Bağımlı bebek dediler. Yıkıldım.

beatrix soruyor: 8

Babaannesinin evine ben girmeden içeri girmiyor.herhafta iki gun gelen yardımcımızı cok sevmesine rağmen onunla aşağıya inmek istemiyor. Baska odalara bensiz nadiren gidiyor. Doğduğundan beri haftada en az bir kez gördüğü amcası ile parka yollamak istiyorum gitmiyor. Hep eteğimde. Salondan mutfaga bile el ele tutuşuyor oyle gidiyoruz. Eylül ayında başlatmayı planladığım yuvaya belki ikibucuk yas civarı oyun grubu vardır kizim hem binaya hem öğretmenlere alışır diye bir görüşme yaptık. Nasıl başlarız nasıl olur diye. Ne ben konuştuğumdan bir şey anladım ne kadıncağız anlattığından. Sürekli elimi tuttu her zamanki gibi. Kimseyle konuşmadı. Ne oyuncaklar ne diğer cocuklar ilgilenmedi.

Oysaki cocuğa ac büyüdü benim kizim. Oyuncaklara saldırmaz cocuklara resmen saldırırdi

Ellerini sıkar sevincinden ne yapacagını bilemezdi. Şimdi kose kapıyor çocuklarla. Neden boyle oldu ben an

Anlayamıyorum.

Evine annesine doysun dedim isten ayrıldım ben büyüttüm. Kendi basına yaptıgı her şeyi destekledim. Nasıl bu kadar bağımlı oldu anlayamadım.

Odasında kendi basına uyur döke saca kendi basına yemek yer. Görüştüğün öğretmen psikologa yönlendirdi bizi. Hadi burası okul ve daha yeni bir mekan onun icin. Ama amcasi ile markete gitmek babaanne evinde siz olmaksızın zaman geçirmek vb seyler de olmayınca bağımlı olmuş dedi bu cocuk. Ne kadar üzüldüğümü anlatamam. Kendimi kas yapayım derken göz çıkarmış gibi hissettim.

Şimdi minik alıştırmalar verdiler bize. Ayrı iki odada durmak. Bu süreyi git gide uzatmak. Yakin akrabalarıyla sevdiği seyleri yapması boyle boyle anne ile bebeğin göbek bağı kesilir dedi. Bizi göbek bağımız hala duruyormuş. Kizim benden baskasına alt açtırmaz çünkü. Çünkü altını benden baska açmayı teklif edecek kimsem yok yanımda. Babaanne cok yaşla annem uzakta teyzesi uzak yengesi yok. Hep ben varım hayatında.

Oyun grubuna 8 aydır gidiyoruz. Yeni cocuklar gelince soğuyor ordan. Hep aynı insanları istiyor. O da mümkün degil. Öğretmen aynı ama cocuklar degisebiliyor. Oyun saatlerinde hic asama kaydedemedik.

Ne dersiniz bu durumumuza?

Bu soruyu cevapla

8 Cevap


tiara

bence de bağımsızlığını teşvik edici bir şeyler yapmak iyi ama çok endişelenme, her çocuğun ilişki kurma biçimi ve bağımsızlaşma hızı farklıdır. çocuk bağımlı demeyelim de ayrılık kaygısı yaşıyor diyelim. böyle durumlarda anneye de bakmak lazım. sende bir kaygı hali yahut depresif bir durum varsa bu durumu tetikliyor olabilir. sözel ifade edilmese bile çocuklar annelerindeki endişeyi fark eder ve bunu şöyle yorumlarlar 'annem endişeli, demek ki endişelenecek bir durum fark edemediğim bir tehlike var, anneme daha yakın durayım o zaman'. o yüzden eğer böyle bir durum varsa senin tedavi olman da çocuğun davranışlarını olumlu etkileyecektir.


kimono

Kisaca yazayim bizde 2,5 yasina kadar bu sekilde devam ettik bagimli olarak.

Ama oyun grubuna inatla goturdum ve zamanla beni yaninda istememeye bile basladi.

Simdi 3,5 yasinda bir sene oncesiyle alakasi yok girisken konuskan bagimsiz.

