Arkadaslarini itme

babu soruyor: 10

Itme, vurma vb konularda cok soru sorulduguna ve tartisildigina eminim ama bize ozel durumlari anlatip yorum ve onerilerinizi almak istedim. 


oglum bir suredir diger cocuklari itiyor. ofke, kizginlikla falan degil, gidip itiyor. cocuk ona bir sey yapinca degil, oylesine gozune kestirip. cok guclu itmiyor ama cocuk kucukse dusuyor tabi o kadar itmeyle de. bizleyken daha kontrol altinda ama okulda isi iyice abartmis. bugun ogretmeniyle bir konusma yaptik ve cok uzuldum. ne yaparsak kar etmiyor diyor. yanlis oldugnu gayet iyi biliyor ama gidip itiyor.  simdiye kadar su yontemleri denedik:
- arkadaslara sariliyoruz diye sarilmaya tesvik ettik. sariliyor da zaten ama sonra gidip baska cocugu itiyor. ogretmeni artik bunu yapmayalim, sarilinca durumu tamir ettigini sanmaya basladi diyor.  
- okulda genelde uyguladiklari cezalar olan mutsuz sandalyeye oturtma veya bebek sinifina gonderme tehdit veya uygulamalarina hic aldirmiyormus.
- kizdigimiz oldu bizim evde. ona da aldirmiyor. veya devam ederse ortamdan ayrilma, eve geri donme gibi seyler yaptik. umursamadi.
- bir arkadasimizin cocugu poyraz'a vurdu karsiliginda. onu artik itmiyor. en icimi parcalayan genelde kendinden kucuk ve gucsuz cocuklari itiyor. 

biraz oglum hakkinda bilgi vereyim:
- 2 ay sonra 3.5 yasinda olacak. Sosyal gelisimi biraz geriden geliyor. Ogrenme, konusma gibi konularda degil ama iletisim, ozellikle yasitlariyla iletisim konusunda yasinin gerisinde, bu konuda pedagoglarla da gorusuyoruz zaman zaman. Su an buna ozel bir sey yapilmiyor. 1 yildir krese gidiyor. Kreste cocuklarla paralel oyun oynuyor, oyunlara katiliyor ve tum cocuklari taniyor ve aslinda sempati de duyuyor. krese cok mutlu gidip geliyor, olanlari bize eglenerek anlatiyor.  
- motor gelisimi yasinin gerisinde. bunun icin bir terapiye baslanacak. 
- cok sevgi dolu bir cocuk oldugunu soyleyemem. bu tarz olumlu duygularini cok belli etmez. sevgisini insanlari gorunce yasadigi sevincten (bu da ciglik atma, ziplama seklinde degil sevinme heyecanlanma seklinde) anlariz. sarilma, opme, guzel seyler soyleme gibi huylari yoktur. 
- kisiye yonelik ofke, nefret gibi duygulari ise neredeyse hic yoktur. bir sure oncesine kadar parkta falan itilen, elinden oyuncagi alinan kategorisindeki cocuklardandi. aglardi ancak, mucadele etmezdi. kendisinden daha iri ve zaman zaman saldirgan olabilen bir arkadasiyla gecirdigi yogun bir sureden sonra hakki icin savasmayi ogrendi diyebilirim. baslarda onun tarafinda itildiginde yanlislikla carpisip dustugunu saniyor guluyordu. o kadar uzakti o duygulardan. genelde sakin, yumusak huylu bir cocuktur.
- evde neredeyse hic azarlanmaz, fiziksel her hangi bir ceza hic hic olmadi. (oysa ki gayet huysuz ve zordur. yumusak huylu ama mizmiz) biz de cok sakin bir ciftiz. herhangi bir kavga/gerginlige de tanikligi olmuyor. 
- fazlasiyla inatci bir kisiligi var.   

pedagoglara soracagim ama hekimden sorma cekenden sor demisler bakis acisiyla diger anne ve babalarin goruslerini almak istedim. 




