Kendi kendine hiç oyun oynamıyor

Aysegul_ soruyor: 10

oğlum doğunca 2 yıl ücretsiz izin almıştım. biraz bunun psikolojisiyle -izni oğlum için aldım o zaman onunla çok vakit geçirmeliyim birebir ilgilenmeli oyun oynamalıyım gibi bir psikolojiye büründüm ve sanırım o da bu şekilde alıştı. bakıcımız da ev işi yapmadığından o da sürekli akşama kadar onunla ilgileniyor, oynuyor onun da etkisi oldu tabi. yanında biri olmadan asla oynamıyor - 5 dk bile. tuvalete bile gitsem oyunu bıraktım diye ağlıyor. akşam işten gelip o yatana kadar sürekli eşimle bölüşüyoruz. benim işim varsa o, onun işi olunca ben devralıyorum, sürekli bilfiil oyun oynuyoruz. tamam bir yandan güzel ama hem işlerimiz çok aksıyor. hem de o yatana kadar hiç dinlenemiyorum. o oynarken yanında koltukta oturayım ona da razıyım ama onu da kabul etmiyor.
bazen düşünüyorum küçücük çocuk, oyun çağında.. yalnız başına ne yapsın, tabi yanında birini ister diyorum. sonra başka çocuklar görüyorum yalnız vakit geçirebilen oynayabilen.. kafam karışıyor. ayrıca yalnız oynamayı da bilmesi gerekir diye düşünüyorum.
ve elbette bir kaç ay sonra kardeşi doğunca ister istemez oyun oynamalar, beraber vakit geçirmeler aksayabilir. bebekle ilgili işlere onu da dahil etmeyi, düzenimizi çok bozmamayı istiyorum tabi ama mutlaka direkt oynayamayacağım anlar olacaktır. bu yüzden kıskançlığının artmasından da korkuyorum.
yalnız oynamaya nasıl alıştırabilirim?


37 Cevap


Aysegul_

teşekkürler yanıtlar için. henüz pek bir ilerlem kaydedemedik. yatılı misafir vs olunca onlar devralıyor oyun kısmını ben iş yaparken şimdi artık yalnızız tekrar baştan başlıyorum ama elimize yapışıp bırakmıyor çeke çeke resmen götürüyor bizi oyun için. sabahları 10 15 dk yalnız oynadı erken kalktığı için biz uyuyacağız dedik ikna oldu. giderek panik oluyorum ikinci bebe doğunca napıcam diye. Allah yardımcım olsun valla bir kaç ay içinde bu meseleyi halletmem lazım :)


ipekkusgoz

Çalışan bir anne olarak kaliteli zaman kavramını çok duydum ama şu sıralar okuduğum sinem olcay kademoğlu'nun annenin rehberi kitabında da bunun kadar önemli olan paralel zaman kavramını öğrendim. Kaliteli zaman bilindiği gibi çocukla bire bir geçirilen zaman.Paralel zamanlar ise aynı ortamda farklı işlerle uğraşmakmış. Bir erkek çocuk annesi olarak adını bilmeden de olsa ona böyle bir çok zaman sağlamış olduğumu görünce sevindim tabii.Bu zamanlar da çocuğun gelişimi açısından faydalıymış. Çalışan annelerin daha çok kaliteli zamana ağırlık vermek istemelerinin normal olduğunu bu yüzden paralel zamana gündüz çocuğun bakımını üstlenen kişinin ağırlık vermesi gerektiğini yazmış. Yani bakıcıya da büyük görevler düşüyor. Yapmaz ya da yapamaz deyip vazgeçmemek lazım. Bilmiyorum ilerleyen sayfalarda belki bunu sağlamanın yolları da yazıyordur.


