2,5 yaş, çalışan anne problemi

nilinda soruyor: 10

kızım 2,5 yaşında.. 3 ay oncesine kadar  herseyi ile problemsiz bir  cocuktu. fakat 3 ay oncesınden cesıtlı problemleri basladı; işe gitmemi istemiyor, surekli arkamdan deli gibi aglıyor. anne ve dede bakıyor. onları da zorluyordu. ben de yarım gun krese verdim ve sabah peşimden ağlama peoblemini boylece ortadan kaldırdım. sabah ben krese bırakıyorum. ilk iki hafta yine peşimden ağladı ama şimdi severek gidiyor. fakat diğer problemler devam ediyor. gece saatlerce aglama nöbetleri. babayı istememe, anneye karsı aşırı bağlılık. gun içinde teror estirme, herseyi dağıtma , fırlatma. herseyi ağlayarak isteme, ustundekı gıysileri cıkarma isteği... vs. Tabi isten yorgun argın eve gelen ben bu davranışları cok fazla sabır ve anlayısla karşılayamayıp, bagırma cağırma kavga gurultu  dolu bir doneme girdik. Tabiki benim de davranıs olarak hatalarım  oldu, farkındayım. Sabretmeye, bağırıp kızmamaya  calısıyorum ama... Bunun gibi problemler yasayanlar, nasıl davrandıkları hususunda yardımcı olabilir mi..

Bu soruyu cevapla


15 Cevap


sahinur

sanırım bu işin tek çözümü sabır...tabi bunu başarabilmek çok zor.bu da bir dönem,geçecek inşallah.size sabredin diyorum ama malesef bu çok zor , çok iyi biliyorum.insan biyerden sonra tahammül edemiyor.oğlumla ben de benzer durumdayım.çok iyi anlıyorum sizi.bazen sinirlenip kızmak yerine daha sakin davranabildiğimde oğlumun da ağlama krizi daha çabuk geçiyor görüyorum.ama ne yazık ki sakin kalabilmeyi pek de başaramıyorum.pek yardımcı olamadım kusura bakmayın.sadece yalnız olmadığınızı bilin istedim


Meteboy

Bir pedagogdan destek almaya ne dersiniz? Bu tip durumlarla nasıl baş edeceğiniz veya çocuktaki bu tip davranışları nelerin tetiklediği konusunda yardımcı olabilir bence. Siz de biraz rahat nefes almış olursunuz.


haziran

merhaba,

hemen hemen aynı şeyleri yaşıyoruz, yaklaşık 10 gündür benım kızımda da aynı şekilde davranışlar var, ağlama krizlerine işe yarar bi çözüm bulamayınca haftasonu pedagoga gittik. GErçi bizim bilmediğimiz bir şey söylemedi ama derdini anlatmak da bi nebze rahatlatıyor insanı. Pedagogogun dediğini aktarayım size. "bunlar gayet normal davranışlar kendi kişiliğini tercihlerinin farkına varıyor ve tercihlerini belirtiyor. Sakinliğinizi koruyun ve ona anlatın sabırla" dedi. "Dinlemese bile kucağınıza alıp yumuşak bir ses tonu ile nedenlerinizi söyleyin" dedi. Daha bu sabah arkamdan çok ağladığı için servise binemedim önce onu sakinleştirmek için bir süre daha yanında kaldım.

bunun geçici bir süreç olduğunu düşünüp kendimizi telkin etmeye çalışacağız artık bunun öyle kesin bir çözünü yok zınk diye kesilmiyor. Mümkün olduğunca sakin kalıp (biliyorum çok zor oluyor o bağıra bağıra ağlarken paniğe kapılmamak), onu rahatlatma yolunu bulacağız inşallah. Demesi kolay , yapması zor:) umarım başarılı oluruz hem siz hem ben.

Sağlıklı olsunlar da bu da diğer problemler gibi gelip geçici.


mustafamami

bence de problem sizin çalışıyor olmanız değil. iki yaş sendromu dedikleri şey galiba bu. bazı şeyleri biz de yaşıyoruz maalesef sabretmek çok zor gerçekten. ben konuyla ilgili internette bulduklarımı okudum. bazı yaklaşım önerileri var, aklınıza yatanları uygulayabilirsiniz. kelin merhemi olsa başına sürermiş misali ben de çok sabırsızım. ama en azından bazı davranışların normal ve geçici olduğunu bilmek iyi geliyor... 


egokce

böyle bi dönem olamaz yani sendrom böyle değil o sadece bi inat durumu ama çocuğunuza pedagog lazım bencede var bi sıkıntısı



nilinda

herkese cok tesekkur ederim

.baslangicta bu tur problemleri sadece ben yasiyormusum gibi geliyordu. surekli

hatali davraniyorum nerde hata yapiyorum diye dusunuyordum. sonra etrafimda bir cok kisiden bu tur

problemler dinledim. bir pedagog a bende danistim. tek onerisi ne yaparsa yapsin bagirmayin sabir kupu olun

demekti. bana asiri bagli olmasinin sebebi sadece benim calisiyor olmam degil bunu biliyorum. cunku ben bu

durumdada hatali bir davranista bulundum ve her calisan anne gibi vicdan azabi ve sucluluk duygusuyla is disindaki

butun vaktimi kizima ayirdim.. pedegog da zaten bunun yanlis oldugunu cok fazla sabir gosterememe nedenimin

kendime hic vakit ayirmadigimdan oldugunu soyledi. ben bunu biliyordum zaten.

