5 yaşındaki kızımla anlaşamıyorum

tubavekizlari soruyor: 10

büyük kızımla artık anlaşamıyoruz, 2 yaşında başladı bu sorunlar. 2 yaşındayken korkunç iki dedim, üç yaşında korkunç ikinin etkileri devam ediyor dedim, ancak artık neden olduğunu bulamıyorum. ya da kendime açıklayamıyorum. her akşam bu yemek iğrenç ben bunu yemem, en ufak bir durumda sen çok kötü bir annesin seni sevmiyorum. diye bağırmaya başlıyor. ben ne kadar sabırlı olmaya çalışırsam çalışayım bu lafı duyduktan sonra çileden çıkıyorum. ne yapacağımı bilmiyorum?


52 Cevap


yuksel_

Kızım Rüya, neredeyse 4,5 yaşında, son derece hareketli, son derece inatçı bir çocuk, ve bizi bol bol zıvanadan çıkartıp sinir küpü yaptığı zamanlar oluyor. Bazen bağırıyoruz eşim de ben de, sabrımızın daha iyice olduğu zamanlarda çok kızdığımızı anlatıyoruz sebepleriyle beraber. bazen "Hıhh! ben sizi artık hiç sevmiyorum" diyor, her seferinde ama her seferinde "sen bilirsin, ama biz seni çok seviyoruz, şu anda kızgınız ama bunun seni sevmemizle ilgisi yok" diyoruz. Bazen, biz kızgınken gelip "artık beni hiç sevmeyecek misin" diyor dudağı bükük...hiç olur mu diyorum, biz seni her koşulda, ne yaparsan yap seviyoruz, ama şu anda bu yaptığın şeye kızdık...gayet de öfkeli oluyoruz o anlarda, hatta böyle kollarından tutup sarsmak istediğim kadar sinirlendiğim zamanlar oluyor. Daha bir kere bile "git sevmiyorum ben de seni o zaman" demedim, demem. 

Anne-babanın sevgisi hiç bir koşula, şarta, duruma bağlanamaz. Hele ki, 4-5 yaşında bir çocuk asla böyle bir güvensizlikle karşı karşıya bırakılamaz. Onun bu dünyadaki tek varlığı anne-babadır. En büyük korkusu onları kaybetmektir. bu sevgiyi kaybedebileceği olasılığı ile onu terbiye etmiş olmazsınız, sadece kendine ve çevresine aşırı güvensiz bir çocuk yetiştirmiş olursunuz. 

@tubavekızları, bence kızınız küçük kardeşe tepkisini ve sizin dikkatinizi çekme çabalarını bu şekilde göstermenin iyi bir yol olduğunu, sizi kızdırmanın da dikkat çekmenin bir şekli olduğunu öğrenmiş. Bence, sürekli, belki her zamankinden fazla onunla zaman geçirmeye, ve onu hep ama hep sevdiğinizi anlatmaya/göstermeye çalışın. sadece ikinize özel, sır gibi şeyler olsun aranızda. Her kız çocuğunun içinde annesi bir uktedir, şu an bence onun tek ihtiyacı sizin sevginizden emin olmak. 


hayatto

Çok sasırdım o anneye ve bende anneliğin karsılıksız bir sevgi türünde oldugunda hem fikirim. Yükselin tutumunuda cok dogru bir yaklasım olarak görüyor ve benzerini uyguluyorum.


Ben Elayı gün içinde asırı pohpohlayan bir anne tipi olmasam da eger heyecan duygugu birseyi basardıysa elbette aferin diyor ve sarılıyorum. Bazen geceleri beraber yatıyoruz , sebepsiz yere öpüyor sıkı sıkı sarılıyor ve onu cok sevdiğimi söylüyorum. Oda hemen karsılıgında sarılıyor , bende diyor ve yumus yumus oluyoruz. Bu benim cok hosuma gidiyor . bence anneler illaki bir olaya baglı kalmaksızın ara ara cocugunu sevdiğini bir sekilde belli etmeli , cocugun güven duygusu acısından önemli birsey.

Kavga gürültü sonrasında da bir süre odasında düşünmeye bırakmak , sonrasında gidip sarılmak ve konusmak iyi geliyor bizde. Yoksa her evde oldugu gibi bizde de ara sıra sesler yükselebiliyor, zıtlasmalar yasanıyor . Sonrasında sarılısıp işler tatlıya baglanıyor . 

Sanırım ergenlikte de yasanabilecek sorunlar , dıs dünyanın etkisi vs ters durumlar olsa da cocuguma sevgim degişmezdi. Sevmemeyi çözüm secmek yerine , yapıcı bir sekilde cözmeye calısmak ya da gerekirse profesyonel yardım almak düşünülebilirdi. 

