hamilelik

Gülce yaklaşık 1 yaşındayken yazmıştım, bunlar da benim hissetiklerimdi...

anlamsız değildi aslında hayat

hatta mutlu ve huzurluydu da

eksikliği de yoktu birşeylerin.

ta ki sen gelene kadar...

önce,

günlerdir gelecek fırtınayı bekler gibi bekledim seni

her uyarıyı dikkate alarak

her önlemi almaya çalışarak

ansızın gelmeyecektin zaten

hazırdım yaşayacağım herşeye

hazırdım sanıyordum sana ve senle geleceklere...

sonra,

sen geldin

sanki aniden, sanki birden bire

sanki benim haberim olmadan çarçabuk

bildiğim zannetiğim herşeyi unutturarak

hazırım dediğim tüm duygularımı alt üst ederek

sanki ben de doğdum seninle birlikte

aynı acemilikle

aynı korkaklıkla

aynı ürkeklikle...

birden,

çok korktum

ben ne yaptım dedim

ben ne yaparım şimdi dedim

bir fırtına ki içimde sorma

fırtına durulur gibi oluyor,

tam "vazgeçtim artık herşeyden" diyecekken

sana bakınca bir güç geliyor bedenime.

tam "istemiyorum hiçbirşey" diyecekken

kokunu duyunca sular duruluyor içimde

tam "hayatım darmadağın" diyecekken

tenine dokununca bir sakinlik geliyor ruhuma...

derken,

biz bize kaldık, başbaşa

bıraktılar kendi halimize bizi

çekildi herkes kendi kabuğuna

alışmaya başladık sanki birbirimize

sen bana, ben sana

sen hayata, hayat sana

sen bize, biz sana

sen yuvama, yuvam sana

ben sevdiğime, sevdiğim bana...

zamanla,

adım adım paylaştık birbirimizle

ben sana uykusuz gecelerimi verdim

sen bana her koşulda sabretmeyi öğrettin,

ben uçsuz bucaksız sevgi verdim sana

sen annemin kıymetini öğrettin bana,

yastığımın kokusunu paylaştım senle

aramıza girebilecek en güzel varlık olduğunu öğrendim karşılığında...

şimdi,

aslında anlamsız olmayan hayatım

bambaşka anlamlar kazandı seninle

her sabah gözümü açmadan geliyorum ki yanına

seninle gözümü açayım diye

her akşam kokluyorum seni uyumadan

uykumda özlemeyeyim seni sonra.

başka bir mutluluk varmış hayatta

insanın içinde gizli saklı bir yerlerde

iyi ki çıkmış gün yüzüne

tomurcuk vermiş güzel gülce...

artık,

herşey gül görünüyor gözüme

herşey tıpkı gül gibi

açmamış gonca gül gibi

herşey gülce olmuş gözümde

gönlümde minik bir gülce...

Ben de burada bir şeyler çiziktirmiştim: http://blogcuanne.com/2009/08/01/cocuk-sahibi-olmak-ya-da-olmamak/

Harikasınız arkadaşlar yaaa gözlerim doldu. Zaten anneyim, hamileyim, çok yoğun duygularım...

Her bebekle birlikte bir de anne doğarmış... Anne olmaktan hiç korkmadan, aksine hep çok bekledim, hep çok istedim, hep çok hayal ettim... Tabi zor zamanları da çok ama güzellikleri o kadar fazla ki okyanusta bir kum tanesi kadar kalıyor çoğu zaman... Anne olmak bir kadının ilk varoluş sebebi bana göre... Bir insan yetiştirmek...