OĞLUM GECE UYKUSUNDA ÇOK SIK AĞLAYARAK UYANIYOR

04/07/2010 13:36:00
fadis 5,5Y soruyor:

Oğlum saat 20:30-21:00 gibi gece uykusuna yatıyor (gündüz toplam 2 saat uyuyor ) sabah saat 06:30-07:30 gibi kalkıyor. Gece uykusundan önce saat 19:30-20:00 gibi akşam yemeğini yiyor. Saat 00:00 da gece sütünü uykusunda içiyor fakat saat 03:00 te ve 05 gibi iki kez uyanıyor, su veriyorum içiyor bazen su da içmiyor, bazen çabuk, bazen zor tekrar uykuya dalıyor kucağımda. Hep ağlayarak uyanıyor. Oğlum ayın 18 inde 14 aylık olacak hayırlısıyla, daha küçükken saat 03 gibi bir süt daha veriyorduk uykusunda ama artık büyüdü. Gün boyunca daha güçlü yemekler yiyor ve gece sütü de var. Acaba acıktığı için mi ağlayarak uyanıyor, yoksa benim bilmediğim bir bir yaş sendromumu var. Kucağıma aldığımda hemen susuyor, sanki biraz önce bağıra bağıra ağlayan o değilmiş gibi. Ne yapmalıyım, gece deliksiz uyumasını nasıl sağlarım, yoksa erken mi yatırıyorum çocuğumu, uykusu kandığı için mi uyanıyor? 

Benim gibi bir tecrübe yaşayıp, çözüm üreten varsa arkadaşlar tavsiye istiyorum.

Carioca Cromatex Kumaş Boyama kalemleri ile yaratıcılıkta sınır yok!Çocuğunuzla birlikte istediğiniz kumaşı, ister bir tişört, ister bir önlük, dil...

Liste fiyatı:
34,90 TL
Fiyat:
31,40 TL
Kazancın:
%10 (3,50 TL)

Benzer Sorular


<123>
04/07/2010 15:21:00

benim oğlumla araları çok az bende aynı dertten  muzdaribim....bizim paşamızda şu aralar bambaşka bir çocuk oldu çıktı . sakin ,uyumlu ,  düzenli uyuyan çocuk gitti yerine  aglayan sinirli  ,mızmız vede uykusuz bir çocuk geldi.bir yaş sendromuna veriyorum çaresizlikten .ne zor anne ve baba olmak her yaşta ayrı bir sendrom .büyük oğlumda ise ergenlik problemleri şimdiden ufak ufak  kendini  göstermeye başladı. hiçbir şeyden memnun olamamak gibi her türlü imkanı sundugumuz halde yine memnunsuzluk.çocuklarının üzerine titreyen bir anneyim babamızda  öyle .acaba  bukadar  çok verici olmaktamı yanlış .çocuklarımız için herşeyin en iyiysi ve en güzelini yapmaya çalışmak bilemiyorum  ama her dönem ayrı ayrı sorunlarıyla ugraşıyoruz   anne baba olmak zor allah yardımcımız olsun.....

04/08/2010 11:40:00

Dün gece ne yaptım dersiniz, gece 03 te ağladığında hemen yanına gittim ama bu sefer kucağımda biraz pışpışladıktan sonra yatağıma götürdüm birlikte uyuduk ve sabaha kadar uyanmadı. Buna ne diyeceksiniz. 

dibetu, sizi anlıyorum her anne gibi. Bazen kız kardeşimin de aynı şeyleri düşündüğüne şahit oluyorum, yalnız değilsiniz. O da iki çocuk sahibi Allah bağışlasın. Annelik, çocuklar kaç yaşına gelirse gelsin bitmiyor. Bu bize Allah'ın bahşettiği bir lütuf. İnsan çocuk sahibi olunca hayata bakışı değişiyor, bazen yorgun ve bitkin olduğumuzda moralimiz tamamen çökebiliyor ama tekrar toparlıyoruz çünkü onları çok seviyoruz. Size kolay gelsin diyorum.

