Ailelerimizin yaptığı ve izlerini taşıdığımız hatalar

burcaksahin soruyor: 2

Kimimiz "içinden geldiği gibi", kimimiz "doğal", kimimiz "projeci" kimimiz "gamsız" da olsa hepimiz çocuklarımızı kendi doğrularımızla, en iyi şekilde büyütmeye çalışıyoruz. Ancak kendi çocukluğumuzdan süregelen "çocuğuma yapmayı veya uygulamayı düşünmüyorum" diyeceğimiz bazı şeylerin izlerini taşıyoruz. Bebekliğimiz veya çocukluğumuzdan hatırladığımız bazı uygulamalar, cezalar, takdirler hayatımızın bazı alanlarında hep karşımıza çıkıyor.

Konuyu açmaktaki amacım yaralarınızı deşmek değil, hatta ailelerinizi eleştirmeniz hiç değil. Diyorumki deneyimlediğiniz ve size göre hatalı veya olumsuz olan uygulamaları, davranışları birbirimizle paylaşalım ki farkında olmadan bizler de aynı hataya düşmeyelim. (Hata diyorum ama yapana göre bunun anlamı hata değil aslında)

Kendimden örnek veriyim; Ben çocukken cezalandırılmam gereken birşey yaptığımda annemin verdiği ceza odama gitmem ve verdiği süre içinde X isimli kitabı bitirip, sonra ona anlatmamdı. Şimdi düşünüyorum da sanırım ben kitap okumayı bu yüzden pek sevmiyorum. HAtta yeni çıkan her kitabı alıp okuyan, hakkında saaatlerce konuşabilen insanlara gıpta ile bakıyorum. Ama napiyim içimden gelmiyor :( Mesela şu anda Alice seni Harikalar Diyarı'na götürecekmiş deseler, bana ne der arkamı dönerim! Çünkü hatırladığım ilk ceza kitabım "Alice Harikalar Diyarında"ydı. Tabi bunu anneme hiç itiraf etmedim ve üzülmemesi için de artık edemem.

Neyse lafı çok uzattım, gelelim soruya! Ailelerimizin hatalı yaptığı ve çocuklarınıza yapmam dediğiniz örnekler neler?


132 Cevap


zumre

amasmid,
zaten çok duygusal günler yasıyorum. gözlerimi doldurdu
n. 
neden ben böyle bakamıyorum. herşeye rağmen kattıkları güzellikleri göremiyorum?
çözebilmiş değilim. sanki dünyanın en kötü ebeveynlerine sahibim.
bile bile kötülük yapmadıklarını biliyorum ama çok çok çok fazla hataları var.


amasmid

sevgili zumre,

emin ol, zaman geçtikçe ve biz çaba gösterdikçe,  o hataların bizde açtığı yaraları  tamir edip iyileştirebiliyoruz, gerçi ardında izi kalıyor ama; sonuçta iyileşiyorlar..ve sanırım işte o zaman, her şeye rağmen kattıkları güzellikleri de görmeye başlıyoruz...

 

bir de şöyle düşün,

bizim de çocuklarımız var ve bizim istemeden farkında bile olmadan yaptığımız pek çok şey de onların yaşamını şekillendirecek. Bu kez sanık sandalyesindekiler bizler olacağız. bunun kaçarı yok. Bana öyle geliyor ki, bugün ailemizin hatalarına biraz olsun affedici yaklaşamazsak, yarın çocuklarımızı büyütürken yaptığımız hatalarda kendimizi hiç ama hiç affedemeyiz. sırf bunun için bile annelerimize babalarımıza hoşgörülü yaklaşabilmek lazım.




Cevaplamak için Üye ol