5 yaşındaki kızımla anlaşamıyorum

tubavekizlari soruyor: 10

büyük kızımla artık anlaşamıyoruz, 2 yaşında başladı bu sorunlar. 2 yaşındayken korkunç iki dedim, üç yaşında korkunç ikinin etkileri devam ediyor dedim, ancak artık neden olduğunu bulamıyorum. ya da kendime açıklayamıyorum. her akşam bu yemek iğrenç ben bunu yemem, en ufak bir durumda sen çok kötü bir annesin seni sevmiyorum. diye bağırmaya başlıyor. ben ne kadar sabırlı olmaya çalışırsam çalışayım bu lafı duyduktan sonra çileden çıkıyorum. ne yapacağımı bilmiyorum?


52 Cevap


gizemmm

Son zamanlarda yaptiklarinin kardes tepkisi oldugunun farkindamisiniz?? Siz ne kadar ilgileniyorumda deseniz 5 yildir gozbebegi olan yavrunuza kuma geldi.benim kizimda bazen kizdiginda git seni sevmiyorum anne der bende tamam gidiyorum ama ben seni cok seviyorum derim,ustunede bisey demez.diger yaptiklarida bence sizin tepkinizi almak icin yapiyor,mesela demissiniz ya herseyi yapiyorum ama sunu dediginde cigrindan cikiyorum diye,iste o zamani cocugunuz cok iyi anlamis ve onu kullaniyor

Benim tavsiyem tutumunuzu degistirmeniz.seni sevmiyorum dediginde olsun ben seni seviyorum deyin yada ikinizinde cok sinirlendigi durumda,durun ve sadece sarilin hic konusmadan.bunlari bir deneyin isterseniz


neretva

Benim bu konuda deneyimim yok. Ama zor gerçekten. Aklıma iki şey geldi. Birincisi sizi nasıl kızdıracağını, nasıl kafanıza gireceğini keşfetmiş kızınız. Siz de sanırım ona inanma eğilimindesiniz. Yani sen kötüsün deyince belki her anne gibi kendinizi suçladığınız şeyler gün yüzüne çıkıyor ve üzülüyor, kızıyorsunuz. Öncelikle sizi etkilese de etkilenmemiş görünmenin bir yolunu bulmanız lazım. Belki odadan çıkıp ona kadar sayıp geri dönüp evet, yemek iğrenç, ben yine de bayıla bayıla yiyorum, istersen sen yemeyebilirsin demek veya sen beni sevmeyebilirsin, ama ben seni seviyorum demek gibi. Sizi sinirlendiremeyeceğini anlayınca davranışları değişebilir. İkincisi, 3 yaşından itibaren çocukların anneden ayrıştığını okumuştum. Ama kızlar için bu zormuş. Çünkü hem anneden ayrılıp birey olmak istiyor hem de anne aynı cinsiyetten rol modeli. Bu noktada hem sizi rakibi olarak görüyor, hem de size benzemek istiyor. Bu da çatışma yaratıyor. babasıyla arası nasıl? Belki daha çok vakit geçirmesi gereken siz değilsiniz de o. Onunla birebir zaman geçiremediği için belki size ve bebeğe tepkili. Son olarak belki beraber bir uzmana danışabilirsiniz.


jasmin77

Arzuca yazdiklarinizi saskinlik ve yzuntuyle okudum cocuguna karsi bir annenin sevgisi nasil sartli olur ve anne cocugunu sevnekten vazgecebir mi, annelik kaveamiyla taban tabana zit bir durum, bence sinuna kadar fazla fedakarlik yapmak yerine , kosulsuz sartsiz cocuklarimizi sevsek cok daha mutlu ve saglikli bireyler yetistiririz, Naomi Aldortun cocugunyzla isbirlugi yapmak kitabini siddetle tavsiye ederim, soru sahibi arkadas icinse belli ki sorunlar tirmanmis zamaninda belki konunun asil sebebi cozulemedigi icin kardesle beraber ust noktaya ulasmis, cocugun dilinden kOnusup asil sorunun kokenini bulmak lzm belki de cicugunuz onu sartli sevdiginizi hissediyor ve buna tepki veriyor yukarida yazdigim kitap oldukca faydali orneklerle dolu ayrica bir pedagog yardimi da alirsaniz size yol gosterebilir


berenimm

benim kızım da ara ara seni artık sevmiyorum diyor,

sen beni sevmeyebilirsin ama ben seni her zaman sevmeye devam edicem diyorum.yanından başka odaya geçiyorum.

