Boşanmış anneler

defnetok1 soruyor: 7

Maalesef boşanmak üzereyim ve 1 yaşında oğlum var... Oğlumun etkilenmesinden ve mutsuz olmasından çok çok korkuyorum. Su anda eşim beni istemiyor yaklaşık 2 haftadır hiç görüşmüyoruz... Boşanmış anneler benimle tecrübelerinizi paylaşır mısınız? Neler yaşıycam, nelere dikkat etmem gerekiyor... Kendimi hiç düşünmüyorum, başa çıkabilirim ama işin içinde oğlum olunca boğazımdaki yumruk hiç geçmiyor, kendimi dibsiz kuyuda gibi hissediyorum. Yarın bir psikiyatra gideceğim... Birde oğlum dün evde baba baba diye gezdi, üzülüyormudur yoksa farkında değil midir? Maalesef babası onu görmeye de gelmiyor ama benim zorlamamla yarın kv alacak, orda görür ilgilenir inşallah.......Ben çalışıyorum, annemle babam sonsuz bir destek veriyorlar.... Oğlum gündüz onlarla mutlu... Ama ben en ufak bir huzursuzluğu olduğunda kendimi suçluyorum... Mükemmel yetiştirmek isterken bu kadar çabalarken ben şimdi ne yapacağım?????

Bu soruyu cevapla


17 Cevap


maavii

Canim bence de dunyanin sonu degil. Sen kendini ne kadar iyi hissederseno kadar iyi olur... Eger hukiki anlamda destege ihtiyacin olursa, merak ettigin bisey varsa bana sorabilirsin... Elimden geldigi kadar yardimci olurim sana... Av Mavi Onal


fistikcik

Çocuk için esas olan huzurlu ve sevgi dolu bir ortamdır. Annesinin -herkesten daha çok- mutlu olmasıdır. Ayrıldıktan sonra daha huzurlu bir ortamda olacaksanız, siz daha mutlu olacaksanız esas olan budur. Burada tek (ve aslında en) önemli nokta babasının oğlunuzu düzenli olarak görmeye devam etmesidir.  Şimdi olmasa bile 2 yaş ve sonrasında bu konu çok önem kazanıyor. Bunu da şimdiden hem eşinizle, hem de ailesiyle konuşun. Ailesinden ve çevresinden (patronu dahi olabilir) sözünü dinleyeceği ve sizi anlayabilecek büyükler bulun. Bu konuyu ihmal etmemesi, çocuğunu düzenli olarak görmesi için onu teşvik etsinler, hatta gerektiğinde bunun için onu biraz iteklesinler. Bunu sağlayabilirseniz çocuğunuza dair içiniz rahat olabilir.

Şöyle bir seminer haberi gördüm, ilginizi çekebilir (İstanbul'da iseniz) :
http://www.kuraldisidergi.com/5315/bosanma/


serra77

Defnetok1; inanin o kadar mutluydumki hic aklimdan gecmedi babam nerede,neden gelmiyor vs.gibi sorular.Hala annanem ve dedemle gecirdigim o gunleri hayatimin en mutlu gunleri olarak hatirliyorum.Ama babama bir o kadarda bagliligim yok, iyikide bosanmislar diyorum..


mihri79

sorunuza verecek tatminkar bir cevabım yok,sadece acele kararlardan kaçının diye bir öneride bulunabilirim. 'Hiç dedesini görmemiş bir çocuğun dedesini özlemeyeceği gibi birşey bence bu' bu yoruma cevaben yazmak istedim,benim dedem annemle babam nişanlıyken vefaat etmiş ve ilginç birşekilde deli gibi özlerdim onu,evde resmi asılıydı,ne zaman üzgün olsam bunalsam ona ağlardım,nedenini bilmiyorum ama hep özlemini çektim,bazen rüyamda görürdüm,hayatta olsa beni çok seveceğini,çok sıcak bir ilişkimiz olacağını hayal ettim hep. yani insan bazende o duyguyu hiç tatmadığı için kişiye değil duyguya özlem duyabiliyor.


