18. ayla beraber neler oluyor?

moodswing soruyor: 10

Merhaba,
Son bir ayda gelişen bir problemimiz var.
Uzatmamaya çalışarak anlatayım.

Duru 2.5 aylıkken işe döndüm. İlk günden itibaren kapıya gelip bizi yolcu etti (!) Büyüdükçe bu alışkanlık da güzel bir şekilde gelişti. Öpüp bay bay derdi, sonra da pencereye çıkıp oradan bize el sallardı. Bir gün olsun arkamızdan ağlamamıştı.

Bundan 1 ay önce Duru'ya bebekliğinden beri bakab bakıcımız rahatsızlanarak işten ayrılmak zorunda kaldı. Duru onu çok severdi, her gelişinde sevinçle karşılardı. Artık çalışamayacağı belli olunca biz de üzülerek veda ettik. O günlerde annem Duru'yla ilgilendi. Duru bakıcısını sorduğunda "işleri varmış, kızının yanına gitti, ona yemek yapacakmış" gibi şeyler söyledik. Annemin ona baktığı 3 hafta boyunca da arkamdan ağlamadı.

Bir hafta önce yeni bakıcımız işe başladı. Kısa sürede kaynaştılar. Birlikte iyi vakit geçiriyorlar. Annem bu alıştırma sürecinde evde onlarla kaldı. Bir kaç günde Duru ona güvenip yanlarında annem olmaksızın parka gitmeyi ya da annemin onları bırakıp dışarı çıkmasını kabullendi. Ancak sabahları ben işe giderkenki tavrı birdenbire değişti. Gideceğimi anladığı anda ağlamaya çalışıyor, elimi bırakmıyor ya da kucağımdan inmiyor. Ne anneanne ne de yeni bakıcıya gidiyor. Çok ağlıyor. Bir kaç kez "akşama geleceğim, merak etme" diye sakinleştirici şeyler söyleyerek onu ağlarken bırakıp çıktım. Tabii ki çok kötü hisediyorum. Ona çaktırmadan evden kaçmayı ise çok yanlış buluyorum. Bu arada baba da sık sık seyahatlere gidiyor. O gitmeden herseferinde "yarın baba seyahate gidecek, x gün sonra gelecek" diyerek vedalaşıyoruz.


Bu dönemde, acaba eski bakıcısı birden ortadan kaybolunca kendini terkedilmiş mi hissediyor, acaba ben de bunu körüklüyor muyum, yoksa bu geçici bir dönem mi, normal mi değil mi, geçer mi, nasıl davranmalıyım gibi soruların içinden çıkamıyorum. Topu topu bir kez bakıcı değiştirdik, bildiğim kadarıyla 10 güne bir bakıcısı değişen çok çocuk var. Bugüne kadar hiç ona gitme/gelme konusunda yalan söylemedik. Hiç bir zaman anneanne/babaanneye bırakıp geceyi ayrı geçirmedik. Peki nerede hata yaptık?

Var mı önerisi, yorumu olan?

Teşekkürler,


13 Cevap


hayatto

Kesinlikle ayrılık korkusu tasıyor olabilir . Ne olursa olsun rutinlerinin bozulmasından hoslanmıyor ve huzursuz olabiliyolar.

Ela 17 aylıkken 7 haftalık bir program yüzünden ydısına cıkmak zorunda kaldım. Lakin aynı anda yardım için ( bakıcı var tabi) dede babaanne , abi ve kuzen bizde kalmaya basladılar. Bu arada bende her aksam skyptan baglanarak ona el salladım , görüşmeye calıstım .İlk etapta iyi idare ettiler, ev kalabalık , cümbür cemaat,  lakin 3-4 hafta sonra bir sürprizle bakıcı aniden işi bıraktı. Bu noktadan sonra Ela hafif arızaya baglamıs . Aksam 5te baba gelene kadar asla yanından ayrılmamıs ( wc ye bile neredeyse beraber gidiyorduk diyor babası ) . Her aksam 5 te kapıdaymıs ve 10 daklika gec gelse aglıyormus falan . gecede beraber yattılar hep.

Ben döndükten sonrada yaklasık 2-3 ay bu durumun sıkıntısını cektik. Evimiz dubleks. O farkında olmadan yukarı kata odaya cıktıgımda veya wc ye girdiğimde bile kapıda oturup aglamalar , huzursuz olmalar falan . Derin bir ayrılık korkusu cöreklendiğini anladık hakkatende. Bir süre 3 müz yatmaya devam ettik halbuki 4-5 aylıkken odasını ayırmıstım ben. Sonra zamanla normale döndü. Ama düşünüyorumda , bu yaz böyle bir program olsa bırakıp gidebilmem mümkün degildi. Yas büyüdükce ve farkındalıkları arttıkca daha da zorlanıyorar kanımca .

Bir yere giderken asla ( işe bile) mutlak konusarak ve öpüşerek ayrılın. Asla ortadan kaybolmayın . Bizimde babamız cok sık dısarı gidiyor , ama anne evde oldugu sürece sıkıntısız atlatıyoruz . Ama oda mutlaka skypela baglanıyor , aksamları hiç hiç olmasa 5-10 dakika kameradan konusup görüşüyorlar. Sizde böyle bir yola gidebilrsiniz.

