Boşanma ??

optimum soruyor: 10

Merhaba,

Eşimle geçinemiyoruz, 1 senedir ha boşandık ha boşanacağız derken çocuk büyüsün diye erteliyoruz. Bugün 13 aylık kızım eşimin bana bağırmasına şahit oldu ve eşimi defalarca uyarmama odalara kaçmama rağmen öfke kontrolü sorunu olmasından dolayı süreki kızım yanımdayken tartışmaya devam ediyor. Tartışsa gene iyi, resmen avaz avaz bağırıyor bana. Kızım ağlamaya başladı resmen anladı olan biteni. Çok üzgünüm.

Size sorum şudur , boşanmış anne varsa aranızda, avukat varsa, pedagag varsa görüşlerinizi yazmanızı rica ediyorum.  Hangi aşamada boşanırsam çocuğum daha az etkilenir ? Ufakken hatırlamayacağı için daha mı iyi yoksa biraz büyüyünce açıklama yapınca mı daha iyi ? O kadar kötü ki zoraki bir evlilik ..Sürekli tartışma, kibritin çöpü armutun sapı herşeyden herşeyden kavga ...

Nafaka olayı nasıl olur ? Babanın maaşının ne kadarı verilir bebeğe ? Ayrıca hakim görüşme günlerini nasıl ayarlar ? Bunları 2 ya da 3 yaşına gelmiş bir çocuk için cevaplarsanız sevinirim.

Bu soruyu cevapla

13 Cevap


Bona

sorduğunuz yasal konuları bilemem ancak yanlız anne olarak şunu diyebilirim ki, çocuk için geçi erkeni yok bu işlerin..elbet etkilenecek, üzülecek , sıkılacak ancak kendi fikrim huzursuz evde büyümesindense tek ebeveynle huzurlu evde büyüsün..

çozuklar çok etkileniyorlar evdeki tartışma , kavga ve gürültüden..dilerim kısa zamanda yavrunuza huzurlu bir yuva verirsiniz..


yesim37

merhaba ben ne bir avukat nede bir pedagogum boşanmış bir anne babanın kızı şimdilerde anne olmaya hazırlanan bir anne adayıyım.evlenmek kadar boşanmakta doğal bir durum belki ama arada bir çocuk varsa helede bir kız çocuğu iki kez düşünmek gerekir bence.annem ve babam ben daha çok küçük yaştayken ayrılmışlar.huzursuzluktan dolayı.evet huzursuz bir ortamda büyümek hiçbir çocuğun hakedebileceği birşey değil ama ayrılıklarda çözüm değil.bu sadece anne baba için bir kaçış.ayrılık sonrasında anne çocuğu babaya baba çocuğu anneye karşı dolduruyor ve çocuk daha büyük bir kaos içinde kalıyor.çünkü ne anne hatasını kabul ediyor nede baba ikiside birbirini suçluyor.bu süreç bir çocuk için çok yıpratıcı çogu zaman kendimi annem ve babamın ayrılığını tek suçlusu olarak gördüm ben olmasam belki ayrılmayacaklardı diye düşündüm .yıllarca annem beni babamdan kaçırdı hiç babamı tanıyamadım ve sonunda onun öldüğünü öğrendim.bu tarif edilemez bir yara.inanın anne olarak bir babanın boşluğunu dolduramazsınız.şuan 23 yaşındayım ve hala babamın boşluğunu dolduramadım.aklım erdiğindede annemi suçladım en azından bana onu tanıma fırsatını vermeliydi diye düşündüm.sırf bu korkular yüzünden evlendikten 4 yıl sonra anne olmaya karar verdim emin olmadan bebeği doğurmak istemedim.size tavsiyem kızınız büyümesini bekleyin .en azından o görsün mutsuz olduğunuzu ve oda anlayabilsin hanginizin haklı olduğunu.hem belki bu süreçten yıpranan ilişkiniz düzelir kızınız açılan yaralarınız sarabilir lütfen hem minik kızınıza hemde yuvanıza bir şans daha verin...


optimum

merhaba,

malesef bir gün iyiyiz bir gün kötü, eşim olacak adamın öfke kontrol sorunu var. İşyerindeki yöneticisi bile bunu söylemiş, en ufak şeyde delirip bağırıp çağırmaya başlıyor. 

