çocuklarda özgüven....

delimavi soruyor: 10

15 aylık oğlum var,çocuklarımızın kendine güvenen girişken bir birey olması için şimdiden neler yapabiliriz?fikirlerimizi paylaşalım lütfen..

mesela en basiti ben düştüğünde kaldırmadım hiç,hep kendi kalkar,koltuğa tırmanıyor hiç hayır demedim,yardımcı olmadım hep kendi başardı ne bileyim aklıma geldikçe yazarım sizde yazın olurmu...


17 Cevap


kuzeynep

Kendi kendine uyuyabilmesi de etkiliyimis bir kitapta okumuştum.


delimavi

ben işte onu henüz becerebilmiş değilim:(


psychomom

 kızım 18 aylık,çok girişken,cesur ve kıpır..ben neredeyse hiç müdahale etmeden büyüttüm.bı kaç kez dudagı ve dizi kanadı yazın=),ama şu an özguvenı gayet yerınde..yenı yeni söz dinlemeyı,kurallara uymayı öğrenıyor.

  uyuma meselesi ise,eğer benım gibi emzıırıyorsanız kendı kendıne uyması ımkansız gbıı,çoğu bebek memeyle uykuya dalmayı seçiyor..bu da güven meselesi için güzel gibi.2 yaşına kadar devam dıyorum..
  bana kalırsa bızım yapmamız gereken bebeklerı uzaktan gözlemleyıp ciddi bı durum oldugunda müdahale etmemız gibi..böylece kendı ortamında bedenen ve zihnen gelısıyo..


becanim

benim 5 yaşındaki kızım Ela'ya 1 yaşından itibaren bakıcı annemiz baktı, çok iyi bi insan, herşeyi dört dörtlük yaptı ama bi tek çok evhamlı olduğu için çok korumacı davrandı Ela'ya , parkta dışarda hep müdahale etmiş, birkaç kez gördüm, kaydıraktan kayarken ela, önce onu merdivenden kendisi çıkartıyor, sonra aşağıya inip kaymasını bekliyor, o derece sıkmış kızımı, ha iyi mi kötü mü , o zaman iyiydi, gözü gibi baktığnı düşünüyorduk, ama ne zaman yaşıtlarının arasına karıştı, kreşe başladı, o zaman anladık durumu, çünkü arkadaşları merdivenden koşarak inerken , Ela el tutmadan inemiyordu, hiç bi tehlikeli hareket yapmaması iyi güzel ama yapması gerekeni bile yapamayacak kadar kendine güvensizdi, öğretmeni ile konuşarak , bizde destek atarak attık biraz olayı, ama halen bişey yaparken denemesi inanması gerekir, gözü kara hiç bi işe atılamıyor, pyschomom'a katılıyorum, dışardan izlemek gerekiyor ve birazda yapı meselesi tabi ki, anne baba nasılsa biraz genlerden de geçiyor


ema

Bende hareketlerine (tehlike arz edecek durumlar dışında) pek müdahale etmiyorum.İnşallah faydasını görürüm.





delimavi

gulmina,şuna desene annem gözü gibi bakıyor kızıma:)tabiki bizim düşüncelerimizle annelerimizin yaptıkları çok farklı onlar öyle görmüş öyle yapmış.korumaya çalışırken tabiki farkında değil kısıtladığını,bence sen hiç annenle bu konuya girme değişen birşey olmaz bu içgüdüsel birşey engel olacağını sanmıyorum.en iyisi mesela 3 yaşında kreşe verebilirsin kızının bu tavırları mutlaka değişir takma kafana.buda   maalesef  çalışan bir anne olmanın dezavantajı ama seni anlamaya başlar yakında sende kızını elinden geldiğince yönlendirirsin arada izinli olduğunda yaşıtlarıyla beraber (annen olmadan:))vakit geçirmesini sağla,ama en azından ne güzel  kızının başında annen var kıymetini bil üzme kendini.buda benim nacizane fikrim...


tugba25

arkadaşlar benım de bu yönde çok büyük sıkıntılarım var sizlerle paylaşıp fikirlerinizi almaya gercekten çok ihtiyacım var.başlarda  çok pimpirikli ve aşırı koruyu bi anneydim taaa ki çocugumun emekleme döneminde digerleri gibi emeklemedıgını fark edınce kendımı frenledım.parkta eglenmesınde ne bıleyım kumlarla oynamasında falan gayet relax bı anne olmayı basardım.yemek konusunda da cogu sıkıntımızı rahat davranarak yenmeye başladık buraya kadar hersey normal de asıl sorun 20 aylık oglumun arkadas ortamında kı sıkıntıları.arkadaslarının bulundugu ortama gırerken son derece mutlu giren oglum elınden bır oyuncagı alınınca dırek aglama krızıne gırıp benden yardım ıstıyor.zaman gecırdıgı cocukların cogu oglumdan buyuk en kucugu 5 ay buyuk.dıgerlerı de baya buyuk yanı sonuc ıtıbarıyle mutlaka onların buyuk olusunun etkısı vardır dıye dusunuyorum ama boyle krızlerde ne yapmalıyım ınanın bılmıyorum,tepkısız kaldıgımda delı gıbı aglıyor ve sonuc olarak mutlu gırdıgı ortamda mutsuz olmaya baslıyor.kimsenın oyununu bozma gıbı ne bıleyım arkadaslarına zarar verme gıbı bır huyu asla yok(bu dıger cocuklarda var),bu ıyı bısey mutlaka bızde kı tek sorun oyuncaklarını paylasmakta zorlanması ve elınden alınan oyuncagına asırı tepkı verıp bana guvenmesı.ne olur arkadaslar bu konuda fıkırlerınıze cok ıhtıyacım var merakla ve sabırla beklıycem yorumlarınızı


CokBilmis

Ben kızım oyuncağını vermek istemediğinde asla vermesi için zorlamıyorum. Elinden çekip alınan oyuncağı için ağlıyorsa "Hadi gidip arkadaştan geri isteyelim" diyorum, nasıl geri isteneceğini göstrerek örnek olmaya çalışıyorum ama ne yapıp, ne edip o oyuncağını arkadaşının elinden alıyorum

Henüz paylaşmayı öğrenmesi için erken olduğunu düşünüyorum. Ayrıca bizim de paylaşmak istemediğimiz şeyle rolmuyor mu? Paylaşmak istemezse zorlamam.

Başkasının oyuncağı ile oynamak isteyip de o çocuk kızıma oyuncağını vermezse ya da elinden çekip alırsa ve kızım ağlarsa dikkatini dağıtmaya çalışıyorum. Dikkatini dağıtamıyorsam da bırakıyourm ağlıyor. Başkasının malını izinsiz alamayacağını bir şekilde öğrenmesi lazım. Oturup bir saat nasihat etmektense, 2 dk ağlama sonunda o oyuncağı alamayacağını öğrenmiş oluyor.

Çocuk psikolojisi konusunda eğitimim filan yok. Bu sadece benim tarzım. Yanlış da davranıyor olabilirim ama farklı davranmaya çalışmak benim açımdan zorlama olur, o nedenle üzerinde fazla düşünmüyourm :)




Cevaplamak için Üye ol