İşe girme durumunda ise bir süre sonra aglamaların azalacaına inanıyorum . Artık pek aglamıyor , el sallıyor. Ama ptesileri yada hasta oldugu zamanar hala zamn zaman mızrdanarak yoladıgı olur bizi işe .



moodswing

hayatto, çok güzel tarif etmişsin. ben bu tuvalete bile girememe, başka odaya gidememe durumunu standart 18 yaş ayrılık kaygısı ve yine önceki bakıcımızın duru'yu dizinin dibinden katiyen ayırmamasına, kendi başına oynamasına hiç izin vermemiş olmasına bağlayıp yazmamıştım. ama düşününce evet, şu son günlerdeki kadar abartılı olmamalıydı. baba yokken ben vaktinde gelip gitmeye özellikle dikkat ediyorum. skype değilse de telefonla konuşuyoruz. bu arada, son 3 aydır gecenin ikinci yarısında beraber yatıyorduk. son 2 haftadır tekrar odasına döndü. önceleri sık sık çağırıyordu beni. şimdi azaldı.

onun dışında bol bol vakit geçirip beklemek, sabahları ağlasa da hoşçakal deyip çıkmak mı en doğrusu?


hayatto

Evet ilk etapta aksam dönecegini söyleyerek , hoşlandıgı bir bebek veya pelusun onunla beraber kalacagını , beraber anneyi beklemeleri gerektiğini anlatmak faydalı olabilir. havalarda düzeldiği için yeni bakıcısıyla parka gidip eglenmek , ögleden sonra uykularına da faydalı olur , hemde iyi vakit gecirdiği için günü kolay bitiri gibi geliyor . Gecici bir dönem olacagını umuyorum sizin içinde . Kolaylıklar diliyorum ..


moodswing

teşekkürler öneriler için.


larem35

bizim bakıcı tecrubemiz yok.ben bakıyorum oğluma yalnız aynı şeyı baba işe giderken yaşıyoruz.daha onceleri babayı yolcu eder,oper,başbaş yapardı.18.ayla birlikte babasının arkasında ağlamaya başladı.  akşam gelecek baba,şimdi gitmesi lazım gibi şeyler soyleyıp sakınleştırmeye çalışıyorum,ama malesef bir sure ağlıyor:(



moodswing

sanıyorum 18 ayla birlikte bilinçlenmenin artmasının da konuya katkısı var. aslında ben büyüdükçe daha kolay olacağını düşünmüştüm. sonuçta kreşe giden bir çok çocuk var. ama öyle olmuyormuş anlaşılan... umarım geçici dönemlerdir.


ra_she_de

bende oğlum doğduğundan beri çalışmıyorum sürekli ben baktım oğluma ve son günlerde benim üstüme çok düşmeye başladı odadan bile çıksam anne diye peşimden geliyor odada baba olsa bile sanırım bu dönemde bilinçlenmenin de etkisi var 


moodswing

CokBilmis, ben tersi gibi biliyordum açıkçası. Yani, gittiğimi farketmesi bir gelişim aşaması ama arkamdan ağlaması aslında güvenin sarsıldığını ifade ediyor. Yani bir hafta öncesine kadar bir sorunumuz yoktu, eski bakıcı gidip de gelmeyince aslında gidilip dönülmeyeceği ihtimalinin de varolduğunu anladı sanırım.

Bugün sabah ben evden çıkmadan onları parka gönderdim. Benim de gelmemi istedi, giyinmem gerektiğini sonra da işe gideceğimi söyledim. Söz konusu park olunca biraz tereddüt etse de ağlamadan gitti. Dönünce de beni sormamış.

Eski bakıcıyı çağırsam mı diye düşündüm ama kadıncağız kemoterapi alıyor, çocuklara yaklaşması doğru değil. Onun dışında acaba onu görürse yeni bakıcıyı reddetmez mi?


azraduru

Benimde bu konuda sıkıntım var kızıma kendim bakıyorum ama işe başlamam gerekiyor artık kızım 15 aylık ama bugune kadar kayınvalideme 2 kere bıraktım her ikisindede ağladığından geri dönmek zorunda kaldık..çalışırsam kv bakacak ve ona nasıl alışcak ne yapmam gerekiyo bilmiyorum. evimde odadan çıktığımda bile kızım bensiz ağlıyo tuvalete bile beraber gidiyoruz sadece kendi evimizde biraz daha duruyomuş gibi ama hiç uzun süre bırakmadığmdan ondada bi süre sonra arıza çıkarablir diye düşünüyorum nasıl davranmam gerekiyo bilmiyorum.. işe başlıcam ama içimde öyle bi korku varki ya alışamazsa diye geceleri uykum kaçıyo. burdan okuduğum kadarı ile bana bukadar bağlı olması bu aylarda özellikle normal ama benimde boğulduğum oluyo ... 


CokBilmis

15. ayda ben de çıldırmıştım :) Hatta nurturia'da 15. ay anneye yapışıklık şikayetlerini okuyarak rahatlamaya çalışmıştım.


Çocuklar her şeye alışırlar. Hatta çocuklar adaptasyon yeteneği en gelişmiş canlılardandır. Bırakın kızınızı 2-3 ay başka birine, döndüğünüzde sizin kucağınıza gelmek istemeyecektir. Bir insan, bir başka insana neden bu kadar bağlanır? Çünkü o daha bir bebek, kendi ihtiyaçlarını karşılayamıyor ve karşılayacağınızı bildiği için size güveniyor. 

Bence bebeğinizin algısının gelişmesi ile bakıcısının gitmesi aynı döneme denk geldiği için siz ikilemde kalmışsınız. Okul öncesi çağdaki bir çocuğun annesinin arkasından ağlaması normal ve hatta sağlıklıdır. Annesinden başka birine karşı da bağlılık geliştirdiyse daha az ağlayacaktır. Ama ben 18 ayını bitirip de ağlamayan çocuk görmedim. Burada çocuğu ağlamayan bir anne var mı acaba? Merak ettim şimdi, bak...



Cevaplamak için Üye ol