Dışarı çıkmak istemiyor

08/23/2010 07:22:00
damla 7Y 2Y soruyor:

Normalde kreşe gidiyor ama yaz olduğu için dönem dönem yollamıyoruz. Şimdi anneannesi bizde, ben çalışırken o ilgileniyor. Anneannesi parka gitmeyi teklif ediyor ama istemiyor. Geldiğinden beri 2 kez ısrar üzerine çıktı sadece. Çıkmayalım, kitap okuyalım, oyun oynayalım diyor. Herhangi bir korkusu var gibi görünmüyor, sadece evde mayışmak istiyor sanki. Kreşte de bol bol dışarıda oynama imkanları var, tatilden de 4-5 gün önce  döndük.

Tüm gün evde mayışması kötü bir şey mi? Acaba dışarıda daha çok vakit geçirmesi için teşvik etmeli miyim? Yoksa bırakalım evde takılsın mı?

Minik ellerin kolayca yapabilmesi için kocaman 2 parçalı sevimli 6 adet ev hayvanı puzzle.12 parçanın içinden havhavın, miyavın parçalarını ararken...

Liste fiyatı:
27,90 TL
Fiyat:
25,10 TL
Kazancın:
%10 (2,80 TL)

Benzer Sorular


08/23/2010 07:45:00

Damla belki evini ve evde vakit geçirmeyi özlemiştir.

Yaz boyunca (Gülce'ye annem baktığı için) annem sabahtan Gülce'yi alıyor ve evlerine gidiyor. Orada  da bir sürü oyuncağı falan var, Dışarı çıkıyorlar geziyorlar.

Ama eve gelince çok mutlu, hadi çıkalım diyorum, hayır ben evde kalıcam diyor.

15günlük izin döneminde evde değildik biz de. Dönünce 5-6gün hep evde kalmak istedi.

08/23/2010 10:59:00

Acaba dışarı çıkarsa yine uzun bir zaman eve dönmeyeceğini mi düşünüyor, ama Ilgaz büyüdü artık bunun ayrımını yapabiliyordur sanırım. Evini özlemiş olma ihtimali yüksek. Bence de birkaç gün gözlemle, eğer devam ediyorsa o zaman tekrar değerlendirebilirsin.
Egemen de sıklıkla evde kal cümlesini kuruyor, ama bir şekilde çıktıktan sonra da gelmek bilmiyor. Ilgaz dışarı çıkınca mutlu oluyor mu?

08/23/2010 11:02:00

Yok geri geleceğini biliyor. Kendisi isteyerek çıkmayınca genelde öyle geri gelmek istememe gibi bir durum olmuyor.

08/23/2010 11:18:00

belki disardaki sicak bunaltmistir? benim kizim da bazen evde oynayalim, gitmeyelim der. kendi tercihini dile getirebildigi, bir tercih yapabildigi icin hosuma gider, tamam, derim.

08/24/2010 08:01:00

damla dun okudum karalamaya fırsat bulamadım. benzer bir surec yasıyoruz. kresi haftada iki gun'e dusurduk. tatil ihtiyac olmustu cunku. kalan vaktimizi baska faliyetlere kanalize etmek istedik. uyum saglayamayınca vazgectik(yuzme denedik sevmedi abla) 

yaklasık iki aydır salı cuma krese gidiyor. kalan gunler evde. evde kaldıgı gunlerde bizim de boyle sorunumuz olmus. babisleri her gun aksam ustu iki minnoyu parka goturuyor. bazı gunler hic cıkmak istemedigi ve beni aradıgı oluyordu. bir tlf. babisleri kızımı veriyor. annesi bende ise gelebiler miyim diyor, beni cagırıyor. pek tabi ben salya sumuk:( salı gunu krese giderken sorun yasıyoruz, bu sorun cuma'ları yok. hafta sonu bizimle oldugu icin kresi istemiyor. salı'dan cuma'ya kresi ozluyor, sorun yok.

