tracy de ferber de halt etmis!

Ben Tracy nin onerdiklerini mantikli buldugum olcude uyguluyorum. Anneannem 5 cocuk buyutmus, 'Nasil becerdin be anane?' diye sorunca bahsettigi gunluk rutinin Tracy nin kitabindakiyle neredeyse birebir ortustugunu farkettim. 5 cocuk buyutmek zorunda kalmadan boyle bir rutini farkettigime memnunum. Angelo da oyle saniyorum :)
Uykuya gecis pek oyle rahat olmuyor, Angelo bildigin kucak istiyor ben de bildigin kucagima almiyorum...Niyet onemli... Oncelikle kucakta uyuyan cocuklarin uyku kalitelerinin dusuk oldugu ile ilgili bilgi var... ki dusunuyorum kucakta uyusam ve yatakta uyansam fena bozulurdum. Hooop ne oluyor ya! Bi uyuduk hemen sallamissiniz yataga, uyumicam iste! derdim...
Sonra, kucagimda uyutursam gece uykusu hafiflediginde uykuya kendiliginden dalamayip bana 'muhtac' olmasini istemiyorum.  Uyutmak icin emzirmek, evde tur atmak, araba ile gezdirmek zorunda kalmak bana gore degil. Zira uykumu almazsam daha iyi ve sevkatli bir anne olmuyorum...
Ama bazi aksamlar basucunda epey oturuyorum o uyumaya karar verene kadar...Aglamior, oyun oynuyor...Bir iskence hali yok yani...Kucagima aldigim an gozleri kayiyor, uykusu da var... Neyse koyuyorum yataga, uyucak bayilmak uzere... Mir mir mir mir... Sonra birden 'aaa du bi dakka aklima bisey geldi' havasinda dikilip kalkiyor. Sonra o kalkiyor ben yatiriyorum o kalkiyor ben yatiriyorum... Elimi sirtina koyup hadi kuzucum hadi balim diye uyutmaya calisirken kazara 1 saat gecmisse gozlerim doluyor, caresiz hissediyorum, ofkeleniyorum. Dogru olduguna inandigim seyi yapiyorum ama keske daha kolay olsa...Bu aksam da biraz oyle bi aksam...Yorgunum. Ama yarin Angelo'lu yeni bir gun! :)

ashes çocuklarını mutlulukla, güle güle büyüt.. tanıma şansım yok ama eminim dünya tatlısıdır minikler..sen de onlara bu kadar emek veriyorken..

Arkadaşlar,

Bu konu aslında uyku sorunları grubunda açılsa daha iyi olurmuş. Daha genele hitap eden bir bölüme ihtiyaç olduğunun farkındayız. Ara ara aynı ihtiyaçtan bu ve bunun gibi soru olmayan konular soru bölümünde açılıyor. Bunun için güzel bir bölümün geliştirilmesi listemizde :)

Teknik olarak bu soruyu bir grup altına taşımanın mümkün olup olmadığına bakacağım. Her durumda bu konuda tartışmaya devam etmek isteyenler grup altında bir konu açıp soruya link vererek devam edebilirlerse çok seviniriz.

Süpersiniz arkadaşlarım hepinizi tek tek okudum herkese katılıyorum.Güzel yorumlarınıza saygı gösteriyorum.
Doğum öncesi-sonrası hemen hemen tüm kitapları elimden geldiğince alıp okumaya çalıştım/çalışıyorum da , bloglar sayesinde bir çok şey öğrendim , ama ne var ki şu ana kadar en çok zevk alıp okuduğum, notlar aldığım, gözlemlediğim kitap "kızım Güneş"
kim ne derse desin biz onlara annelik yapmıyoruz onlar bize anneliği öğretiyorlar.

yazılanların çoğunun üzerinden hızlıca geçtim. biz hem ferber hem de 1-2-3 magic uyguladık. 1-2-3 magic'i hala uyguluyoruz ve çok memnunuz.

Ashes, ben de bebekleri, çocukları ağlatmaya karşıyım.
Akıllı Sevgi diye bir katap var, keşke yanımda olsaydı da birkaç alıntı da ben yapsaydım :))
Orada da özetle şöyle diyor: "Bazı ekoller bebişlerin sizi parmaklarında oynattığını söylüyor, ağlatarak ya da yalnız bırakılarak eğitilebileceğini öğütlüyor. Bebişler hayatını idame ettirmek için sizin varlığınıza muhtaç, bu kadar acizken..."
 Bence de tek başına hayatta kalamayacak bir canlıdan bahsederken onun o çağda eğitililebileceğini düşünmek saçma geliyor.
Ben de uyku düzeni kurmak için hiç ağlatmadım oğlumu. Hala arada isterse uyku öncesi kucakta dolaşıyoruz, özellikle hasta olduğunda vücudumuzun sıcaklığını arıyor. Biz de böyle bir şeyden mahrum bırakmıyoruz.
Uyku düzeni için ağlatmadım, oğlum şimdi 33 aylık, yanyana yatıp kitap okuyup, masal anlatarak birlikte uykuya dalıyoruz. Bazen birlikte uyuyoruz sabaha kadar, bazen yatağına geçiriyorum.
Ve çok da mutluyuz bundan.
Evet, kendi kendine uyumayı biliyor olsa benim yüküm hafiflerdi, ama bunun için ağlatma gibi bir bedel ödemek istemedim hiç.

