Anneliğe alışamıyorum

Suleip soruyor: 10

Merhabalar. Üç aylık bir kızım var. Ben hala ona hiç alışamadım. Hep eski günlerimi arıyorum eskisi gibi yaşamak istiyorum bencilce. Doğduğu günden beri destekli devam ediyorum annem yanımda. Uykusuz kalmadım istediğim zaman dışarı çıkıp hava alabildim. Eşim en büyük destekcim. Herkes beni anlıyor anlamaya çalışıyor. Ama bu şükürsüzlugum neden neden. Nefret eder hale geldim kendimden. Annemin babamın düzeni değişti benim yüzümden eşimin desen öyle. Ama ben hala mutlu değilim hep kaygılıyım. Böyle biri değildim ben. Biraz büyüdüğünde değişecek diyorum daha çok seveceğim sonra kendimi kandırıyor gibi hissediyorum. Büyüdükçe daha zor olmayacak mı bakması diyorum sonra kendime. Böyle hisseden anneler oldu mu aranızda geçiyor mu zamanla seviyor musunuz. Yazık ettim çocuğuma diyorum hep çok yazık ettim. Ne olur yadirgamayin kinayacak şeyler söylemeyin ben zaten iyi olmak iyileşmek istiyorum.

Bu soruyu cevapla


10 Cevap


ilknur

Büyük ihtimalle sosyal medya içinde yadırganabilecek en son yerdesiniz :) Yaşadığınız durum sık yaşanmasa da sizin hissettikleriniz gayet insani ve normal karşılanabilir. Hiçbirimiz annelik donanımı ile dünyaya gelmiyoruz, süreç içinde biraz da öğrenerek ilerliyor bağlanma ve sevgi.

Kaygı bir sürü şeyin önüne geçebiliyor, kaygınızın boyutu sevginizi yaşamanıza da engel oluyor olabilir. Anne desteğiniz biraz da belki bağlanmayı geciktiyor olabilir mi? Bebeğinizle günün belirli saatlerinde başbaşa vakit geçirmek iyi gelebilir belki. Hala lohusa sayılırsınız o yüzden eğer imkan varsa uzman bir psikologtan yardım almak size en iyi çözüm gibi geldi bana. Bebeğinizi keyifle büyütün. 


sovan

Bu duyguyu yaşayan ilk anne değilsin, son da olmayacaksın. 

Doğurmakla birden anne olunmuyor. Yaşadıkça, zamanla o his gelecek inanın. Lohusalık sendromu yaşıyorsunuz muhtemelen. Geçecek. Psikolojik destek de alabilirsiniz ama kendinizi fazla sorgulamayın. Kaygılarınızı bırakın.


emir_begum

Hiç ayıplanacak ve yadırganacak şeyler değil yaşadıklarınız. Sizi en çok anlayacak insanlar bu platformda merak etmeyin. Teşhis koyamam ama lohusa depresyonu yaşıyorsanız bunun için psikolojik destek almanız iyi olacaktır. 

Size hayatınız çocuk büyüdükçe çok kolaylaşacak diyerek pembe yalanlar söyleyebilirim. Ama zaten öyle olmayacağını biliyorsunuz. Her dönemin farklı zorlukları ama güzellikleri olacak emin olun. Oğlum ocak ayında 18 yaşında olacak inşallah. Ve ben ilk doğduğunda 40ı çıkmayacak herhalde diye düşünüyordum. Hiç uyumadan geçirdiğimiz 9ay yaşadık ama resimlere bakınca o günleri de özlediğimi hissediyorum. Hele de üniversite sınavına hazırlandığı şu dönemde evden gitmesine hazır olmadığıma çok eminim. :) 

Kendinizi sakın suçlamayın. Hemen bir psikolog ya da psikiyatrdan randevu alarak terapiye başlayın lütfen. Bu hisler geçici ve birçok kadın yaşıyor emin olun 💕 Herkes instagramda paylaştıkları resimlerdeki gibi mükemmel anne babalar değil. Hiçbirimiz değiliz zaten. Elimizden gelenin en iyisini yapmaya çalışıyoruz sadece. 

Size ve bebeğinize sağlıkla, mutlulukla ve sevgi dolu geçireceğiniz uzun ömür diliyorum ��


eesrae

Bunları hisseden ilk anne sen değilsin .Ben de hemen hemen aynı hislerdeydim ilk çocuğumda .Doktor ilk kucağıma verdiğinde Allahım hiçbir şey hissetmiyorum ,ben kötü bir anneyim ,haketmiyorum bu çocuğu dedim .Zamanla geçecek .Lohusalık depresyonu ,yardım almanızı öneririm .Çok daha hızlı başetmek işin 


Suleip

Cevaplarınız için çok çok teşekkür ederim.oyle iyi hissettirdi ki yazdıklarıniz..