asyaperi

merhaba kendinzi suçlamayın bence önce bundan vazgeçin şuan oglunuz ufak olduğu için onu bir pedago ga götürmeniz gerek yok sizin gitmeniz bencede çok iyi fikir destek alırsınız en azından bu süreçte tabiki mutlu bir anne babayla birlikte aynı evde büyümek daha iyi olur ama eğer sevgi bittiyse ve mutsuz bir anne baba varsa bencede ayrı evlerde olan ama mutlu olan anne babayla büyümek daha iyi , çocuğunuza asla ayrılmış bir anne babanın çocuğu diye acıyarak yaklaşmayın bunu siz yapmayınki başkalarıda yapmasın ilerde yaşı büyüdüğünde çocugunuzda bu durumdan dolayı kendine acımasın , size etrafımdaki iki örneği anlatım belki faydası olur iki kuzanim var ikiside eşinden boşandı biri boşandığında oglu 1 yaşındaydı annesi ve babasıyla yaşadı evde anneanne ve dede ona sonsuz sevgi dolu tartışmasız bir ortam sundular , anne psikolojik destek aldı ve oglunun yanında mutlu ve güçlü durdu 2 yaşda çocugada pedagog desteği aldılar yaklaşık 1 yıl pedagog onları iyi yönlendirdi dede rol model oldu evde ilk aylarda pek mümkün olmasada kuzenim sonraki aylarda çocugu için eşiyle konustu oglunu görmesini gelemesede hergün aramasını ayda en az 2 3 üç gün almasını sağladı doğumgünlerinde sünnetinde karne günlerinde bir araya geidler çocuklarının yanında oldular evde asla babasıyla ilgili kötü konuşulmadı hatta babayı hep övdüler çok içlerinden gelmesede sonuç okul hayatında gayet başarılı ,gayet mutlu ve sosyal hatta yaşıtlarına göre olaylara daha olgun yaklaşan bir çocuk

ikinci kuzenim kızı 2 yaşındayken ayrıldı eşinden evin içinde çoka kavgaya ve şiddete şahit oldu çocuk boşanma sürecide oldukça sorunlu geçti, boşanma ardından kuzenim kızıyla tek yaşama kararı aldı ve işe girdi çocuk bir süre bir teyzesinde, bir süre başka bir teyzesinde kaldı kuzenim ne kendine ne çocuğa bir uzmandan destek almadı çocuğun yanında sürekli baba kötülendi , baba ilk aylar hiç aramadı kızını görmedi sonrasındada ayda bir zorla aldı ondada anne kötülendi boşanmanın sebebi anne gösterildi şuan 4 yaşında anneanne bakıyor 2 aydır, inanılmaz mutsuz ,agresif ,motor gelişimi geriden gelen ,sosyal ortamlarda sorun yaşayan  gördüğü her erkek akraba yada arkadaşa inanılmaz ilgi gösteren kucagından inmeyen baba sevgisini onlarda yaşamaya çalışan bir çocuk

bunları anlatmamanın nedeni eğer siz ve eşiniz doğru adımları atar bu süreçte çocuğunuz için doğru olan şeyleri yaparsanız sizin oğlunuzda bu süreci zorlanmadan ,sorun yaşamadan atlatabilir


ElfAna

Lutfen kendinizi suclamayin. Fistikcik gibi dusunuyorum, yazacaklarim da bu yonde olacakti. Okul oncesi ogretmeniyim ve ebeveynleri bosanmis bir cok cocugum oldu siniflarimda. Huzurlu ve duzenli bir hayata sahip olan cocuklar gayet mutlu oluyorlar. Tek basina ebeveynlik zor olmasina zor ama imkansiz degil. Kolayliklar diliyorum.


duygu_kagan

soruyu açalı baya zaman olmuş ama merak ettiğim bir durum var ne alemdesniz? yani sorunlarınız çözüldü mü çocuğunuz nasıl babayla görüşüyormu vs? şimdi biz aynı döneme girdik. oğlum baba diye çok arıyor ama babası onu görmüyor. daha önce şiddet eğilimi nedeni ile tedbir koyuldu ama tedbir durumu kalktı ortadan. o sürede bile ben en azından sesini duysun istemiştim ama olmadı. ben kendi kişisel kızgınlığımı attım bir kenara. oğlum baba dedikçe içim sızlıyor tabi. babası ben sizi tamamen sildim beni arayıp sormayın 13-15 yaşına gelince çocuk isterse bulur beni bulana kadar gelmicem dedi. şimdiye kadar ben baba gelecek şimdi uzakta çalışıyor falan diyordum. şimdi ne demeliyim bilemiyorum ki. baba gelecek desem gelmeyince bu defa bana da güvenmeyecek. gelmeyecek yok desem yarın öbürgün bir yerde karşılaşınca ne olacak?o kadar zor ki?




Cevaplamak için Üye ol