Çocuk için bu adama katlanmak tam bir işkence olacak benim için. Çocuk için de işkenceye dönüşecek çünkü kendini kontrol edemiyor. Yanında tartışma dedikçe deli gibi bağırıyor, öyle aşağılık  kompleksli bencil bir insan ki.

İşin kötü yanı problem büyümesin çocuk rahatsız olmasın diye susan taraf olmaktan bıktım. Çocuk yokkenki tartışmalarımızda ben de ağzıma geleni söyler bir güzel rahatlardım. Şimdi çocuğun yanında bunu yapamıyorum. O da üstüme geldikçe geliyor. Bunu fırsat biliyor.

Yok ben bunu kesin boşayacağım kararlıyım. Boşanmış olan annelere soruyorum; çocuklarınıza siz yokken kim bakıyor, nasıl bir düzen kurdunuz ?

Ben çalışıyorum, çocuğun geçimini nasıl sağlıyorsunuz , babası ne kadarda bir arıyor, standart olarak hakim babanın maaşının ne kadarını bebeğe bağlıyor ? vs. vs.

Biraz daha detay verirseniz sevinirim.


GulcanDeniz

Kimse boşanmak için evlenmez. Kimse kimseye boşanın telkininde bulunmaz. O yüzden yazacaklarımın bu nokta gözardı edilmeden okunmasını rica edeceğim baştan:

Avukat değilim, ama boşanmış bir anneyim.
O dönemde uzman yardımı almıştım, sonrasında da çocuk psikiyatristleriyle yaptığım röportajlarda boşanma meselesini mutlaka sormuştum.

Psikiyatristlerin önerisi (eğer aksi sağlanamıyorsa, sağlanamayacaksa)
birarada mutsuz, huzursuz olan, kavga eden ebeveynlerle birlikte olmasındansa, ayrı ayrı ama mutlu, huzurlu, kavga etmeyen anne ve baba ile birlikte olması daha iyidir yönünde.

Her ne kadar siz çocuğunuz için kavga yaşanmasın diye eşinizin "korkunç" diye tarif ettiğiniz hareketlerinin karşısında susuyorsanız da, aslında bu durum kızınınız için rol model yaratıyor.
Yani siz ona bu şekilde "rol model" oluyorsunuz fark etmeden, istemeden...
Bir kere eşinizin bunu idrak etmesi lazım. 

Ona birinin (sizin sözünüzü çok dikkate almayabileceği için başka birinin, bir uzmanın olabilir) "Kızın büyüdüğünde eşi ona bu şekilde davranırsa, kızının ona karşılık veremeyip kabullenmesini, bu muameleye rıza göstermesini ister misin?" diye anlatması gerek...

Psikiyatristlerin genel olarak söylediği bir noktayı daha paylaşmak istiyorum:
"Çocuğum için bu evliliğe katlanıyorum" durumu, boşanmaktan daha iyi değil... çocuk bunu hisseder ve yine kendini suçlar. "Benim yüzümden annem bu kahırları çekti, benim yüzümden katlandı" şeklinde yerleşir zihnine....

Kendim için danıştığımda, ben de oğlumun yaşını sormuştum. (Oğlum 18 aylık filandı). Psikiyatrist, çocuğun küçük olmasının bir avantaj olduğunu, bu duruma adapte olmasının daha kolay olduğunu söylemişti.

Anne-baba görüşmelerini de sormuştum geçenlerde bir röportajda, güncellemelerime de yazmıştım, ama çok gerilerde, bulmaya çalışayım...

