bir anda dogumun icinde buldu kendini. Doktorum sordu "çıksın mı" ben "yoo" dedim.

Kızacak, bagıracak birisi oluyor iyi oluyor. Bir de bana devamlı guzel seyler anlatıyordu, motive etti beni dogum sirasinda. Bence girsin ama yanımda olsun, sagda solda dolasmasın. Gerek yok herseyi gormesine....


Damla

Bence de girsinler, istiyorlarsa tabi.

Aslında bu soruya babalardan yanıt lazım, girenler pişman mı memnun mu?


zeymes

bencede girsin..

benim eşim girmişti o anı beraber yaşamıştık çok güzel bir duyguydu... benim epidural  sezeryan olmuştu kameraya da çekmişti eşim güzel bir anı oldu bizim için...


uzaylianne

ben hamileliğimin başından beri eşimin doğuma girmesini o ana tanıklık edip doğumun bir parçası olmasını istiyordum-ki öyle de oldu.Genelde gebelik sürecine dahil olmaya çalışsalar da bu anne ye ait özel bir dönem olduğunu düşünüyorum doğum anına tanıklık ederek bu sürece eklemlenmeleri baba olma duygusunu ilk andan itibaren yaşamalarını sağlıyor.

kısacası istiyorlarsa tabii ki girsinler bundan doğal ne olabilir ki:)


asna

Bence kesinlikle girmeli.
 
Türkiye'de durumlar farkli gerci ama yinede girmeli diye düsünüyorum. Burada (Danimarka) hamilelik / dogum dünyanin en dogal hadisesi olarak aligilanir (eh öylede aslinda:). Sanciniz iki - üc dakikaya bir düsmeden hastaneye gelmeyin derler :) Dogum esnasinda da (elbet normal, sezeryan sadece anne / bebegin hayati söz konusu oldugunda devreye girer) sadece bir tane ebe olur. Arada bir asistani gelir, getir götür isleri icin. Ebe de iste nefes al ver felan der, bide dogunca dikis islerini halleder :)
(Tabii beklenmeyen bir durum oldugunda gerekli ekipman cagirilir.) 

Böyle olunca bütün o sanci fasli esnasinda insanin bir yakinina ihtiyaci oluyor. Bir cok arkadasimin annesi, ablasi yada yakin bir arkadasi giriyor. Benim hem böyle bir ihtimalim yok-tu, bir de sonucta bu dogum (özellikle normalse, bizim durumumuzda hicbirseysiz bildigin normal dogum carpi iki) insan halden hale giriyor tabiri caizse, ben esimden baskasinin beni o halde görmesini istemedim. Gerci buna tersinden yaklasip esimin beni öyle görmesini istemiyorum diyenlerde var, bakis acisi, saygi duyarim.

Erkegin karakter yapisi ilede ilgili elbet. Cok affedersiniz sonradan ''söyle bagirdin böyle bögürdün' diye dalga gecen 'hiyar'larda varmis, bunlar buradaki konu disinda zaten.

Dünyaya bir canin gelmesine sahit olmak, böyle bir mucizenin her anini yasamak bir erkek icinde kacirilmamasi gereken bir firsat diye düsünüyorum.

Anlasildigi üzere her iki dogumumda da esim vardi, göbek baglarini o kesti, ilk kiyafetlerini o giydirdi, bununla alakalimi bilmiyorum ama esimin suan cocuklarla bagi gercekten cok kuvvetli. Bu sadece oyun, ilgi durumu degil. Söyle söyleyeyim, eger evdeyse, altlarini degisitirir, tuvalete götürür, yedirir, yemeklerini yapar, yikar, gece kalkar, iste artik akliniza ne geliyorsa. Benim yönlendirmemlede degil, yani cocuk altina yapmis, degistirimisin degil, ben sunu bi degisteriyim durumu :) (Masallah diyin bakiim:-p)

Tabi bizimki iki defa bu mucizeye sahit oldugundan ve 6 ay sonra yeniden olacagindan (!) espiri konusu, diyorum olurda bir aksilik olursa ne yapman gerektigini biliyorsun zaten :)

Cok uzadi, affola, toparliyorum: Babalar doguma girsin. Ayilsada, bayilsada girsin. Görsün.



gulsum

baba bilir valla


ikicocukannesi

asna keyifle okudum,

bence de girsin.

ikicocukbabası girdi (kardes/epidural anestezi sezaryen)

memnun da bu durumdan.

yine olsa yine girer..


Kuzeytu

Kesinlikle girmeli bence de. Ben de epidural sezeryan oldum. Eşimin yanımda olması bana güç verdi. O ana tanık olması da onun için inanılmaz bir duyguydu oyle soyluyor :))


esraozlem

Bence de girmeli, kendisi de istediği için girdi de.


EmineKartal

Ben doğuma girmesini istemedim, o da hiç talep etmedi sanırım ve sonuç olarak girmedi.
Niye istemedim bilmiyorum. Aslında kimseyi istemedim. Ben böyle zorlu süreçlerde, yanımda kimseyi istemiyorum galiba, kendi başıma kalmak istiyorum sanırım.
Annemle sancı odasında takıldık saatlerce (40+3'te suni sancı verildi de) sabah 9'dan akşam 16'ya kadar. Bol bol sohbet ettik; yetiştiremediğimiz hazırlıkları, mevlüdü, gelecek insanları ağırlamayı konuştuk, baktık hala iyiyim dereden tepeden uzun zamandır etmediğimiz, sonrasında da uzun zamandır edemediğimiz en uzun shobetimizi yaptık. Telefonla konuştum herkesle, 6'dan önce benden ses çıkmaz, beklemeyin dedim (hakkaten 6'da doğumhaneye geçtim).
Neyse velhasıl 4'te sıklaşan doğum sancıları sırasında anneme ve son yarım saattir yanımda olan kayınvalideme gidin dedim. Annem çıkmak istemese de kayınvalidem ikna etti sanırım. Resmen kışkışladım annelerimi:) ve o sancıyla tek başıma başa çıktım. Kimsenin beni o halde görmesini istemedim. Acı çektiğimi, bağırdığımı. Hatta elimde olsa sesimi de dışarıya duyurmak istemezdim ama ona engel olamamışım, sonradan öğrendim.
Sonuç itibariyle gerçek sancıları çekerken yalnızdım. Ve iyi ki de öyle yapmışım. Sonraki doğumumda da öyle olmasını istiyorum Allah nasip ederse.
Bu bir tercih meselesi bence. İyisi kötüsü, doğrusu yanlışı yok. Ben kimsenin görmesini istemedim, isteyenleri de yadırgamıyorum. Doğum da hayat gibi, tercih sizin. Hangi yoldan kavuşmak istiyorsanız bebeğinize, yollar sizin...Yeter ki düşsün kucağınıza, ikiçocukannesi'nin dediği gibi memenize:)



Cevaplamak için Üye ol