Anne desteği bebeğime bağlanmama engel oluyor mu bunu çok düşündüm. Ama dinlendigimde yorulmadigimda daha sakin bakabiliyorum kızıma. Şu an desteksiz devam edecek cesareti bulamıyorum açıkçası. Her uyandığımda o mucizevi sevgi yüklendi mi kalbime diye yokluyorum kendimi.ama sanırım zamanla öğrenerek yaşayarak dolacak kalbim sevgisiyle.. tekrar çok teşekkür ederim iyi ki varsınız.



ayazlali

Suleip kotu anne degilsin, lutfen kendini suclama. Bence cocugun bu kadar kucukken kaygilarini ve mutsuzluklarini fark etmen cok degerli bir farkindalik. Ben fark edememistim ilk cocugumda, ve seneler sonra anladim ki mutsuzluk ve kaygi icinde yuzuyormusum. Etrafindaki insanlarin seni anlamaya calismasi ve sana yardim etmesi cok guzel, senin de bunu gormen harika. Fakat yine de bunlar yetmeyebilir, kendini suclu hissetme. Herkesin limitleri farkli, bunlari fark etmek onemli. Bence psikolojik yardim almak sana cok iyi gelir, bu secenegi dusunebilirsin. Bu zor durumdan kendin de cikabilirsin ama iyi bir bilissel davranissal terapistle cok cok daha kolay ve hizli olur cikisin. 

Benim icin en zor donem bu yeni dogan donemi oldu cocuklarimda. Konusmasi, yurumesi, her bir gelisme ve her bir kucuk bagimsizlasma anneligi benim icin biraz daha kolaylastirdi ve aydinlatti. Evet buyuyunce farkli dertler oluyor ama bu ilk bastaki koca sorumluluk kadar degil bence hicbiri. O yuzden tunelin ucunda isik var bence :-) Senin bebegin de buyuyecek, konusacak, yuruyecek, beraber oturup sohbet edeceksiniz, her an ozbakimindan sen sorumlu olmayacaksin :-)

Meditasyon ve kendine sefkat da oneririm, bunlar bana iyi gelen seyler. Kendimi suclayinca hersey daha kotu oluyor.

Sevgiler


burcuirmak

Merhaba, 13 sene önce anne oldum, henüz 1 sene önce bu yazıyı yazabildim. Umarım yalnız olmadığınızı hissettirir...

https://catlakzemin.com/annelik-dilemmasi-ve-tunelin-ucundaki-isik/


Suleip

Hep bir ablam olmadığı için kendimi eksik hissediyordum. İnsan hiç yaşamadığı bir duyguyu nasıl özler diye kendime şaşırıyordum. Bu yazıdan sonra ilk kez yaşadıgimi hissettim bu duyguyu.. abla gibi kardeş gibi iyi geldiniz bana. İnanın hep dualarımda olacaksınız.



FeyzaZ

Sevgili suleip, oğlum 10 yaşında. Zor bir doğum sonrası süt geldi gelmedi, gece uyudum uyumadım diye kendi kendimi yerken Nurturia'yı aktif kullanmaya başlamıştım. Burdaki tecrübeli anneler öyle güzel sarıp sarmalamışlardı ki her şeyin üstesinden geldik. Anne desteği iyi ki var. Ben ilk doğumumda 40 gün annemi yollayamamıştım. Odamdan çıkmazdım, eşimin işten geliş saatini sayardım. Ziyarete gelenlerle görüşmez, her geçen gün için deftere çentik atardım. Bu yaşadıklarımın hepsini de lohusalık sürecinin normal şeyleri sanırdım. İkinci çocuğumu doğurunca bunun böyle olmadığını anladım. Her şeyi akışına bırakın, mutlaka psikolojik destek alın. Bebeğiniz büyüdükçe aranızdaki ilişki değişecek zaten. Şimdi önce kendinize odaklanın, destek alın, siz iyi olursanız bebek daha iyi olacak. Unutmayın uçaklarda bile oksijen maskesini önce kendinize sonra çocuğunuza takın diyorlar. Burdaki hesabınızı daha aktif kullanabilirsiniz, bizlerle arkadaş olabilirsiniz. Ana sayfanızda her birimizin günlük dertlerini görürsünüz, biz de sizinkileri görür anlık destek veririz. Sevgiyle kalın.


Annecikk

Tıpkı sizin geçtiğinz aşamalardan geçtim. Ve kesinlikle psikolojik destek almalısınız. Uzamış lohusalık sendromunu yaşıyorsunuz muhtemelen. Ama size iyi bir haberim var hepsi geçecek :) ben psikolojik destek alarak bu süreci atlatmistim. Sizede de iyi gelecektir. 


Cevaplamak için Üye ol