20 Cevap


fattololo

Babum herseyi yapmissiniz, ne demeli, artik zamanla gecer mi demeli... Ama benim su taktigim loloda ise yarar. Kartal gibi gozumu acarim, daha itmeden itecegini anladigim an tam elini uzatinca tutarim sertce, itmekyok! Derim. O da saskin uzgun sapsal...yuzume bakinca, haaaa pardon sen itmeyecektin, sadece dokunacaktin, sevecektin, hello diyecektin dimiiiii. Itmekcok kotu cunku., aaa cok pardon der, elini birakirim. Lolo da iterdi, sebepsiz degil de yanina geleni, arkadasi oyuncagini alacak, ona vurack diye iterdi uzaklastirirdi. Siimdi kendini korumayi, vurmadan, itmeden ogretmek lazim. Ben elini tutup nooo de diyorum, yapiyormus


fistikcik

Sevgili Babu,
Bu yaşı henüz tecrübe etmedik ama iten bir çocukla karşılaşmamız oldu. Hastane koridorlarında karşısına çıkan tüm çocukları itiyordu. Nera'ya doğru yönelince ellerini tuttum, sakin ama kararlı bir şekilde gözlerine bakarak "İtmek yok" dedim (aynı Fatto'nun yaptığı gibi). O zamana kadar kimseyi dinlemeyen çocuk durdu ve Nera'ya vurmadı.


Bunun dışında genellikle bu gibi durumlarda istenmeyen davranışın yerine iyi bir davranış koyma önerilir, ama "bizde işe yaramadı" diyorsun (sarılma mevzusu).

Daha önce saldırgan bir çocuğun yanında hakkını aramayı öğrendi demişsin ya, aslında o dönemin böyle bir etkisi olmuş olabilir. Saldırgan davranışlar bulaşıcı oluyor. Poyraz da o çocuğun (ya da kreşte benzer davranan başka çocukların) davranışlarını kopyalıyor olabilir. Eğer öyleyse mutlaka bu şekilde davranan diğer çocuklardan uzak tutmak lazım.

Başka bir ihtimal de kreşte (ya da başka bir yerde) yaşadığı, ifade edemediği ve bunun için daha fazla tepki duyduğu bir olayın yaşanmış olmasıdır. Kendini ifade etmesi nasıl ? Mesela yanına oyuncaklarını alıp gitsen "Bu oyuncak kreşe giden bir çocuk olsun. Çocuk arkadaşını itmiş. Niye itmiş sence ?" desen böyle bir konuşma yürütecek düzeyde midir dil gelişimi ? Eğer öyle ise bunu bir deneyebilirsin.

Aslında bahsettiğin bazı durumlar (motor ve sosyal gelişiminin biraz geriden geldiğinden bahsetmişsin) onda hayal kırıklığına, yetersizmiş gibi hissetmesine yol açıyor olabilir. O da hissettiği öfkeyi bu şekilde çıkarıyor olabilir.

Aletha Solter'in bu gibi durumlardaki yaklaşımı çocuğun ifade edemediği hayal kırıklıklarını ya da kendisini üzen olayların stresini ağlamasına müsade edilerek üzerinden atmasının sağlanmasıdır. Bu da işe yarayan bir yoldur.

Örneğin, "Belli ki bir sebepten arkadaşlarına, ya da kendine kıızıyorsun. Belki falanca oyunu onlar kadar hızlı oynayamadın diye öfkeleniyorsun. İstersen ağlayıp rahatlayabilirsin canım, ben yanındayım" deyip, sarılmak gibi.

Şuralarda bu konularda çeşitli yazılar var  (bazıları ısırma ya da başka davranışlara ilişkin, ama aslında itme de buna benzer bir davranış) :

http://www.naomialdort.com/articles11.html

http://www.awareparenting.com/answer11.htm

http://www.awareparenting.com/violence.htm

http://www.awareparenting.com/interview.htm

http://www.awareparenting.com/misbehav.htm

Sevgiler


CokBilmis

http://www.ademgunes.com/?p=515

http://www.ademgunes.com/?p=2443

Dönemselmiş ama yönlendirilmeye ihtiyacı varmış. Bizim evde gerekli yönlendirmeyi kedim halletmişti :)


ipekkusgoz

Bir yere çarptığında sehpaya, sandalyeye vs orayı gidip dövüyormuş gibi yapmak ' al sana sen nasıl vurursun....' vs gibi yaklaşımlarda bulunmak da çocuğa vurup itmeyi kakmayı öğretir. Ama bunun sizin durumunuzla ilgisi yok sanırım.


mert_mert

belki bu davranış çevrede çok popüler olduğu için hoşuna gitti.her ittiğinde tepki aldı hayır yapma gibi veya ceza yani aklınca dikkat çekti ve hoşunada gitmiş anlayacağınız oyuna devam.bence bunu başka yöne kaydırın.evde onunla bir oyun kurun oyuncak ayısı itince çok üzüldüğünü ağladığını korktuğunu anlatın ara ara.sıkmadan .benim oğlumunda vurması vardı ama sebepsiz sebepli o anki duruma bağlı.elinden birşey alınırsa ortamı beğenmezse filan mutlak vururdu.zamanla anlata anlata oyuna çevirince bunu bıraktı şimdide aşırı sevgi gösteriyor herkese fıstık canım benim gibi sevmeye başladı.biraz fazla sevgi aşıladık belkide..bence geçer üstüne düşmeyin.

