Sürekli başında durmak mı kendi haline bırakmak mı?

CiciAnne soruyor: 10

Oğlumla birlikte evdeyiz sürekli ve ben artık ipin ucunu kaçırmış durumdayım.

Sabah kalktığımız andan yatıncaya kadar her şeyi birlikte yapıyorduk bir-iki hafta öncesine kadar.

Odasında kendi başına oynamaya hiç bırakmadım fakat doktorumuz son muayenede bana çok yapışmış buldu ve kendi haline bırakmamı söyledi.

Son zamanlarda ben de kendi oynasın diye bırakıyorum fakat alışkın olmadığı için sürekli beni çekiştiriyor ben de vicdan azabı duyuyorum, ilgilenmiyormuşum gibi geliyor.

Gün içinde 1 saat resim yapıyoruz birlikte, 1 saat kitaplarına bakıyoruz, 10-15 dakika da yap-boz,bul-tak falan oynuyoruz, bu yeterli mi acaba? Diğer zamanlarda beni çekiştirdiğinde "hadi sen bi oyuncak seç de burda oyna" diyorum gidip bir oyuncak getiriyor bir süre oyalanıyor onunla ama bu sefer de ben üzülüyorum. Doğrusu ne bunun?


31 Cevap


seduse35

mrhblar ben araniza yeni katildim ve öyle mutluyumki bu siteye rastladigim icin :)) siteyi inceler incelemez sonunda beni anlayabilecek insanlari buldugumu hissettim:)ayni sorun bende de var maalesef yurtdisinda yasiyorum ve bütün günüm oglumla beraber evde geciyor cevremde Türk komsum ya da arkadasim yok  bu nedenle tek aktivitemiz oglumla oyun oynamak ya da disarda gezmek esim isten cok gec geliyor sIkIldIgIm zamanlar cok oluyor ve sanki ozaman oglumda sIkIlIyor gibi geliyor bu nedenle onu hic kendi haline birakamiyorum yeterki zaman gecsin sIkIlmasin diye sürekli onunla oynuyorum bu gidisle ileriki zamanlarda oglumda bana yapisacak  sanirim!


Aysegul_

peki bu kendi başına oynamaya alıştırmaya ne zaman başlamalı ? bizimki 8.5 aylık daha ama ben de hiç yalnız bırakmıyorum hep yanıbaşındayım, zaten şu sıralar ben odadan çıkarsam ağlıyor veya bağırıyor. yani daha erken mi acaba bizim için? 


nihalli

Merhaba arkadaşlar,
0-3 yaşta çocuk "başkalarına güvenmeyi öğrenir". Kendine güvenmeyi ise 3 yaştan sonra geliştirir. En zor edinilen duygu ise başkalarına güvenme duygusudur ki 0-3 yaşta bu duygu çocuğa kazandırılamazsa hayatının hiç bir döneminde kazanamaz. 0-3 yaşta yine anneye bağlanma çok normaldir ve olması gereken şeydir. Bu anneye "bağımlılık" değildir. Dolayısıyla 0-3 yaşta anne ve çocuk birbirinden hiç ayrılmamalı, çocuk her istediğinde anne yanında olmalıdır. Böylece çocuk kendini güvende hissetmelidir. Bağımsızlığını kazanması gereken dönem 3 yaştan sonradır. Nitekim kreş yaşı da o yüzden 3 yaştır. 3 yaşından önce kreşe verilmesi de doğru değildir. Çocuğun içinde bulunduğu dönemin ihtiyaçlarını iyi analiz etmek gerekir. Bağımsızlık kazansın diye bence onu yalnız bırakmayın. Zira bu yaşında yürümesi beklenen bir çocuğu 7 aylıkken yürütmeye zorlamak gibi bir şey olur.


CiciAnne

iyi ama bunu öneren çocuk doktorumuz!!!

18 aydan sonra çocuktan sosyalleşmesi ve anneden ayrılması beklenirmiş, Ada kucağımdan inmiyor. Yaka iğnesi gibi bana yapışık yaşıyor. Ve en kötüsü de kendi yapabileceği bir şeyi bile yapmıyor "anneee" diye sesleniyor.

Doktorumuz da uzanacağı mesafede duran şekerleri uzanıp almak yerine benden isteyince söyledi bunu. Çok yanlış hareket etmişsiniz diye, normalde o şekerleri avuçlayıp alması beklenirmiş o yaş çocuklarından...


ekim_

nehirt çocuk doktorları daha çok fizik gelişim üzerine yoğunlaştıklarından, psikolojik gelişimi ile ilgili daha kısıtlı bilgilere sahipler..



ekim_

nihallinin söyledikleri gibi düşünüyorum ve biliyorum ben de.. ilk 3 yaş başkalrına güven kazanma yaşı, 3 yaş sonrası ise sosyalleşme( 26 ay diyen de var ama bence 3 yaş)..
ben sedece bu işin sınırı ne? bunu bilemiyorum.ben de vedeyken yanından hiç ayrılmıyorum; hem güvenliği açısından hem de bana ihtiyaç duyduğunu için.. ama ya aşırıysam? bunu da bilemiyorum; çünkü evdeyken neredeyse tüm zamanımı ona ayırıyorum. bu beni de bazen tüketiyor.. işte şu sınırları belirtecek birileri olsa şu sitede de bize yardım etse..