Nafaka meselesini çok bilmiyorum, ama sorup öğrenebilirim. Eski eşimin o dönemde düzenli geliri yoktu, protokolümüze hiçbir şey yazmadım bu konuda. Ama naçizane tavsiyem bu konunun mutlaka kayıt altına alınmasıdır.
Bir arkadaşım, kızı okul çağında olduğu için "şu (özel) okul ayarındaki okul masraflarını baba karşılar" gibi bir madde koydurmuştu. Mesela İzmir Türk Koleji ayarında gibi...

Kızınızın bakımına gelince:  çok küçük olduğu için iyi bir bakıcı bulmanızı tavsiye ederim.


GulcanDeniz

Bu arada kendi deneyimimi paylaşayım:

Boşandıktan bir süre sonra medeni/sağlıklı ilişki geliştirebildik eski eşimle.
(Bir buçuk-iki sene önce yazsayım "boşandıktan sonra eşim medeni insan haline dönüştü" derdim bu arada. Yani zaman bizi de "yumuşatıyor")

Görüşme günlerini filan yazmıştık protokole, ama "arkadaş" moduna geçebildikten sonra buna hiç gerek kalmadı.
Hergün geliyor bize, bazı geceler kalıyor. Birlikte tatillere gidiyoruz. Birlikte keyifli zaman geçiriyoruz vs...
Ve oğlum çok mutlu bir çocuk. Anneyle olduğunda "babasız", babayla olduğunda "annesiz" kalmıyor (Psikiyatristlerin "tenis topu" benzetmesini yaşamıyor yani)

Oğlum evliyken üç kez kavgamıza tanık olmuştu, sonrasında bir kez bile kavga/tartışma ortamı yaşamadı/yaşamadık.



GulcanDeniz

optimum, google'dan "boşanma" kelimesine arama veren herkes doğrudan bu soruya gelebiliyor.

Bunu engellemek istersen altta "herkese açık" ibaresi var, onu kaldırırsan sadece nurturia üyeleri görebilir burayı.


zeyneb

Boşanmış bir kadın değilim. Hukukçuyum. Sorularının hukuki kısmına bu bağlamda yardımcı olmaya çalışabilirim. Mahkeme açtığınız zaman yargıç her iki tarafın da maddi içtimai durum araştırmasını ister zabıtadan. Bir polis hem senin hem de eşinin ne iş yaptığınızı, ne kadar maaş aldığınızı, sabit bir gelirinizin olup olmadığını, varsa ev araba gibi menkul-gayrimenkul bilgileri ile kira gelirlerinizin olup olmadığını araştırır. Bunlar mahkemeye geldikten sonra inceleyip, gerçeğe uygun olmayan bir durum varsa siz de delil sunabilirsiniz. Boşanma davaları sırasında yargılama devam ederken yargıç re'sen(kendiliğinden) talep olmasa da dava devam ederken yasal olarak ayrı yaşama hakkı bulunan kadına ve çocuk için tedbir nafakası hükmedebilir. Siz çalıştığınız için lütfen bu nafakayı dava açarken talep edin. Diğer bir nafaka yoksulluk nafakasıdır. Yoksulluk nafakası için kusurlu olup olmamam önemli değildir. Boşanma nedeni ile evliliğe nazaran yoksullaşan eş, diğer eşten yoksulluk nafakası talep edebilir. Talebe bağldır. Talep etmenizi tavsiye ederim. Bu nafaka eş için verilir. Yine diğer bir nafaka iştirak nafakasıdır. Velayeti kendisine bırakılmayan eşten istenebilir. Yine bunu da talep etmek gerekir. Bu nafakanın amacı çocuğun giderlerine iştirak etmesidir velayeti almayan eşin. Nafakaların tamamında kişilerin özel durumları dikkate alınır. Evvelce sosyal durumları, yaşantıları, oturdukları muhit bile önem arzedebilir. Çocuğun yaşı, evlilik devam ederken aldığı eğitim ve maddi koşulları öenmlidir. Bu bağlamda eşinizin maaşı 1000 tl ise mesela 250-300 tl bir iştiraf nafakası hükmedilebilir. Bu farazi olarak düşüncemdir. Boşanma sonrasında, velayeti kendisine bırakılmayan taraf ile çocuk arasında kişisel ilişki tahsis edilir. 13 aylık bebeğiniz annenin bakım ve gözetimine muhtaçtır. Bir müddet görüşmeler anne refaketinde gerçekleştirilir. 15 günde bir şeklinde başlayan ve sabah saatlerinden akşam uygun bir saate kadar baba ile görüşme sağlanabilir. 2 ya da 3 yaşına geldiğinde siz de izin verdiğiniz takdirde yine 15 günde bir baba ile görüşme sağlanabilir. Umarım hakkınızda hayırlı kararlar alabilirsiniz.