Kitap yazan insanlar da insan demiş , eyvallah ama insanlar o işin tahsilini görmüş , senelerce senden benden fazla işe kafa yormuş , bunları bizlerle paylaşamaya calısmıs insanlar. Yöntemler zaman zaman işe yarar yaramaz o ayrı , ama emeğe saygıyıda unutmamak , bu kadar küçümsememek gerek diye düşünüyorum. 


mihri79

  • Çocuklarla ilgili soruların genellikle kesin yanıtları yoktur. Çocukların farklı farklı olduğunu ve farklı yetiştirme tarzları bulunduğunu unutmayalım.
  • Yanıt soruyla ilgili olsun, öncelikle soruyu sorana verilsin.
  • Yanıtlar, kişiler arası karşılıklı konuşmalara dönüşmesin.
  • Çocukların yanında kuramayacağımız sertlikte cümleler Nurturia'da da kurulmasın.

ne güzel kurallar koymuşlar:))


baisy

henüz ilk üç yorumu okudum ama "tubavekizlari, arzuca ve annevebebisi" üçünüzün de küçük bebeği var,kardeşini kıskanma ve anneyi paylaşamamanın ters tepkisi olabilir bence...


selencem

Bence pedagog destegi almayi dusunun. Cok ufak bir yardimla cabucak duzelebilirsiniz. Oglum 2 yasindayken benzer bir sorundan gittik ve cok faydaai oldu. Bu arada da bol bol yalniz vakit gecirmeye calisin.



annevebebisi

Baisy, kardes faktoru etkili, evet. ama kardesten once de zor olan cocuk, kardesten sonra daha da zorlayabiliyor anneyi. anne yalniz basina, dort duvar arasinda cocuk bakmak zorundaysa, kocasi 7 gun, geceyarilarina kadar calisiyorsa, karni doyurulmasu, ihtiyaclari giderilmesi, ilgilenilmesi gereken iki cocuk varsa ve bu iki cocugun ihtiyaclari cakisiyorsa, bir tanesi laftan anlamayacak kadar kucukken, cok gercekci olmadigini bilsen de buyukten biraz yardim, biraz sessizlik isteyince dogal olarak, yasina uygun olarak ters tepki verdiginde, insan oldugumuz, mukemmel olmadigimiz, ustune de yalniz ve yardimsiz oldugumuz icin cildirma noktasina gelebiliyoruz :)

lutfen birbirimizi infaz etmeyelim. yanlis yaptigini dusundugumuz annelere yapilacak en buyuk yardim, fiziksel olarak yardim etmektir. uzaktan bunu birbirimize yapamiyoruz, o zaman dinlemeli, destek olmali, cikis kapilari aramali ve o kapilara yonlendirmeliyiz. psikopat falan degilsek, hic bir anne cocuguna bagirmak, onunla sert konusmak istemez.. ama kim hangi durumda, nasil bir stres altinda bilemeyiz.. hayatta, dogru oldugunu bildigimiz herseyi yapabiliyor olsaydik, her sey ne guzel ve ne kolay olurdu :)

cocuk buyutmek, yetistirmek zor vesselam. ve hepimiz yolun daha basindayiz.. 5.5 senede gordugum, gittikce zorlasiyor bu is :)


jildando

Dün kızımın okulunda bir seminere katıldım ve okul psikoloğu 6 yaşın altın çağ olduğunu, önceden gelişmiş problemler , yanlış davranışlar vs. varsa bunları bu yaşta düzeltmenin hala mümkün olacağını söylediler. İlkokula başladıktan sonra geçmişten gelen bazı yanlışların geri dönüşümünün iyice zorlaştığı ve daha farklı problemler yarattığını da belirttiler.

Bence sizde çok geç kalmadan bir uzman yardımı alın, kızınızla tam olarak neler yaşadığınızı bilmiyoruz, anladığım kadarı ile de bu yeni de değil, 3 senelik bir süreç olmuş sizin için. Belki sizinde farkında olmadan yaptığınız yanlış davranışlarınız olmuştur, bu tip durumlarda bence en doğrusu sizi tanıyan birinden değil, olaylara daha tarafsız bakacak, bu işin eğitimini almış birinin görüşünü almak.