sen calısıyor musun? ayrılmıstın diye hatırladım?evde mi calısıyorsun, ofiste mi? evde bos bos oturuyor olmazsınız di mi? evde de guzel vakit geciriyorsunuzdur. belki evdeki aktivite ona daha eglenceli geliyordur, ne dersin? evde gecen sure gelisimine katkı saglıyor ise ya da senin icin rahatsa hic uzerine dusunme derim. huzursuzsan dısarı cıksın istiyorsan geceleri aksam yemegini parkta yemek nasıl bir fikir dersin? biz bazen oyle yapıyoruz. parkta masalarda yemek yiyoruz, 10-10:30'a kadar da minnolar oynuyorlar. eve gelince de mısıl mısıl:)

ılgaz'a kucak.
yazmamıstım galiba: konser fotolarında cok havalıydı kerata:)

08/24/2010 08:23:00

bencede zorlama çocuğu canı nasıl istiyorsa öyle yapsın dışarısı için zorlarsan daha çok nefret eder va evde istenmediğini düşünebilir...

02/11/2011 10:15:00

herkese merhaba bu konu başlayalı çok uzun zaman olmuş fakat ben daha yeni gördüm ve ben bu konuda okadar dertliyim ki anlatamam yaklaşık 2,5 yaşından beri bu sorunla uğraşıyorum 1,5 2 yaşlarında tanısın tanımasın herkesle dışarı çıkmak isterdi eve gelen insanların gitmesini istemezdi sonra yavaş yavaş biz olmadan (anne baba )özelliklede ben olmadan çıkmak istemedi eve misafir gelse gitsin diye kendini yere atmalar çılık çılığa ağlamalar anlatamam size sonra içinden çıkılmaz bir duruma girdik bizimlede çıkmak istemedi bir yere gitmek istemeye korkar olduk  işten yorgun argın eve geldim sırf gezmeye alışsın diye onu parka götürmek istedim ama tam bir fiyasko bir çocuk parka gideceği için ağlarmı ama benimki ağladı  neler denemedimki kreşe yazdırdık açılsın diye pnömoni oldu yolladım ağladı yolladım ama bu seferde depresyona girmiş psikiyatr zorlamanın anlamı yok dedi okuldan aldık  şuanda eve gelen yaşıtlarıyla oynuyor misafirlerede bir şey demiyor ama dışarı çıkmıyor her çalışan anne gibi bende evde olduğum zamanları sadece oğluma ayırıyorum babada aynı acaba dedik evde iyi vakit geçirmese çıkmak istermi ama buseferde biz suçluluk hissettik yine vaktimizi sadece onunla geçirmeye başladık psikiyatr şuan gayet mutlu dışarı çıkmamasını fazla kafaya takmayın dedi ama çevremdeki herkes okadar çok biliyorki şöyle yap böyle yap resmen sinirlerim zayıfladı bunlarla uğraşmaktan filancanın kızı hırkasını ağlırmış hep gezmek istermiş bu çocuk niye böyleymiş bunları duymaktan sıkıldım artık belkide bukadar sorun yapmamın nedeni bunlar inşallah düzelir yada bu bir hastalıksa bile yaşayacağımız tek hastalık bu olur 