04/08/2010 12:02:00

fadis, buna seni çok özlüyor diyeceğim :))) oh ne güzel olmuş annesi ellerine sağlık

04/08/2010 13:47:00

Ah güzel oğlum, tabi ki beni özlüyor bütün gün yokum yanında. Akşamlarımız ve hafta sonlarımız ne kadar dolu dolu geçse de yetmiyor yavruya tabi. 

04/08/2010 13:47:00

Merak etme, geçici bir durum. Biz de yaşadık. Hem yaşla alakalı hem de bu klasik diş sıkıntısı yüzünden oluyor. Hem nasıl ağlardı etini koparıyorlarmış gibi kolay kolay da susmazdı. Neyse ki geçici bir dönemmiş. Sizin durumunuzun da böyle olduğunu tahmin ediyorum.

04/08/2010 20:21:00

çocuklarımız canlarımız bizim ne kadar yorğun  ve yogun olursak olalım .söz konusu evlatlarımız olunca akan sular durur . zaman zaman bu koşuşturma içersinde yorgun düşünce hiçbirşeye yetişemiyormuşum gibi hissediyorum ama çocuklarımın yanında olmak  herşeye degiyor zaman zaman isyanları oynasamda onların bir gülüşü yetiyor sevgili fadis bebişinin hiçbir anını kaçırma öyle çabuk büyüyorlarki birde bakmışsın koca adam olmuş .her gününün her saatinin tadını çıkart bu zor zamanlarda geçecektir biraz sabır   görüşmek  üzere sevgiyle kalın.....

04/13/2010 07:22:00

Fadis,
ben de Julide'ye katılıyorum. Bebekleri ağlamaya bırakmak eski bir ekol. Ağlaya ağlaya kendi kendilerine sakinleşmeyi öğrenirler belki ama bu onların ruhlarının derinliklerinde kim bilir ne tür defect'ler yaratıyor.
Akıllı Sevgi diye bir kitap var, orada şöyle diyor (kendi cümlelerimle özetliyorum)
"bir yanda kendi kendini doyuramıyor, yalnız kalamıyor vs vs, kısaca hayatını idame ettirmek için size "muhtaç" olduğunu bildiğimiz bebekler...
 Bir yanda da bu tür yöntemlerle bir şeyler öğretilebileceği, bizi parmaklarında oynatan "hınzır"lar olduğu düşüncesi...
Bu büyük bir çelişki"
Kitabın yazarları "içsel mutsuzluk" diye bir şey tarif ediyorlar, bebeklikte ve çocuklukta temeli atılan ve insanı ömrü boyunca bırakmayan derinlede bir iç mutsuzluk. Valla okuyunca kendi defect'lerimi keşfettim ve oğluma bunları yaşatmamak için elimden geleni yapmaya çalışıyorum.

Yani eskidenmiş "ağlaya ağlaya susmayı öğrenecek" düşüncesi.
Anneyi yanında istemek, sıkıntısı belirtmek, acıktığını söylemek vs yani kendini tek ifade etme biçimi ağlamak. O yardım istiyor ve biz gitmiyoruz yardımına.
Fadiş, bunu hissettiğin için zaten her seferinde soluğu yanında alıyorsun.

Benim oğlum da emdiği zamanlar geceleri çok sık (bazen satte bir) uyanırdı, sabah işe zombi gibi giderdim. Ve ertesi geceler de dinlenmeden devam... kısır döngü şeklinde... kabus gibi...
Hiç bitmeyecek sanılıyor,
Ama inan geçiyor.

Memeden kestikten sonra, bir de diş çıkarmadığı , hasta olmadığı dönemlerde geçecek bütün bunlar.
Benimki 2 yaşına doğru (1,5 yaşında memeden kestim) bitti bu sorun, hem de kendiliğinden.
Memeden kesince de hemen bitmiyor, bir süre devam ediyor tabii.