Aysegul_

benim bu durum çalışırken değil ücretsiz izindeyken oldu. 2 yıl aldım izni evde durdum ve hep bir aradaydık oyun aktivite dışarısı filan.
mar bizimki oynuyor valla zaten ev işi yok pek, olan az bir işi de o uyurken yapıyor. geri kalan hep onunla. çünkü başka türlüsüne izin vermiyor. kadın sabah gelince mutfağı toplayacak -yok hayır toplama oyun oyna benimle- çığlıkları eşliğinde kadını çeke çeke oyuncaklarına götürüyor :) zaten 9 - 4 çalışıyorum ben. dışarı çıkıyorlar her gün veya kreşe götürüp getiriyor. öğlen uykusu vs derken uyanık ve evde oldukları her daim oyun. bir de çabuk sıkılıyor bir oyundan. artık ne oynayacağımızı şaşırıyoruz hepimiz:)


MELEKLER

@gmzalp  çok doğru ....erkek çocuklarının anneleri daha çok şikayetçi....benim gibi mesela...kreşe başladığından beribiraz daha rahatım ama ...nedense kendisini rahatlatmasını kendi kendine vakit geçirmesini beceremiyor...Ben bağımlı diyorum artık...


Aysegul_

son 1 ay içinde kaplumbağa hızıyla da olsa biraz yol katettik. işim olduğunda veya sabah hazırlanırken 'hep işim var (ne işim varsa onu söyledim) onu yapmam gerekiyor bu arada sen kendin oynayabilirsin, istersen yanımda da oynayabilrsin. işimi bitirince ben de seninle oynıcam' dedim. çok sık tekrar ettim bunları. çoğu zaman ağladı. ilk başlarda kolumdan zorla çeke çeke götürmeye çalıştı, başaramayınca kendini yerlere attı tepindi filan ama ben hep sözümü tuttum. dediğim işi bitirince gidip oynadım. çok uzun sürelerle iş yapmadım. ara vere vere yaptım. hala çok iyi değil ama 10 15 dk da olsa kendi başına oynuyor artık. kendi başına oynama teriminin ne olduğunu öğrendi. artık çoğu zaman önce soruyor 'anne işin var mı benimle oynar mısın?' diye. var deyince mızmızlanıyor gene baya ama eskisi gibi kendini yerlere atmıyor. ama bazen de tamam o zaman işin bitene kadar ben de kendim oynayayım dediği de oluyor :) umarım daha da düzeliriz. 



CokBilmis

İstikrarlı giderseniz kesinlikle daha çok yol alır.

Kendi kendine oynayabilmesi bir çocuk için çok büyük bir gelişimsel adım aslında ve başarması da doğal olarak uzun zaman alıyor, tıpkı yürümeyi öğrenmek gibi...

Oğlunuzu da, sizi de tebrik ederim :)


ozzzy

Aysegul hnm. Merak ettim su anki durumunuz nedir. Benim oglum hala ayni durumda ve artik oyunun o sunu duymak istemiyorum. Sizin 2. Oglunuzda gelmis umarim ogrenmistir kendi kendine vakit gecirmeyi. Sikilmalari gerekiyor ki yaratici olsunlar. Fakat oynamayinca agresiflesiyor veya sevilmedigini dusunup mahsunlasiyor. Ne yapacagimi sasirdim.


nilsafak

ozzy,2 gün önce benzer bir sıkıntıdan dolayı bir pedagogla görüştüm,eve bi çalar saat almamı ve ilk gün 5 dk ya ikinci 10 dakika ayarlamamı ve saati kurarken alar çalana kadar kendi işlerimle ilgilenmem gerekli o arada sende şunu şunu yapmalısın gibi bir görev vermemi söyledi,süreyi hergün bir kaç dakika uzatmalısın ve bunu yaparken mazeret bulmamalısın,mesela şu an kahve içmek istiyorum,zil çalana kadar sende resim yap,kitap okumak istiyorum sende oyuncaklarını topla gibi gibi gibi,seninde bi yaşam alanın olduğunu ve saygı duyması gerektiğini kabullenmek zorunda yoksa ilerde çok üzülür bu konularda dedi,henüz saati almadım ama yaklasım bana mantıklı geldi


umutyigit

ben e pedagogla görüştüm.

siz çocuğun annesisiniz oyun arkadaşı değil dedi.