beni uzen bu kadar herseyimi

adadigim, butun zamanimi onunla iyi vakit gecirmek, oynamak, sevmek icin ayirdigim son derece sevgiyle yaklastigim mutlu olmasi icin elimden geleni yaptigim minicik kizimla bu tur sikintilari yasiyor olmam. buna inanamiyorum...

herzamankinden daha daha sabirli olmaya calisicam. kizim sebepsiz yere aglayinca dunya basima yikiliyor.

biraz daha zamana ihtiyacimiz var.


haziran

insan başkalarının da aynı şeyleri yaşadığını duyunca rahatlıyor. Çünkü kendimizi suçluyoruz, yanlış bişey mi yaptım da böyle oldu diye.

Burada paylaştıkça geçici bir süreç olduğunu, sabır ve anlayışla atlatacağımızı görüyor, birbirimize teselli veriyoruz böylelikle. Ben de daha sakin olmaya çalışıyorum umarım kısa zamanda faydasını görürüz.

sevgiler...


egokce

bencede herkesin oluyo ama sabırlı olmak lazım yani işte ağladımı bırakıcan diyo yakın arkadaşımın kızı 3 yaşında o hiç böyle şeyler yaşamıyo çünkü çok rahat bi anne bide çalışmıyo belki etkisi vardır, kriz anları oluyo ama bende bakıyorum okadar iyi çözüyoki o kriz anında öyle bi laf ediyoda o çocuk öyle bi sakinleşiyo ki sanırım çocuğıunu tanımak dilini anlamak bu olsa gerek çok başarılı bi anne bende o dönemlerde böyle yapmak istiyorum ama okadar iyi tanıyabilecek miyim oda bi yetenek bazı kadınlar doğuştan iyi anne oluyo demeden geçemiyorum çok çok başarılılar demekki bende arada hata yapıyorum sorun yaşıyorum diyoreum kimbilir bilemeyişz belki bi tavrımız bi lafımız olan bişey onları etkiliyoda etkiye tepki oluyo olamazmı, bizim toplumda ağlATIlmaz çocuk sorun ondan der hep şımartılıyo her dediği yapılıyo ağlayarak diye çok ağlıyolarmış denir o yüzden bende ağlayınca kendi hal,ine bırakıyorum düzeliyo valla. alışmasın yanı



nilinda

sevgili sedanne,

evet arkadasiniz cok cok dogru soylemis. belkide cocugun o an sadece bir cocuk hatta daha bebek oldugunu unutup bizden daha olgun davranmasını bekliyoruz... Ben hatalı davranıslarımın farkındayım bu yuzden de cok uzuluyorum. Burda sizlerle konusmak bana cok cok ıyı geldi. Panik ve telaslı davranmayıp kızım daha bebek oldugunu hiç bir durumda unutmamam lazım..

sevgili egokce,

benimde bir arkadasım var ve o da hayatımda tanıdığım en rahat anne.. hatta bi ara ona yanında  staj yapabilir miyim demistim.  :)   Onu hep ornek alıp rahat bir anne olmak istedim ama sanırım ben fazla titiz ve paniğim.. herşey 4/4 lük olsun istiyorum. (sanki  ben 4/4 musum gibi..)  bu gune kadar kızımın yemek saati, uyku saati, meyve yeme saati .. vs  herseyi dakika sasmadı. o rahatsız olmasın , arabada uyur rahat edemez diye gezmeye bile gitmedim. yemek saatini kacırmamak için gittiğim her yere yemek taşıdım. Oysa arkadasımın umrunda bile değildi. cocukları için hiç yemek tasıdığını bilmem. ne bulursa yedirirdi. cocuklar uyku sersemi dolasır bir kosede uyuya kalırdı. ben rahat olamıyorum ama. Biraz rahat olmayı ogrenmem lazım. Olumsuzlukları cekiyorum sanırım.


herkese sevgilerimle....


bellroad

"cocugunuzla birlikte buyumek" isimli kitabi oneririm.cocuguma değil cevremdeki herkese karsı bu kitapla daha sakın davranmaya basladım.SIDOT diye bir kuralldan bahsediyor. Cocugunuz aglama krizine, veya bagırmaya ve sizi sinirden delirten bir hareket sergilediğinde  asagıdaki formulu uyguluyoruz. S kismi ozellikle zor cunku insan elinden olmadan sabri tukendiğinde bagırmaya, kızmaya, suclamaya, yeter artık demeye baslıyor. Evinizde bir arkadasınız hungur hungur aglamaya baslasa, sus artık yeter niye aglıyorsun niye diye onu hırpalamıyorsak cocugumuza da yapmayalım diyor.

S. -Sessizce kendi kendinize konuşarak kendinizi çocuğunuzun davranışından ve duygularından ayrı tutun.

İ. -İlginizi çocuğunuza yönlendirin.

D.- Dinleyin ve anlamaya çalışın.

O.- Onaylayın, kendi algılarınızı eklemeden onun duygu ve davranışlarını onaylayın.

T.- Teşvik edin, çocuğunuzun yolundan çekilip ona güvenerek üzüntüsünü çözümleyebilmesi için onu teşvik edin.



Cevaplamak için Üye ol