Ama gece yanına yatırman bir çözüm sahiden, ben de yaptım. Hala da istediği zaman beraber yatıyoruz.
Hiç de vazgeçirilemez alışkanlık haline gelmiyor.
Belki de o "didaktik", "ideal" söylemlere bakmamak gerek. Annesiyle uyuyan genç insan bilmiyorum, bir süre sonra kendileri isteymeyecek birlikte yatmayı.
Bence her fırsatta kendi yataklarında yatmalarını sağlamak, ama rahat uyuyacaksa ve istiyorsa yanımızda yatmalarına izin vermek gerek... Baksana kuzucuk senin yanında ne güzel uyumuş. Bu senin için de daha az yorucu olmuş hem...

Bebekler, çocuklar için anne teni, kokusu çok temel ihtiyaç. Ya, düşünsenize anne karnında sürekli annenin içindeki sesler, kalp atışları, sıcaklığı vs olan bir ortamdan, bambaşka bir ortama çıkıyorlar, hem de minnacık bebek halleriyle. Ve dışarıdaki bizim çoktan alıştığımız hayata alışmaları bekleniyor, hemencecik. Ağlasın öğrensin denilerek... Ne bileyim, bana çok uzak bu "eski" düşünceler... 

Bebekliğinde avaz avaz ağlayan oğlum (kolikli bebek olduğu için kat be kat fazla ağlıyordu) şimdi 32,5 aylık.
Ve sanki iç barışını sağlamış gibi... 2 yaş sendromuna dair ara sıra yaptığı hırçınlıklar ve inatlaşmalar dışında huzurlu bir çocuk.

Amma uzun oldu, ama bu konuda çok kafa yorduğum ve okuduğum için paylaşmak istedim. Sevgiler...

04/13/2010 07:27:00

Lugesya'nın

"fadis, bebegi aglatmaya da cok karşıyım agladıgında mutlaka yanına gidilmeli/kucaga alınmalı dıye dusunurum. gerekıyorsa onun odasında uyuyun derim. "

yorumuna kıtılıyorum demek istemiştim.

04/13/2010 07:42:00

alttaki linki verilen yazılara birebir katılıyorum:

aslitur
2Y
1 ay önce

merhabalar
bu konuda ben çook cebelleştim.. ve bir yazı yazdım:

sonra bir tane daha yazdım:
 
o günlerden beri değişen birşey var ki kızım artık kendi isteğiyle kendi yatağında yatıyor ve gecenin çoğunda uyuyor... ne kadar sürer bilmiyorum ama benim hissim artık bizim yanımızda uyumaya doymuş olabileceği.. yada yeni büyük kız yatağını çok seviyor :)
kolay gelsin!

04/14/2010 10:44:00

Merhaba gkaplan, 

Yorumların için çok teşekkür ederim. Gösterdiğin hassasiyete de teşekkürler. Bir dostum karşımdaymış gibi okudum yazdıklarını. Annelik bir sanat ve geliştirilebilen bir sanat. Bu ince işçilik için uğraş gerekiyor, elimizdeki bu varlıklar bize emanet edilmiş yavrular, her şeyin en güzelini hak ediyor. Mutlu bireyler yetiştirebilmek, kendisiyle ve çevresiyle barışık bireyler için böyle sanal ortamda da olsa fikirlerimizi paylaşmak yalnız olmadığımı hissettiriyor bana. Bir anne olarak tüm çocukların sorumluluğunu hissediyoruz omuzlarımızda, çocukla ilgiliyse bir konu görmezden gelemeyiz anne olarak. Nurturia sayesinde sizlerle tanışıyorum ne mutlu bana.

<123>

Cevabın:


Soruyla ilgili tecrübelerini paylaşmak için giriş yapmalısın. Kayıtlı değilsen, bize katıl ve çocuklu hayatını kolaylaştır. Nurturia hakkında daha fazla bilgi için tıkla.