Böyle söyleyince bir süre düşünüp koşarak yanıma geliyor, annecimmmm ben seni çok seviyorum canımsın tatlımsın diyerek olayı tatlıya bağlıyoruz.

   


shantaram

benim de bu konuda deneyimim yok ama anlattıklarnızı kendimi sizin yerinize koyup kafamda canlandırdım.kendicme bi fikir oluştu kafamda.yukarıda da birinin yazdığı gibi bence de kızınız sizin kafanızın içine girmeyi ,zayıf noktanızı gıdıklamayı öğrenmiş.peki bunu niye yapıyo diye düşündüğümde de bunu yaptığında onu tatmin eden bir ilgi gördüğünü,yani etkisine tepki aldığını düşünüyorum.izlediğim bir programda ''çoçuk iletişimi nasıl öğrenirse onu doğru kabul eder diyordu.yani sizi tenzih ederk söylüyorum çoçuğuna bağıran bi anne yanlış yapıyordur aslında ama o çoçuk doğruyu yanlışı bilmez annesi ona bağırdığında annesinin onunla ilgilendiğini anlar ,düşünür öyle hisseder.çünki başka iletişim şekli bilmez yani başka iletişim şekli görememişse bilmez ''diyordu.kelimesi kelimesine değil ama yani bu minvalde bişeyler diyordu. yani kızınız size sizi sevmediğini söylediğinde ya da sizi kızrdırdığında,iyi olduğu zamanlardan daha doyurucu bi ilgi alıyo olabilir mi sizden?szi kızdırdığında ona nasıl tepkiler veriyosunuz?bazen nazik, bazen sinirli,bazen umursamaz mı oluyosunuz??.bence durum düzelene kadar en mantıklı tutumu tutarlı bi şekilde uygulamanız.yoksa tutarsızlık bence onun kızgınlığın dozunu her seferinde artırmasına sebep olur gibi geliyo.naçizane fikrim budur.inşallaah düzelir



perihan

Pedagog yardımı almayı düşündünüz mü? Uçurumlar kapanabilir. Muhakkak bir sebebi var yaptıklarının, bir çözümü var belki çok basit ama göremeyebiliyoruz. Herşeyin en iyisini bilemeyebiliriz ama aklımız var, bizden daha iyi bilenler muhakkak var. Bazı belediyelerin bu tür hizmetleri olduğunu duymuştum.


ElfAna

@tubavekizlari, 5 yasindaki kiziniz; 4 aylik kiziniza gore buyuk olsa da, o hala bir cocuk. Su hayatta sadece 5 senelik bir deneyimi var. 5 senelik hayat ecrubesinde en iyi bildigi sey ise; sizden mahrum kalmanin onun icin buyuk bir darbe olacagi. Ayni sekilde de kendisini sizden mahrum ederek dikkatinizi cekmeye cabaliyor olabilir mi?
Cocuklar her zaman denerler. Sınırlarınız nereye kadar acaba? Ne kadarına daha evet dersiniz? Bunlar onun sosyallesirken, birinci elden edindigi hayat tecrubeleridir.
2 ve 4 yaslar; cocuklarin hayatlarinda onemli rol oynayan donemlerdir. Sizin gebeliginizin bir kismi yanilmiyorsam, kizinizin 4 yas donemine denk gelmis. Simdilerdeyse hayatiniza yeni girmis bir aile uyesi daha var. Cocuklar, yeni durumlara bizlerden daha cabuk uyum saglarlar. Elbette ebeveynler gerekli ortami onlar icin onceden hazirlamissa. Benim de 1 aylik bebegim var ve bocalamalarini cok normal buluyorum.
Size bir kitap onerisinde bulunmak istiyorum nacizane.. Simdiye kadar okuduklarimdan farkli. Kendi yasadiklariniza dair pek cok gercek ornek ve denenmislikler var. http://www.idefix.com/kitap/cocugunuza-sinir-koyma-robert-j-mackenzie/tanim.asp?sid=TRZHOV01S52B4EJIOMC4

Eger okuyacak vaktiniz yoksa ki; kucuk bir bebekle bazen olmayabiliyor, cocuklar hangi yasta olurlarsa olsunlar, rutinlerden hoslanirlar. Hicbirinizi zorlamayacak yeni bir rutin olusturmaya calisin. Kolayliklar dilerim.