  ayrıca fıstıkçık yaptığın hoş bir davranış değil.şahsen benim oğlumun ellerini tutup müdahale etsen fena bozuşurduk asla oğluma müdahale ettirmem ..uyarıda bulunacak birisi varsa elbet anne babasıdır.olmadı çokmu rahatsız oldum ortamdan çoçuğumu alırım ama asla kimsenin çoçuğun elini kolunu tutup müdahele etmem ettirmem de !!!!!



fistikcik

Mert_mert, yazdıklarımdan ne anladınız bilemiyorum ama bahsettiğim son derece sakin, çocuğa saygılı, en ufak bir öfke içermeyen bir "İtmek yok" demekten ibaretti. Evet, ellerini tuttum, ama bunda saldırgan bir tutum yoktu. Birinin ellerini -hele de çocuksa- son derece nazik bir şekilde de tutabilirsiniz.
Bir çocuğa uyarıda bulunacak sadece anne-babası değildir. Elbette kimse kimsenin çocuğuna şiddet göstermemeli (ama burada zaten böyle bir şey söz konusu değil), ama uyarmak, gerekirse çocuğun saldırgan davranışını nazikçe önlemek herkesin hakkıdır.
Uzmanlar da bunu önerir. Bu konuda çeşitli kaynaklara bakabilirsiniz.

Uzmanların ne önerdiğinin dışında ise bizim yaşadığımız durum tam olarak şuydu : hastane koridorunda bekleyen tüm çocukları bu çocuk itiyordu. Annesinin müdahelesi ise kafasına şaplak indirmekten ibaretti. Hiçbir işe yaramıyordu bu şaplaklar. Aksine çocuk daha çok saldırganlaşıyordu. Anasına söyleyip kafasına şaplak indirmesini bekleseydim kızımı da itmiş ve düşürmüş olacaktı. Parkta olsaydık çocuğumu ortamdan uzaklaştırmak birinci seçenek olurdu, evet. Ama hastane koridorunda beklerken böyle bir seçenek mevcut değil maalesef.

Biraz araştırın, sakin bir uyarının tüm yetişkinler tarafından yapılabileceğini uzmanların önerdiğini göreceksiniz.


mohter_of_sons

sevgili babu;

yönlendirmelisiniz. yanlış olduğunu bildiğine eminim. aynı durumda bir öğrencim vardı.

ona bir kuraldan bahsedin ''ellerimiz kendimize'' ellerini kendisi için kullanması gerektiğini boy seviyesini eşitleyerek göz teması kurarak ve karalılıkla anlatın.

''onunda elleri var, isterse kendi için kullanabilir bunlar senin ellerin lütfen kendine kullan'' v.b

ödül-ceza kanunu hep işe yarar denemeye devam edin.

davranışı tekrarladıysa en sevdiği şeyi yapmayın-vermeyin. ve sebebinide söyleyin.

kolay gelsin. geçici olduğunuda ekleyeyim sadece bazı çocuklar biraz daha sert yaşar bu dönemi.


babu

Herkese yanitlari icn cok tesekkur ederim. Linkleri de okudum. Tek tek yanit vermeye calisayim:

- Fato taktigine guldum ama sevdim de :) Oncesinde yakalayabilirsem ben de durduruyorum ama biz simdiye kadar daha yumusak sevgiye yonlendirme seklinde yaklasiyorduk. En son bu soruyu sormadan once, okulda ogretmenle konustuktan sonra sert bir sekilde konustum Poyraz'la. Klasik taktik goz hizasina inip falan ama bu sefer yumusak ve ogut verir bir tonde degil 'bir daha asla boyle bir sey duymak istemiyorum. Bu oyun degil ve bitti. Bir daha kimseyi itmeyeceksin. Bitti' dedim. Biraz afalladi genelde fazla yumusak bir anne oldugumdan. Bugun bir oyun alaninda bir cocugun yakininda takildi ve itmedi. Aksamuzeri yorgun ve acken yine masum bir yavruyu omzundan hafifce iter gibi yapti, ben de kartal gozlerle, bitti demistim sana dedim. Elini kolunu nereye koyacagini sasirdi. Bence farkli bir levela gectigimizin farkinda ama okulda ne olacagi cok kritik. 