Bu gunlerinizjn keyfini cikarin her cocugun boyle anneci oldugu zamanlar oluyor ne kadar cok sevgi verip disariyi sevmeyi asilarsaniz o da dunyaya baktigi açiyi degistirecektir.


larem35

benim oğlumda yabancı ortayaş ve ustundekıler karşı çok çekıncen.ozellıkle yuksek sesle konuşan biri olduğunda yuzunu elleriyle kapatıyor,deve kusu mısalı başını sokacak delık alıyor.yuksek sesle bir ebeyven kendi çocuğuyla konuşsa,oğlum uzerine alınıp ağlamaklı oluyor.bu da bir donem dıye duşunuyor ve duzeleceğini umut ediyorum.yaşıtlarıyla,kendinden buyuk çocuklarla çok ıyı anlaşıyor hemen iletışıme geçebiliyor...



beatrix

tiara : ben hiç kaygılanan bir anne degılım. evden cıkarken oyun gurubunda kımler olacak neler yapılacak anlatıyorum. ıkı gun onu oyun saatı fıkrıne alıstırıyorum. sen oyun oyna resım yap çocuklarla hamur oyna sonra da anne gelsın senı alsın eve gıdelım. dıyorum.

kısık sesle gızlı bır sey soylermıs gibi sen artık okula gidiyorsun cok mutlu oluyorum ben de dıyorum.

kulagı bızde elı oyuncaktayken babanneye veya babaya bırseyler soyluyorum ama asıl mesaj tabı kı ona.

bılıyormusun ayse bu gün okulda pamuktan kuzu yapmıs. cok begendım kuzusunu. onu sence nereye asalım diyorum. kendısıyle hıc goz goze gelmeden. tamemen babayla konusur modda. bu tarz mesajları hemen alıyor.

yardımcımızla asagıya ınıp dusen mandalı almaya dahı gıtmıyor. zorla goturulse asansor ıkı kat asagıya oındıgınde susuyor aglamıyor, gelınce de tavır falan yapmıyor. acaba aglamasına aldırmadan yollamalımıyım. cumku bır dk dahı surmuyor aglaması.

net soyleyeyım ben hıc  bagımlı bır anne degılım.ama bız kızımla çok yalnızız. oyun gurubunuda hevesle gıtmeyı bırakınca ıyıce ana kız kaldık. hanı akrabamız,sık gıttıgımız aile dostu, kız kardesım vb bır yerler olsa super olurdu. sürekli ıkımız yalnız kalıyoruz dıye oldugunu düşündüm ama dünyada tek basına bebek buyuten milyon tane ınsan var. parka çıkarsam da tek kalıyor. oyun kuruyorum baskalarıyla oynasın diye mumkun değil.

ve daha da endişelendiğim sankı ben arayı açmaya çalıştıkça o bana yapışıyor. ben baktım ben buyuttum ben yedırdım ben gezdırdım. bana zıyadesıyle doymus olması gerekemez mı. anneye doyulmaz da bu kadar da aç kalınmaz butun bırlıktelıgımıze ragmen



asyaperi

oncelıkle suan yasadıgınız seyı bır cok ınsan yasıyor bıraz ookursanız netten 3 yasına kdr cocukların anneyı ben olarak algıladıgını bu donemın normal oldugunu tabıkı hercocugun farklı oldugunu anlarsınız ve raharlarsınz kımı daha az talepkardır anneden kımı daha fazla talepkardır kızım 17 aylık 1 yasından bu yana babaanne komsu arkadas yanı hergun gormedıgı ınsanları gordugunde bana yapısır ılk yarım saat kımse kucagına alamaz bende yada babasındadır bız gıttımzdede durum aynı babaannesının evınde salondan mutfaga gıdemem cunku gozu ustumdedır ve cıktıgım an aglamaya baslar bazı ınsanlar sakaylada olsa yabanı kafese kapat bnu deselerde ben bunun normal bır surec oldugunu okuyarak arastırarark ogrendım bır aydr krese gıdıyoruz hafta 3 gun ıkı saat ılk bır ay yanımdan ayrılmadı uc dort gundur bahcede bensız oynuyor bn oturup onu ızlıyorum baska cocuklarlada oynmıyor cunku cocuklar 3 yasından sonra dıger cocuklarla oyun kurarlar ben algısı azalır bız algısı baslar kree goturmektn vazgecmeyın bence yavas yavas yarım gun bırakmayı deneyın tabı zorlamayın deneyın kreste 4 yasındakı cocuklar bıle ılk 15 20 gun annelerı gıttıkten sonra 10 15 dakıka aglıyorlar sonra bakıyorum gule oynaya kosturuyorlr bu arada bızımde etrafımızda cocuk yok butun gun evde ıkımızız ama bunu bır sorun gıbı algılamayın derım bu dogal bır surec


kimono

Bence sizin sorununuzun cozumu arkadas bulmak.