02/11/2011 10:15:00

herkese merhaba bu konu başlayalı çok uzun zaman olmuş fakat ben daha yeni gördüm ve ben bu konuda okadar dertliyim ki anlatamam yaklaşık 2,5 yaşından beri bu sorunla uğraşıyorum 1,5 2 yaşlarında tanısın tanımasın herkesle dışarı çıkmak isterdi eve gelen insanların gitmesini istemezdi sonra yavaş yavaş biz olmadan (anne baba )özelliklede ben olmadan çıkmak istemedi eve misafir gelse gitsin diye kendini yere atmalar çılık çılığa ağlamalar anlatamam size sonra içinden çıkılmaz bir duruma girdik bizimlede çıkmak istemedi bir yere gitmek istemeye korkar olduk  işten yorgun argın eve geldim sırf gezmeye alışsın diye onu parka götürmek istedim ama tam bir fiyasko bir çocuk parka gideceği için ağlarmı ama benimki ağladı  neler denemedimki kreşe yazdırdık açılsın diye pnömoni oldu yolladım ağladı yolladım ama bu seferde depresyona girmiş psikiyatr zorlamanın anlamı yok dedi okuldan aldık  şuanda eve gelen yaşıtlarıyla oynuyor misafirlerede bir şey demiyor ama dışarı çıkmıyor her çalışan anne gibi bende evde olduğum zamanları sadece oğluma ayırıyorum babada aynı acaba dedik evde iyi vakit geçirmese çıkmak istermi ama buseferde biz suçluluk hissettik yine vaktimizi sadece onunla geçirmeye başladık psikiyatr şuan gayet mutlu dışarı çıkmamasını fazla kafaya takmayın dedi ama çevremdeki herkes okadar çok biliyorki şöyle yap böyle yap resmen sinirlerim zayıfladı bunlarla uğraşmaktan filancanın kızı hırkasını ağlırmış hep gezmek istermiş bu çocuk niye böyleymiş bunları duymaktan sıkıldım artık belkide bukadar sorun yapmamın nedeni bunlar inşallah düzelir yada bu bir hastalıksa bile yaşayacağımız tek hastalık bu olur 

02/11/2011 10:15:00

herkese merhaba bu konu başlayalı çok uzun zaman olmuş fakat ben daha yeni gördüm ve ben bu konuda okadar dertliyim ki anlatamam yaklaşık 2,5 yaşından beri bu sorunla uğraşıyorum 1,5 2 yaşlarında tanısın tanımasın herkesle dışarı çıkmak isterdi eve gelen insanların gitmesini istemezdi sonra yavaş yavaş biz olmadan (anne baba )özelliklede ben olmadan çıkmak istemedi eve misafir gelse gitsin diye kendini yere atmalar çılık çılığa ağlamalar anlatamam size sonra içinden çıkılmaz bir duruma girdik bizimlede çıkmak istemedi bir yere gitmek istemeye korkar olduk  işten yorgun argın eve geldim sırf gezmeye alışsın diye onu parka götürmek istedim ama tam bir fiyasko bir çocuk parka gideceği için ağlarmı ama benimki ağladı  neler denemedimki kreşe yazdırdık açılsın diye pnömoni oldu yolladım ağladı yolladım ama bu seferde depresyona girmiş psikiyatr zorlamanın anlamı yok dedi okuldan aldık  şuanda eve gelen yaşıtlarıyla oynuyor misafirlerede bir şey demiyor ama dışarı çıkmıyor her çalışan anne gibi bende evde olduğum zamanları sadece oğluma ayırıyorum babada aynı acaba dedik evde iyi vakit geçirmese çıkmak istermi ama buseferde biz suçluluk hissettik yine vaktimizi sadece onunla geçirmeye başladık psikiyatr şuan gayet mutlu dışarı çıkmamasını fazla kafaya takmayın dedi ama çevremdeki herkes okadar çok biliyorki şöyle yap böyle yap resmen sinirlerim zayıfladı bunlarla uğraşmaktan filancanın kızı hırkasını ağlırmış hep gezmek istermiş bu çocuk niye böyleymiş bunları duymaktan sıkıldım artık belkide bukadar sorun yapmamın nedeni bunlar inşallah düzelir yada bu bir hastalıksa bile yaşayacağımız tek hastalık bu olur 

02/11/2011 11:13:00

Bizim çok taktığımız konular özellikle de 2-3 yaşlarında hep sorun haline geliyor. Bence konu komşuya kulaklarınızı tıkayın, uzmana kulak verin ve takmayın. Çok canınız sıkılırsa bir uzmana daha sorun ama onun yanında bunu kesinlikle konuşmayın ve bir sorun varmış gibi davranmayın.

Cevabın:


Soruyla ilgili tecrübelerini paylaşmak için giriş yapmalısın. Kayıtlı değilsen, bize katıl ve çocuklu hayatını kolaylaştır. Nurturia hakkında daha fazla bilgi için tıkla.