Hamilelik duygusallıklıkları ve yalnızlığı göğüsleme

Yaratılma Tarihi: 11.02.2017

Bu yazıyı iki gündür ağlamam ve hala yaşlarımın süzülüyor olması neticesinde yazıyorum. Hamileliğimde 17 haftamı doldurmak üzereyim ve hiç de hayal ettiğim gibi bir hamilelik geçirmiyorum. Çocuğu benden çok isteyen eşim akşam 8lerde eve geliyor, elinde telefonu önünde televizyonu uyuyakalıyor. Ve sabahtan beri kimseyle diyalog kurmayan ben "hadi yatağına" demekten öteye geçemiyorum. Hal böyle olunca dışarı çıkasım gelmiyor, çıksam ne olacak yine yalnızım, başka bir şey yapasım gelmiyor. Bu dönemde müzik dinlemek bebek için faydalıymış, onu yapmak bile bana baş ağrıtıcı bir gürültü gibi geliyor. Evdeyim... konuşmadan, bir paylaşımda bulunmadan dört duvar arasındayım. Dün televizyona odaklanan eşimin bu haline dayanamayıp yine ağlama krizine girdim ve eşim sadece sarıldı o da gözü televizyonda.onun o halini görünce daha beter oluyordum tabi. Bu ruhsal durumumla başetmek için sürekli kitaplar okuyorum ama her birinde eşin desteğinin mutlaka olması gerektiğinden bahsediyor. Bu ise beni daha çıkmaza sürüklüyor. Yine sabaha karşı bu nasihat dolu kitaplardan birini okurken dayanamayıp ağlamaya başladım ve eşim bir süre sonra uyandı, kolunu attı ve uyumaya devam etti. Susmam gerektiğini bildiğim halde durduramıyordum kendini. Her samimiyetsiz hareketi beni daha çok dibe çekiyordu. Ağlamalarıma hıçkırıklara karıştı, kasıklarım ağrımaya başladı. Eşim kalktı ve gözyaşlarımı silerken bir yandan da "ne hirpaladın kendini be kedin mi öldü köpeğin mi öldü" diyip duruyordu...kurduğu cümlenin anlamsızlığına mı yanayım, benim bu halimi bilip de anlamazlıktan gelmesine mi kahrolayım bilemedim.anlamazlıktan geldiğine eminim çünkü daha önceden defalarca konuştum, ilgilenmesinin ne kadar öenmli olduğunu, bana ve bebeğe ne kadar iyi geleceğini. Ama sonuç yok. Bakış açısı tarlada ahırda kadınlar doğuruyor da onlar ilgiyle mi yoğruluyor. O eşek gibi çalışıyor daha ne yapsın...bunlar benim şomarıklıklarım. İşin en acı yanı ne biliyor musunuz, ben bu adamın bana olan ilgisine hayrandım...evlendikten sonra azalan ilgi alaka, hamile olmamla sıfıra indi.Çok üzülüyorum çok... anlatacak kimsem yok...hala ağlıyorum. Ve daha çok üzülüyorum,çünkü biliyorum durduramadığım bu gözyaşlarım bebeğimi de olumsuz etkiliyor...

Katılmak için Kaydol ya da Giriş yap

Konular

Bu grupta henüz hiç konu açılmamış.
Hamilelik duygusallıklıkları ve yalnızlığı göğüsleme

Grup Yöneticileri