2 yaş sendromu,inatlaşma,itiraz

derkosan soruyor: 9

merhaba

Zeynep tam olarak 28 aylık.yaklaşık 1 aydır 2 yaş sendromu yaşıyoruz.önce istediği olmayınca ağlamalarla başladı,sonra yemek yemeye,uyumaya,banyoya,dışarı çıkmaya itirazlarla devam ediyor.ama bu itirazlar öyle böyle değil yemek saati ya da uyku saati gelecek diye korkar oldum üstelik hamileyim.zaten hormonlarım tavan durumda birde Zeynep'in bu tavırları beni çileden çıkarıyor.örneğin bu akşam parmak boyası yaptık beraber banyoya itiraz edeceğini bildiğimden saçlarını yıkamamak koşuluyla ikna ettim,tam yıkamak üzereyken vazgeçti 20 dk boyunca ikna etmeye çalıştım heryeri boyalı,çıplak halde ağlaya ağlaya mecburen babasının kucağında yıkadım.ağlamasına izin verdim bir süre ama çıktığımızda inanılmaz sinirliydim.biraz konuşmaya çalıştım ama çocuk sinirimi anladı tabi 'kızma anne lütfen' diyerek dinledi beni,baktım sakinleşemiyorum dışarı attım kendimi bir süre bahçed ağladım.babası halasına bırakmış bir süre nasıl davranacağımızı konuştuk en sonunda pedagog yardımı almaya karar verdik.bende belki bir psikolog yardımı almalıyım sanırım.şu anda babası uyutmaya çalışıyor kızımı öncesinde yarım saat uyumuycam diye ağladı.rutinler konusunda uyarmıştık daha önce bu bir rutin dedik bütün oyuncaklarını toplayıp yatağa geçti ama ben bunları yazarken hala oyun oynuyor yatağında ki bugün öğle uykusu yapmadı.yorgunluk,kendini ispatlama çabası benim sinirli hallerim çok yoruyor onu biliyorum bizde inanılmaz yorulduk,bir ay sonra kardeş gelecek o zaman ne yapacağız hiiç bilmiyorum.bütün gece onada ağlayıp durdum.

şimdilerde hiç bir konuda ısrar etmiyoruz sadece uyku konusunda biraz ısrarcıyız,yemek konusunda seçenekleri sunuyoruz itiraz ediyorsa kendi istediğini yapıyoruz.mümkün olduğunca inatlaşmıyoruz,bir süre ağlamasına izin veriyorum -ben yapıyorum bunu babanesi halaları ağlamasına dayanamıyorlar,örneğin yemek öncesi çikolata istiyorsa veriyorlar-vs.durum böyle sevgili anneler,doğrumu davranıyoruz,geçermi ya da ne zaman geçer?

Bu soruyu cevapla


9 Cevap


xxbrnxx

Tabikide gececek üzülmeyin.aynı durumları yasadım birebir hamileligimin son zamanlarıydı ben gergin kızım gergin sabah olacak diye korkuyordum cogu zaman:/ ısrarcı olmak işleri daha kötüye götürüyor kesinlikle ısrar olmayacak.kendi işlerini kendi yaparsa mesela kıyafetlerini kendi giysin yemegini kendi yesin oyuncaklarını toplasın bunlar sakinleştiriyordu kızımı.banyo yapmak istemediği zaman beraber giriyorduk hadi.sen beni.yıka ben seni yıkayayım diyordum köpükler yapıp oynuyorduk oda sakinleştiriyordu.kısacası cogu şeyi oyuna ceviriyorduk böylece o mutlu oluyordu tabi bende:) ha bide tavsiye bol bol.gezin cünkü ikinci bebe geldikten sonra gezemiyor insan


kakamel

Sanırım bu anlattıklarınız normal, çünkü ufaktan benim oğlumda da başladı aynen bu anlattıklarınız. Beni yıkayalım diye banyoya girip yıkamayalım diye kaçıyor mesela. Amaç kendini ispatlamak oluyor sanırım bu aylarda. Geçici olduğunu hatırlayıp kendinizi üzmeyin.


sLnKA

Merhaba,

Aynı seyleri ve daha fazlasını tam da su anda yaşıyor olarak, isin çözümü sanırım inatlasmamak. Cok zor cok cok zor hatta ama sanırım ancak oyle çıkılacak isin icinden.

Kızım dogum yaptığımdan beri uyumuyor ve yemiyor. Ne dersek tersi i yapmak icin kavga çıkarıyor. Bilerek sırf inadından ya da sadece beni kızdırmak icin hareket ediyor. Deliriyorum. Bağırıyorum. Guzel guzel konuşuyorum. Kapıları çarpıyorum. Değişen bi sey olmuyor. Dun gece uyuması 12yi gecti. Aksam yemek yemeden yatmıştı ve bu sabah ilk lokmasını 11de yedi. Kardes kıskançlığını beni hirpalayarak çıkarıyor.

