neden hırçınlaştı

dönem dönem kendilerini ifade etmeyi öğrendikçe farklı tepkilerle yansıtıyorlar kendilerini.onlar çok doğallar,bu yüzden de an saydam en uç halinde yaşıyorlar herşeyi.artık hayır demeyi biliyorlar mesela.istemediklerini daha net ifade edebiliyorlar.tabi ayrı bir güven ayrı bir rahatlık bu onlar adına.bizimki de 1 yaş sularında kendini yere atıp sinir harpleri yaşıyordu.ama ben bu yeni ve sıradışı birşey tepkisi hiç vermedim.ne halin varsa gör demedim de tabi.sadece yanıan gidip sakin ama gerçekten sakin bir ses tonuyla 'öykü ağlayacak bir durum yok bence.kızmış olabilirsin ama kendini bu kadar üzme lütfen.istersen gel yanıma oyunumuza kaldığımız yerden devam edelim' derdim hep.ya kalkar elimden tutar beraber dönerdik oyuncakalrımızın/kitaplarımızın yanına (yani en son ne yapıyorsak oraya) ya ad ben geçer oynuyormuş gibi devam edip o gelirdi.bir süre sonra da kendiliğinden geçti.yine sinirlernip benzer şeyler yapıyor ama sık ve eskisi gibi şiddetli olmuyor.siz de farklı bir durum tepkisi vermeyin derim ben.sakin ses tonunula durumu çözer bir konuşma yapabilirsiniz.çok yinelemeden ama.sık sık aynı şeyin üstünde durmak pekiştiri daha çok

çok teşekkür ederim

bizimki de aynı inanın :)artık yabancı ayrımının iyice farkındalar.bu yüzden de tanımadıklarına yaklaşmak istemiyorlar.gayet doğarl.biraz da kendielrini koruma mekanizması gibi işliyor yani :).mesela öykü tanıdıkları dışında kimsenin sevmesine bile kolay kolay izin vermiyor şu sıralr.sizin çalışmanızla ilgisi yok merak etmeyin.kalabalık ve özellikle çocuklu ortamlarda girdikçe ve dönem değişince geçecek yavaş yavaş.

işte bu yüzden üzülüyorum

ben kesinlikle doğal olduğu kanısındayım.dr muz da öyle söylemişti.her dönem bir furya işte.bu da gelip geçeçek