firavun

Boşanmış bir anne babanın çocuğuyum..76 yılında boşandılar ve o tarihten beri daha iyi bir boşanmış çift görmedim..Birbirleri hakkında kötü bir şey söylemedikleri gibi,babamla dayımlara annemle halamlara giderdik..Hala da gideriz annemle halaya..Çiftler boşanınca ailelerin duruşları da çok önemli..

Hep beraber (üvey annem de dahil) yemeklere gidilirdi,annem babamların evinde daha güzel yaptığı yemekleri yapar,güle oynaya yerdik..Boşandıklarına ve bize sizin için katlandık vicdanı yapmadıklarına çok memnunum..Umarım siz de kızınıza sağlıklı bir ortam sunabilirsiniz en kısa zamanda..Kolaylıklar diliyorum


cnnp

canım bir psikolojik danışman olarak öncelikle evliliğini kurtarabilmek için her şeyi yapmanı, uzman desteği (aile terapisti) almanı, yapılacak hiçbir şey kalmadığında bu kararı vermeni tavsiye ediyorum. pek tabiki mutsuz bir anne-baba yerine mutlu ve tek ebeveyn iyidir ama bir gün pişman olmamak için (sadece çocuğun için değil, sen kendin için de pişman olabilirsin) insanın kararını verdikten sonra şöyle demesi gerkiyor : yapılacak her şeyi yaptım, yinde de olmadı. bunu söyleyemediğinde senin de için hep buruk kalır.


optimum

Cevaplar için herkese teşekkürler.

Zeyneb hukuki sorularımı özeline yazdım.

Onun dışında konuyu herkese kapalı yapamadım , sanırım o buton engellenmiş şu anda.

Tabi ki kimse yuvasını yıkmak istemez, aslında çocuğun önünde bağırıp çağırmasa bile ben çıkaracağı kavgaları çekmeye razıyım,  yeter ki çocuk ayrı büyümesin. Ama onu bile dikkate almayan bir insana ben ne yapayım. Bu durumda boşanınca en azından kavga gürültü çekmeyecek çocuk diye düşünüyorum. Kendisi en son kavgamızda nerdeyse evi terk ediyordu ve şu cümleyi sarfetti, yok ben bekleyemeyecğeim bu çocuğun büyümesini artık bıktım ! vs.. vs..

Yani ortada her ikimiz açısından da çocuğun biraz daha büyümesi , artı benim açımdan da şu var çalışan bir bayanım ama son 6 aydır evdeyim, istifa ederek çocuğu kendim büyütmek için işten ayrıldım. 2 yaşına gelince tekrar işe gireceğim ve annanesi bakacak. Şu aşamada çalışmazken ayrılmak da işime gelmiyor.

Gulcan, sen bunları yaşamış biri olarak diyorsun ki psikiyatrist çocuğun ufak olduğu için daha az etkileneceğini söyledi, acaba bu durum kaç yaşa kadar geçerlidir? 3 yaşa kadar mı acaba çünkü dönemler 0-3 olarak ayrılıyor.

Bilmiyorum kafam gerçekten çok karışık, şimdi yine çabalarımla iyi gibiyiz ama fazla sürmez 2-43 bilemedin 1 haftaya kadar yine bir öfke patlaması yaşar eşim biliyorum.

Hayatımı bu şekilde sürdürmek istemiyorum.



Cevaplamak için Üye ol