CiciAnne

siz bu dönemlerden yeni geçmişsiniz; Doruk bu dönemlerde nasıldı mesela?

gerçi son bir kaç gündür dediğim gibi kendi kendine oyalanıyor falan ama, doğru olan hangisi onu bilmemek beni huzursuz ediyor.

Ya-Pa da pedagog ablalar var; onlar da anneleri oyun odasına almıyorlar, anneden bağımsız oynasınlar diye ama bilmiyorum ki...


nihalli

Merhaba,
Amacım kimseyi incitmek değildi basakcelik. Ben de çalışan bir anneyim ve inan ben de çok zor günler atlattım (bakıcı konusunda). Ben pedagog da değilim. Sadece 13 aylık bir erkek çocuk annesiyim. Araştırıp öğrenmeye çalışıyorum ve burada sadece kendi fikirlerimi paylaşıyorum. Ben de buradaki annelerden çok şey öğreniyorum.

Çocuk doktorları genelde sadece fiziksel gelişimle ilgilendiklerinden (-ki aldıkları eğitim de bu yönde) çocukların ruhsal ve zihinsel gelişimleri hakkında yaptıkları yorumlara ben de pek güvenmiyorum. Çok fazla bilgi kirliliği var. İnsan hangisinin doğru olduğunu bilemiyor bazen. Bir anne çocuğu için en iyi olanı hisseder ve yapar zaten.


ekim_

başak benim de bu ekoller yüzünden kafam karışık ya.. artık okumamaya çalışıyorum zaten.

oğlum hep çok anneciydi, hatta beni tedirgin edecek ve bir sorunu olduğunu düşündürtecek kadar yapışıktık. büyüdükçe artık babasına da yönelmeye başladı,ama bir ihtiyacı varsa (bu sadece fiziksel temas da olabilir,açlık olabilir,yorgunluk olabilir vs) ille de ben ve bu normal diye düşünüyorum.20.ay civarı kendi kendine oyun oynamaya başladı ama süresi kısa tabiki;çünkü dikkat süreleri kısa. şu an değişken,gel -gitleri var; dönemsel olarak bu da normalmiş, çünkü özgürleştikçe endişeleri de artar ve geri adım atarlarmış;yani ara ara tekrar bana dönüşler yaşıyor.

biz doruğu hiçbir zaman odasında oynamaya yönlendirmedik. ağırlıklı olarak salonda ama aslında evin heryerinde ve yanında da mutlaka bir yetişkin oluyor..asıl oyun odası salon ama. tüm bunlar doğru mu onu da bilemiyorum..

o yüzden işi bilen bir pedagog arıyorum ya..


CiciAnne

benim önümde iki örnek var bu konuyla ilgili;

en yakın arkadaşım; oturmaya başladığı andan itibaren oğluna odasının kendi alanı olduğunu ve orada istediğini yapabileceğini öğretip yalnız bıraktı ve şu anda 17 aylık olmasına rağmen dünyayı kurtaracağını zanneden, özgüveni tam ve asla yardım istemeyen bir oğlu var.

Bunun da sebebi, .çocuğun anneden ümidi kesmesi olabilir diyor bazı uzmanlar...

eşimin arkadaşının oğlu; kendi başına oynamaya yönlendirildikçe içine kapanıp hayali bir arkadaş edinmiş ve şu sıralar bir uzmandan yardım alıyorlar,

Sabiha Paktunaya göre akıllı çocuklar hayali arkadaş edinirler :))

hangisi doğru?
buna kim karar verecek?

Doktorumuz sorduğum sorulara çok titizlikle cevap veren, harika bir çocuk doktorudur ve çok memnunum kendisinden, her zaman şunu da ekler, ki blogumda da yazdım bunu; "en doğrusu annenin içgüdüsüdür"

Pedagog Ablamıza (Bakiye Nergiz) durumu anlattığımda (Ada'nın bana yapışması vs.) o da sanki bir sorun varmış gibi değerlendirdi ve gelişimini izleyeceklerini söyledi.

Ada bir insan, bir karakteri var, utangaç olabilir ya da sadece yaşı itibarıyle böyle davranıyor olabilir. 

Yaşı sebebiyle böyle davranıyorsa; ben nasıl ona destek olabilirim onun peşindeyim sadece. Özgüven bir çocuğa ne şekilde aşılanır onu bilmek istiyorum.
 



Cevaplamak için Üye ol