 

sınırını bilemez ve büyüdüğünde karşılaştığı ilk sınırda depresyona girer dedi.,

 

ağlatın ağlama bitene kadar da vazgeçip dediğini sakın yapmayın ağlayarak elde etmeyi öğrenir dedi.

 

çocuğın kendi kendini gerçekleştirmeyi öğrenmesi için tek başına oyun kurmayı öğrenmesi çok önemlidir dedi.

 

tv açık olmayacak bilgisayar olmayacak. çocuk tek başına somut şeylerle oynayacak.


Aysegul_

merhaba,

biz çok fazla yol katedemiyoruz. bakıyorum da bir buçuk yıldır uğraşıyoruz kendi kendine oyunu öğretmek içinama pek bir ilerleme kaydedememişim.. ikinci çocuk doğunca tabi bir takın sıkıntılar oldu. Kendisiyle ilgilenilmediği anda hemen sevilmediğini düşünme, hırçınlıklarında artma, benim bebek doğduktan sonra büyük çocuğa çok yumuşak davranmam nedeniyle üstündeki otoritemi oldukça kaybetmem, ilk 2 ay evde bakıcı babaanne olması nedeniyle sürekli birilerinin onunla ilgilenmesi ve benim de doğum soınrası ilk aylar büyük oğluma fazla vakit ayırmam gibi durumlar oldu. Neyse sonrasında yalnız kaldık. babaanne ve bakıcı gitti. Sırf boş kalıp da oyun oynamıyım diye yardımcı kimseyi de almadım. İlk bir ay sürekli uğraştım ama hep aynı. Yalnız oynamamak için sürekli ağlamalar devam etti. Artık 'kendi başına oynamalısın' cümlesini duymak bile istemiyordu. Sonrasında ben de çok bunaldım, artık mecbur kaldım tv süresini biraz uzattım. sabah kahvaltı sonrasında o tv izlerken ev işlerini yapıyorum. katılabileceğiev işlerine mutlaka onu da katıyorum. (balkon yıkamak, kek yapmak, evi silmek, toz almak gibi işler). sonra oyun oynuyoruz. yeteri kadar beraber oyuna doyunca (1 2 saat arası) ancak bırakabiliyorum, biraz kendi oynayabiliyor. sonra öğlen yemeği öğlen uykusu. uyanınca yine oynuyoruz 1 2 saat kadar. sonra baba geliyor o biraz devralıyor. sonra akşam yemeği. yemek sonrası biraz tv ve yatmadan önce biraz daha beraber oyun ve sonra yatış şeklinde geçiyor günümüz. eskiden hergün çıkardık ama pek dışarı çıkamıyoruz bu sıralar. bazen zaman kalmıyor, çoğu zaman da evde benimle oynamayı dışarı çıkmaya tercih ediyor, ikna edemiyorum dışarı çıkmaya. bu arada bir yandan küçükle ilgileniyorum. gündüz neredeyse hiç uyumuyor ufaklık. Ne zaman akşam oluyor anlamıyorum. Çocuklar akşam uyuyana kadar -bebeği emzirmek dışında- koltuğa oturamadığım günler oluyor :) gene de çok şikayetçi değilim halimden. büyüğü eylülde kreşe vermeyi düşünüyoruz. o zaman biraz olsun rahatlarım diye umuyorum.

Çalar saati biz de denedik. bir kaç gün işe yaradı. sonrasında saate aşırı tepki göstermeye başladı.

sedamira ben herkese söylüyorum. beraber oyun işini abartmayın benim gibi diye :)

bu arada bizimki kes yapıştır boyama hamur gibi şeylerle hiç ilgilenmiyor. araba kepçe kamyon ve hayvanlarını deli gibi sever. bir de koşmalı hoplayıp zıplamalı oyunları seviyoruz. gene haksızlık etmiyim eskiisne göre daha iyi yalnız oynama konusunda ama istemiyor, hiç zevk almıyor ve çok sıkılıyor yalnız oynarken. tv yoksa sürekli bilgisayar açmak istiyor.

 



Cevaplamak için Üye ol