Eger hem kizinizin hemde sizin anlasabildiginiz anne-kiz arkadas edinseniz sorun cozulecek.

Surekli gorusturmeye calisirsaniz bir en yakin arkadasinin olmasi onu rahatlatir muhakkak.

Oyun grubundan annelerle tanisip disarda da gorusseniz cok olumlu sonuclar alacaginiza inaniyorum


ozlemdevrim

Asyaperi ye katılıyorum...İlk 3 yaş çok özel, önemli bir dönem..Ve her çocukta farklı olmak üzere 1.5 yaş sonrası ayrılık kaygısının iyice arttığı bir dönem..Benim fazlasıyla sıcakkanlı ve sosyal olan oğlum Barış ta bile farkediyorum..Önemli olan sizin rahat olmanız, onu istemediği şeylere zorlayıp kaygısını artırmamanız, oyun grubuna tatlı tatlı onun keyif aldığı süre boyunca evam etmeniz...3 yaş civarı artık ayrışıp bireyleşecek..Tabiki her çocuk farklı..Hepsinin doğuştan getirdiği özellikleri  var..Unutmamak lazım...


bu

Ben de diger pek cok anne gibi bunun gelip gecici bir sürec oldugunu düsünüyorum. Her cocukta kismen farkli olmaklaberaber, genel olarak 2-2.5 yas civari anneleri bezdiren bir anneye-yapisma süreci yasaniyor.. Bütün arkadaslarimdan duymustum,kendimde bizzat yasadim.. Benim de oglum bana cok asiri düskün, amabu son birkac haftadir sanki biraz biraz azalmaya basladi.. Böyle süreclerde bence cocugu,cocugununisteklerinin, ihtiyacinin aksine hicbir zorlamaya (azcik dahi olsa) gitmemeli diye düsünüyorum.Bu cünkü varolan problemi daha da büyütüyor. Annesinden biran olsun ayrilma kaygisi yasayan cocuk, alissin diye,yok bagimliymis biraz ayri odaya koy vs uygulamalariyla düzelsin diye ugrasirken bence kas yaparken göz cikar.. Ve cocuk belki de kaygilarinda hakli oldugunu, annesinden ayri birailmaya calisildigini hissedecek düsünecektir...
Bence bukadar zaman özenleilgilenmissiniz, dipdibe cancana ilgilenmissiniz.. Ne olur birkac ay daha disinizi siksaniz.. Bu meshur 2 yas asiri bagimli dönemini atlatana kadar sabretseniz... 
Diger taraftan cocugun baskalariyla iliski icinde olmasi gerektigine katiliyorum.. Nerde yasiyorsunuz bilmiyorum,ben almanyada ve cokyabancisi oldugumbir sehirde yasiyorum. Oglum2.5 yasina geliyor daha yeni yeni bir bilemedin iki anneyle tanisip az az samimi olmaya basladik..Amahalen daha eve bi gelen giden yok.. Almanlarla kaynasamadigimgibi, cevremde pek Türk de yok..
Yani o cocuklahep yalniz kalmadurumunu anliyorum.. Ben buna söyle bi cözümbuldum. Haftanin hemen hergünü bi aktiviteye gidiyoruz.Pazartesileri cocukspor kursuna, salilari müzik kursuna, cumalari yüzmekursuna,persembeleri anne cocuk bulusma grubuna gidiyoruz.. Her gittigimiz etkinlikte baska cocuklarla annelerle bulusuyoruz. Oralarda da hep benimleoynamak istiyor ama ben bunun zaman icinde düzelecegini farkediyorum.
Ilk üc yas böyle, Allah size sabir ve kolaylik versin.. Ve icten seveceginiz, cocugunuzun da severekoynayacagi baska anne-cocuklarla tanismak nasip olsun.


Cevaplamak için Üye ol