efenin_an_nesi

ben evlat sevgisinin dünyada tek karşılıksız sevgi olarak tanımlıyorum.efe henüz küçük ama günde enaz yüzdefa ona seviyorum oğlum diyorum onu almış olmalıki arda yanıma gelip anne der ellerini açar beni çok sevdiğini söylemeye çalışır.bağzende kızdığında eliyle ıhh ıhhh der vurmak istiyor ozamn çok üzülürüm oğlum annelere vurulmazki diyorum hemen sarılıp öpüyor.bence bu olayı sen ona sürekli sevgiden bahsederek çözebilirsin misal ben çok öperim oğlumu oda bunu örnek alıyor sanırım ve sık sık kendiliğinden gelip öper ben herşeyin senin çabanla düzeleceğine inanıyorum biraz sabırla büyük bir sevgiyle birlikte oyunlar oynayarak güzel vakitler geçirerek sabırla çözüleceğini düşünüyorum.umarım en kısa zamanda herşey yoluna girer:)


sari_civciv

Çocuklarda Özgüven Gelişimini Neler Etkiler?

Özgüvenin gelişiminde özellikle çocukluk döneminin ilk yıllarında (3-4 yaş) ana-baba tutumları, yetiştirme biçimi bireyin kendisi hakkındaki duygularının oluşumunda ve özgüvenin derecesinde son derece önemlidir. Daha sonra arkadaş ve sosyal çevreden aldığı tepkiler de çok önemli bir rol oynar. Çocuk çevresinden aldığı tepkiler doğrultusunda kendine ilişkin olumlu ya da olumsuz bir benlik algısı edinir. Çocuklar, arkadaş veya sosyal çevre içinde bazen haksızlık ve istismara maruz kalabilirler. Bundan ne yönde ve ne derece etkilenecekleri aileden aldıkları temel güven duygusunun yeterliliğiyle doğru orantılıdır. Aile içinde sevildiğini, değerli bulunduğunu hisseden bir çocuk, çevreden gelecek olumsuz tepkilerden pek fazla etkilenmeyecek, etkilense bile çok kısa sürede bunu atlatacaktır.

Ebeveynlerden biri ya da her ikisi, aşırı derecede eleştirel ve yüksek beklentili, mükemmeliyetçi ise ya da aşırı korumacı ve bağımsızlığı engelleyiciyse, çocuğun kendine ilişkin duygu ve yargısı; yeteneksiz, yetersiz ve değersiz olduğudur.

Ebeveynler, aşırı korumacı tavırlarıyla çocuklarını koruduklarını, onlara iyilik ettiklerini düşünürler. Çocuğunu aşırı sevgi ve ilgiye boğan, zorluk yaşamasın diye her şeyi kendisi yapan ve fazlaca kontrol eden ebeveyn tutumu; sorumluluk alamayan, anne babaya bağımlı, problem çözme becerisi, özetle özgüveni gelişmemiş çocuklar oluşturur. Oysa ebeveynler, çocuğun girişimlerini destekler, gelişimini alkışlar, hata yaptığında doğrusunu bulmasına/yapmasına yardımcı olur, onu bu haliyle sevmeye ve kabullenmeye devam ederlerse çocuk da kendini kabul etmeyi, sevmeyi ve kendine güvenmeyi öğrenir.

Yapılan bir başka yanlış tutum ise çocuğu bir başka çocukla kıyaslamadır. Kardeşi, kuzeni ya da komşu çocuğuyla kıyaslanan çocuk; kendini yetersiz hissettiği gibi başarmayı kendisi için değil diğer çocuğu geçmek için ister hale gelip bir yarış atına dönüşür.

Özetle; büyükleri tarafından sevgi gören, gereksinim duyduğu ilgi ve yakınlığı bulan, fikirlerine değer verilip ve önemsenen, güven duyulan ve sorumluluk verilen, iyi yaptığı şeyler için övülen, gurur duyulan, yaptığı hatalarda doğruya uygun biçimde yönlendirilen ve sahip olduğu özellikleriyle kabul edilen çocuğun özgüveni gelişir.

Ama sevildiğini, önemsendiğini hissetmeyen, beklediği yakınlık ve ilgiyi göremeyen, sürekli eleştirilen ve olduğu gibi kabul edilmeyen, sürekli başkalarıyla kıyaslanan çocuk kendini değersiz hisseder ve özgüveni gelişmez. Bu çocuklar; yaşadığı aile, çevre, okul ve toplum içinde çeşitli sorunlara neden olur.


http://www.durupsikolojimerkezi.com/cocuklarda-ozguven-gelisimi




thalassapolis_Deniz

Naçizane İlkim Öz ün Anneler ve Kızları kitabının okumanızı öneririm 



Cevaplamak için Üye ol