- Fistikcik: Kresteki cocuklarin hepsi cok yumusak huylu. Bu bahsettigim arkadasiyla da gecen yil sadece 1 hafta bir aradaydi. Ondan sonra geldigi seviye iyi bir seviyeydi aslinda. Ama tabi her cocuk gibi o da orada burada cesitli itilmelere maruz kaldi. 
Asil konu senin de yazdigin gibi okulda biraz eksik hissetme sanirim. Motor gelisimin disinda, yurt disindayiz ve  henuz kendini ingilizcede pek iyi ifade edemiyor ayrica 2 yas grubu bir arada ve sinifin en kucuklerinden. Gerci ogretmenleri Poyraz'a ozel bir ilgi ve sevgi gosteriyorlar, o konudan eminim yani pek gariban bir durumu da yok ama biraz eksiklik durumu var o da kendinden miniklerden acisini cikariyor olabilir. Olay aninda bir sey olmasi degil de genel psikolojinin sonucu gibi. Bir guc farketti orada. Cocuklari itebiliyor, onlar bir sey yapamiyor ustelik otoritenin de cok bir sey yapma sansi yok, ceza sandalyesi falan ne ki. Yaptiginin kotu oldugunu bilecek bilincte ama kotu bir sey yapmayacak vicdan ya da duygusal seviyeye henuz gelmemis sanirim. Canlandirma deneyebiliriz ama duygusal konularda ifade yetenegi cok iyi degil henuz. 

Cokbilmis: Kedinizi odunc istesek :)

ipekkusgoz: hic yapmadik o sekilde. yanlis diye duymustum ben de. 

gsh: tv cok az izliyor hepsi de mulayim cocuk programlari

mert_mert: dediginiz gibi o ilgi hosuna gitti gercekten. diger konuya gelince kendisi bile oyuncaklarina birbirini ittirip oburunun ne kadar uzuldugunu falan anlatiyor. teori harika yani. 

34sarp34: tesekkurler onerileriniz icin. baska cocuklarin da yasadigini bilmek bile iyi bir sey. 

en son sert cikisimin ardindan konu hakkinda konusmayi, aciklamalar yapip durmayi da biraktik. bakalim bu hafta nasil gececek. ona gore onerilerinizi de dikkate alarak yeni yontemler deneyelim.

tekrar tesekkurler...


babu

Bu konuda geldigimiz son noktayi 'lutfen bozulmasin, lutfen. lutfen' diyerek yazayim istedim :) Bu konudan dertli baska anneler de yararlanabilir. 


Okuldaki bir pedagogun onerisiyle gozardi etme taktigini uyguladik. yani birini ittiginde, hayir demeden aciklama yapmadan sakince iki cocugu ayirip ikisini de baska seylere yonlendirme. ama sanki itme islemi hic olmamis gibi. hatta bazen cok sert davrandiysa ya da israrliysa, diger cocuga 'ah canim benim, iyi misin, bir yerin acidi mi, hadi kalk tamam' vb deyip ona sarilmak. Cunku cocugu itmek kadar arkasindan gordugu ilgi, ona uzun uzun, guzel guzel aciklamalar yapilmasi vb de isin eglencesinin bir parcasi. o elinden alininca oyun sikici bir hal aldi. ustelik diger cocuk daha cok ilgi goruyor. 

Bunu uygulayinca okuldaki itme durumu oldukca azaldi, hatta bu hafta hic kimseyi itmemis (lutfen kalici olsun, lutfen, lutfen) ama bizleyken veya gergin bir durumda hala o hareket hafizadan cikiverebiliyor, bazen tereddutlu bir itme hareketi geliyor. hani sigarayi yeni birakmis, icmedigin farkinda olma, ara ara icme egilimi gosterme hali gibi. hayatindan, dusuncelerinden tamamen cikmasi vakit alacak ama umarim olacak, umarim, lutfen :)


ayazdeniz

Yakın bir melektaşımın 3 yaşında bir oğlu var aynı şekilde itme vurma gibi davranışlarından yakındı ve sabah görüştük, haftaya pedagog ile görüşmeleri var bu siteye üye olduğumu ve eğer isterse tecrübeli annelere danışabileceğimi söyledim. itiraz etmedi soruyu soracakken aynı durum ile karşılaştım cevapları okudum ve Babu okuldaki pedagog un önerisini arkadaşıma söyledim umarım ondada işe yarar çok çaresiz durumda bu konuda. Ayrıca cokbilmis in gönderdiği linkleride kendisine yolladım sayenizde türkçe bir kaynak okumuş olduk:) 



Cevaplamak için Üye ol