tubavekizlari

merhaba, 

öncelikle fikir belirten ve yardımcı olmaya çalışan herkese teşekkür ederim. dün bütün gece ve bugün yazılanları tekrar tekrar okudum ve belkide kendimi rahatlatmak adına bir cevap yazmayı uygun gördüm. biraz uzunca olacak ve bu konu ile ilgili olarak blogumda yayınlamak üzere bir yazı hazırlıyorum, bir kaç gün içinde blogumda olacak. 
en önemli nokta ben çocuğumu sevgi vermemekle terbiye etmeye çalışmıyorum. ama bu durum bana saygısızlık ettiğinde bunu görmezden gelmeme neden olamaz olmamalı. 
ben çocuğuma onu her zaman ve her koşulda sevdiğimi söylüyorum. o bana seni sevmiyorum dediğinde tek cevabım seni seviyorum oluyor.
genel olarak sorunlarımız kardeşin gelişi ile arttı, ancak bu durum benim için son derece yorucu olmaya başladı. 
pek çok çocuk ve ana-baba eğitimi kitabı ve makalesi okudum, okumaya da devam ediyorum, halihazırda görüştüğümüz bir çocuk psikiyatristimiz var (bulunduğumuz şehirde pedagog yok ya da ben bilmiyorum henüz, ayrıca çok hafif bir sakinleştirici şurup doktorumuzun tavsiyesiydi ancak ben kabul etmediğim için kullanmıyoruz) ancak önerilen yöntemler (örneğin, ben dili ile konuşmak, etkin dinleme) bir sefer işe yarıyorsa iki sefer yaramıyor. 
çocuğumu asla kimseyle kıyaslamam ve kıyaslanmasına izin vermem. onu hep desteklerim.
önerilen yöntemlere gelince doğumdan sonraki ilk ay ben istemediğim halde bana iyilik etmek adına götürüldü ve sonuçta dışlanmış hissettiği için olay daha kötüye gidiyor. daha fazla ilgilenip isteklerini yaptığımda şımarıp tepeme çıkıyor. babanın daha fazla ilgi göstermesi belki azaldığını düşündüğü ilgiyi yerine koyması bakımından iyi olabilir. ancak şuna kesinlikle katılıyorum, kızım beni nasıl etkileyeceğini öğrendi ve işin kötüsü bu şekilde isteklerini yaptırıyor. bu ikimiz açısından da sınırları zorlayan bir durum olarak karşımıza çıkıyor. 
bu siteye üye olmaktaki bir amacım çevremde çocuklarımla ilgili sorunlarımı konuşabileceğim bir arkadaşım vs olmamasıydı. sanal bile olsa konuşup dertleşmeye ihtiyacım var çünkü. 


turkuazz

bir anne buraya gelip yardım mı istiyor??demek ki çok bunalmış,konuşacak kimsesi yok.nedir bu tartışma,ben öyle değilim sen böylesin tantanası allahaşkına??aklınız varsa verin yoksa ''allah yardımcın olsun,hepimiz zor dönemlerden geçiyoruz ,sabır'' diyip susun .Kadıncağız yazdığına yazacağına pişman oldu,güya empati yapabilen insanlarız.


sevgili tubavekızları ''çocuğunuza sınır koyma'' pratik öneriler içerdiğinden tavsiye edilmesi iyi olmuş.Bir de adem güneş le iletişim kurmayı deneseniz??twitter hesabı var,ordan kolayca ulaşabilirsiniz.


tulay_defne

2 gün önce

 30 yaşındayım, hala anneme naz makamında hareket ettiğim oluyor. Hele babamın "ne olursa olsun sen hep evladımsın ne yanlış yaparsan yap, bize karşı nasıl davranırsan davran bu değişmez kapımız ardına kadar açık sana da evladına.." deyişini dünya malına değişmem, bu beni o kadar rahatlatır ve mutlu eder ki oh derim arkam sağlam:) ne olursa olsun bırakamaz, vaz geçemez bu adam (babam) benden:)
kızım da ne yaparsa yapsın koşulsuz şarrtsız, böyle hissetmeli ki kendine güven duymalı. Sevmez mi, karşı mı çıkar, evine mi istemez bilemiyorum artık ama ben hep açığım ona bunu değiştiremem çünkü annesiyim onun. 
sizin de yaşadıklarınızı birçok anneden, velilerimin çoğundan duyuyorum her gün ve o kadar bunalıyor ki insan bazen taşıyor. Aslında her evde olan ve normal şeylerdir belki de, biraz da böyle bakıp rahatlasınız?

Konuyla alakasız olacak ama dilammm yazdığını okuyunca duygulandım hatta ağladım. Ben de hep anne-babamın her koşulda arkamda olduklarını hissettirmelerinden-söylemelerinden huzur,gurur,mutluluk duyarım. Kızımında bu hissi yaşaması için elimden geleni yapacağım.

Çocuk yetiştirmekte kuralsızlıktan yana değilim biraz disiplin, biraz sırınını bilmeyi öğretmek iyidir diye düşünüyorum. Ama "ben de seni sevmiyorum" yanlış bir yaklaşım bana göre. Evladını sevmeyen anne mümkün değil olamaz. Benim kalbimi kırarsa (ki olabilir olmaz demiyorum) aynısını ona yapmam bence çözüm olmaz. Herkes çocuk yetiştirmede kendine göre bir yol, strateji belirliyor, tek doğru yok. 

tubavekizlari yaşadıklarınızda kardeşin etkisi büyük diye düşünüyorum. Kardeşi annane, babaanne ya da babaya bırakarak sadece kızınızla başbaşa zamanlar geçirmek ilişkinizi kuvvetlendirebilir. Ama bunu bir kez yaparak sihirli değnek değmişcesine mucize beklemeyin biraz sabredin. Öyle şeyler söylediğinde cevap vermeyin duymazdan gelin içinizden 10'a kadar sayın aynı ortamdan uzaklaşın vs. ilk anda aklıma gelenler bunlar. Allah kolaylık ve sabır versin



Cevaplamak için Üye ol