Anne olmak

anne  olunca anlarsin demisti annem bi zamanlar. dogru soylemis. ne kadarda zor mesakatli bir ismis bu. hamileligimi ilk ogrendigim alti kasim aksami. heyecandan uyuyamadigim geceydi. daha sonra saglikli mi bisey olur mu diye kuruntular kapliyor insanin icini. doktora gidiyosun herseyin yolunda gittigini soyluyor ama hala daha endiselisin. kontrol gunlerini iple cekiyosun. son aylara dogru karninda iyice hareketlenmeler baslayinca bi heyecan kapliyor insanin icini. ve daha sonra en buyuk korku ve son safhada heyecan. dogum ani. ilk gordugun an onceki yasantini unutup sadece ona adanmis bi yasantiya adim atiyosun. hamilelikteki o bos kuruntular tekrar basliyor. acaba karni doyuyor mu? sutum yetiyor mu? agladiginda acaba bi yeri mi agriyor? o gaz sancisi yuzunden aglarken onun aglamasina dayanamayip oturup sende agliyorsun. daha sonra ben bu cocuga iyi bakabiliyor muyum? iyi annelik yapabiliyor muyum? ona yetebiliyor muyum? gbi gibi bir suru soru kafanda cirit atiyor. dusunuyorumda annelik bu galiba. kendinden fazla yavrunu caninin parcasini dusunuyosun. yemek yerken bile acaba ona dokunur mu gaz yapar mi? diye dusunuyosun. tam yemek yerken agladiginda ben onemli degilim deyip yemegi yarida oylece birakip onunla ilgileniyorsun once onun karni doysunda ben ac kalsamda olur diye dusunuyosun. gercekten annelik boyle biseymis daha yeni yeni anliyorum annemin cektiklerini. babam gurbette calisirken bize hem analik hem babalik yapiyordu. birde annelik bu kadar zorken o babalik vazifesinin birazinida ustlenmisti. simdi anliyorum endiselerini. simdi hak veriyorum ona.




Henüz yorum yazılmamış. İlk yorumlayan sen ol.

Yorum yapmak için üye ol