Başakçelik, annenotlari sahiden güzel bir  site. tanıştırdığın için çok sağol...

Tunam10,
hiç merak etme,
benim oğlum her daim kucağımdaydı.
İşe başladığımda 9 aylıktı, babannesi baktı, ondan aynı şeyleri istemedi.
Ben işten gelince kucağa devam :)) O dönemler işe gittiğimde dinleniyordum, üstelik gazetecilik gibi hiç de dinlendirici olmayan bir mesleğim var :))
Yürümeye başlayınca azalıyor kucak düşkünlükleri nasılsa.
Bence istediği her an kucağa alınmalı bebişler. Ya düşünsene anne karnındayken bambaşka bir ortama çıkıyorlar, yeni ortamdaki en tanıdık duygu anne kucağı...

Bir süre sonra zaten almak istesen de gelmiyorlar kucağa.

Bir de şu var,
aslında belli bi aydan sonra anlıyorlar, kimden ne isteyebileceklerini.
Annen de anlatırsa, "bak benim belim, kolum vs ağrıyor, seni kucağıma alamam" diye, sorun yaşamazsınız gibi geliyor... Hatta sargı beziyle bileğini filan sarıp gösterebilir. Biz yaptık, başarılı oldu:))

Ashes, son mesajın gelmemişti yukaridakileri yazdığımda.

Lütfen böyle hissetme.

Hepimiz biliyoruz ki, aynı şeyler de, çok farklı şeyler de söylense herkes kişisel deneyimini, okuduklarını, öğrendiklerini paylaşıyor burada.
Hiçbir art niyet, dayatma, çıkar vs olmadan,
tamamen iyi niyetle...

Ama işte bazen alınılabiliyor demek ki.

Bence bu başlığı açtığım çok da iyi olmuş, çünkü ben de oğlumu senin anlattığın gibi büyütüyorum ve bazen acaba çok mu esneğim diye düşündüğüm oluyor. Benzer şeyler yapan birini görmek beni rahatlatıyor.
Tabii bu, faklı şeyler yapanlardan rahatsız olacağım anlamına gelmiyor, sadece "aaa, benim gibi yapan da varmış, yalnız değilim, ne güzeell" diyorum.

Lütfen "affola" hissinden çık
ve açtığın başlık da yok sayılmasın.
Hem gelen cevap sayısına baksana, herkesin bunları konuşmaya ne kadar çok ihtiyacı varmış.

 konuyu yeni gördüm ve yazılanların çoğunun üzerinden hızlıca geçtim şunu söyleyebiliri m ki her çocuk her anne farklı belli bir süre sonra anne ve bebek kendi yöntemini kendi geliştiriyor...anne olarak bizim yapmamız gereken en önemli şey onlara sonsuz  sevgimizi vermek ve paylaşmak ..o kadar hızlı büyüyorlar ki ve birden o kadar bağımsız oluyorlar ki insan şaşıp kalıyor...bence pişman olmamak için şu güzel şiiri  okuyalım...düşünelim...
     

YETİŞKİN KIZIMA / OĞLUMA

Sürekli Meşguldüm O Kadar Sene

Seninle Doyasıya Oynayamadım

Sen Beni Çağırdın Gel Oyna Diye

Ben Bir Türlü Zaman Ayıramadım

Giydirdim, Doyurdum, Seni Kolladım

Sadece Bunları Yeterli Sandım

Bana Oyuncağını Getirdiğinde

Ben Seni Çoğu Kez Başımdan Savdım

Yatağa Yatırır Seni Okşardım

Sen Uyur Uyumaz Hemen Çıkardım

Şimdi O Günleri Çok Özlüyorum

Keşke Bir Dakika Fazla Kalsaydım

Hayat Ne Kadar Kısa Yıllar Ne Çabuk

Ne Zaman Büyüdü Bu Küçük Çocuk

Ona Dokunmak İçin Uzandığımda

Ellerim Boş Kalır Yüreğim Buruk

Artık Ne Resimler Ne De Oyunlar

Ne İyi Geceler Ne Sarılmalar

Hepsi Çok Geride Ulaşmak Zor

Yaşanmadı Sanki O Güzel Yıllar

Artık Hiç İşim Yok Yapayalnızım

Günlerim Çok Uzun Üstelik Bomboş

Keşke İsteklerini Bir Bir Yapsaydım

Küçük Arzuların Şimdi Çok Şirin Çok Hoş

Linaa içimi cız ettirdin çok fenaa:(