Ben de nasıl davranacağımı bilmiyorum. Üstelik su an yanımda kalan birileri var tek basıma kalmaya başlayınca nasıl olacak hele hic bilmiyorum. Yeni dogani unuttuk zaten evde kimse onunla ilgilenmiyor ama kızım yetiyor. Hem üzülüyorum hem sinirlenirim bozuluyor.

Ama dediğim gibi tek çözüm yolu inatlasmamak galiba. Becerebilirsek.


laykare

Hepsi gececek kızlar sabırlı olacaksınız bu da gececek dıceksınız ıcınızden saglılklılar dıye sukredeceksınız,başka yolu yok.Benimde 2 yas var aralarında o donemden bende gectım,cok bagırdık cagırdık ama 2,5 yasına dogru hersey yoluna gırdı.



seraphic

Bizde aynı durumdayız ne yazık ki. Özellikle bu hafta sonu çok stresliydi. Psikolog desteği mi alsam diye aklımdan geçti hatta ve halen bu seçeneği ciddi ciddi düşünüyorum. Çünkü çok çabuk sinirleniyorum ve sabrımı korumakta zorlanıyorum. Oğlum çok uyumlu bir bebekti, uyku saatleri yemek saatleri tamamen düzenliydi ve bu düzen şimdiye kadar bozulmamıştı.Fakat bir aydır uyutmakta,yemek yedirmekte ve başka birçok şeyi yaptırmakta zorlanıyoruz. Örneğin dün gece 1 de uykuya dalabildi. Eski oğlum gitti bambaşka bir çocuk geldi sanki. Ama biz 2 yaş sendorumunu 18 aydan itibaren ara ara yaşamaya başlamıştık şuan tavan yapmış durumda. Araştırdığım kadarıyla geçici bir dönem ve bittiği zaman eski pamuk halleri geri gelecekmiş umarım öyle olur. Yapabileceğimiz tek şey sabrımızı korumaya çalışmak sanırım. 


nilgun27

Bizde ayni durumdayiz 2 aydir. Inatlasma, soylenenin aksini yapma, istedigi olmayinca aglama ve jendini yere atma. Bana ergenlik caginda bir cocugum varmis gibi geliyor bazen :) cok ustune gitmek istemiyorym aslinda ama bir yerden sonra evdeki duzen ve rutin bozulacak diye de endiseleniyorum. Hayir diyecegi seyleru tahmin edip yapmamaya calisiyorum. Ornegin 3 gundur banyo yapmadik. Hayir diyeceginden eminim cunku. Yemek konusu zaten aldu basini gitti. Bizde bir de ustune babayi babanneyi dedeyi amcalari dovme var. Ben haruc herkesi kizinca dovmeye calisiyor.

Acikcasu beni en cok rahatsiz eden herseye aglamasi ve kendini olur olmadik her yerde yere atmasi. Agladiginda odadan cikip disarda aglamasini , aglamasi bitince konusabilecegimizi soyluyorum. Bu sayede pek uzamiyor bu aglama krizleri. Kendini yere atma konusunda caresizim ama :(

zamanla gececegini umarak sabrediyorum


mustafamami

biz şöyle yaptık 4 tane kural var 'vurmak yok, atmak yok, itmek yok, ham yapmak (ısırmak) yok'. bunları yaparsa odasına gönderiyoruz, düşün gel diyoruz gelince özür diliyor bir daha yapmayacağım diyor, barışıyoruz. bir daha yapıyor tabi ama yapılmayacağını öğreniyor zamanla. şimdi dedesi geldiğinde ısırcam vs dediği zaman 'ham yok, öpmek var!' diyor :) aile büyükleri, ağlayınca hemen her dediğini yapmaya çalışıyorlar bunu da iyilik sanıyorlar maalesef. biz de yapıyoruz bazı dediklerini inatlaşmıyoruz ama kural olduğunu bilmesi lazım yoksa başımız çok ağrır... herkese kolaylıklar diliyorum bu süreçte :) 


momi

Bizdede var temelde ayni tepkiler. Sokaga cikmak azap oldu giyinmiycem gelmiycem diye aglar biz ikna etmeye ugrasiriz bir yandan hadi zar zor ciktik diyelim birde eve geri gelmesi var. Yani var da var.ne kadar ugrassakta asla dedigimizi yapmiyor. O zamanda insan kendisini caresi beceriksiz hissediyor. Sabir cekiyoruz esimle elimizden gelen bu simdilik


Meteboy

Aynı sorunlarımız var. İstediği olmayınca kendini yere atması, histerik bir şekilde ağlaması. Yolda kendini yere atıveriyor. Ben de kucaklayıp eve götürüyorum bağır çağır. Yani tüm bu süreç normal mi yoksa bir pedagogdan yardım mı almak lazım? Bazen kıyafetini bile giydiremiyorum. Ve onun bu şekilde krize girmesi, kendimi suçlu hissetmeme yol açıyor ve ister isteme sorguluyorum, bir şeyleri m yanlış yapıyorum diye. Kreşe gidiyor benimki. Okula gitmeyeceğim diyor sürekli. Ama akşam onu okuldan alırken gayet neşeli görüyorum..


Cevaplamak için Üye ol