Kardeş olmalı mı ?

ipeklaren soruyor: 7

Benim sorum 2 ve daha fazla cocuklu annelere kardeş olmalı mı ? Biz yanlız yaşayan aileyiz . Çevremizde akrabamız vs yok. Şimdiye kadar bakıcı ile idare ettik zorda oldu. 2. cocuğu istiyoruz. ama cevremize bakınca bütün 2 cocuklu aileler dağılmış (yorgunluk anlamında) duruyor. Biz mi öyle düşüyoruz. olmazsa olmaz bir durum mu 2. cocuk ? Biz anne ve baba olmaktan çok mutlu bir çiftsiz . Yine de 2. çocuk bizi korkutmaya başladı. Sizin görüşlerinizi merak ettim. Şimdiden teşekkür ederim.

Bu soruyu cevapla


7 Cevap


Damla

Bu soru hiç çocuk yapıp yapmamak ile benzer. Hani çocuğu olan arkadaşınıza gidersiniz henüz çocuk düşünmezsek dağılmış görünürler, ben korktuğumu hatırlıyorum :) Ama ne kadar güzel olduğunu ne kadar anlatsalar da tam anlayamazsınız ta ki, sizin de olana kadar. Fakat  siz şimdi ne beklemeniz gerektiğii biliyorsunuz, ama ikinci çocuğun yükü bence aynı değil. Tecrübenin getirdiği kolaylıklar çok. 

Koşullarınız zorlu ise, ailevi sorunlar, çocuğunuzun özel bir durumu, maddi olarak çok zor geçinmek, yaşınızın ileri olması, ilk çocuğun çok büyümüş olması vb., elbette tek çocuk da bir seçenek. Ama güzelliği, ebeveynliğinize ve ilk çocuğunuzun hayatına katacağı zenginlik kolayca anlatılabilir bir şey değil. Koşullarınızı hazırlayın, doğru zamanı ayarlamaya çalışın, gözünüzü de fazla korkutmayın derim :)


ipeklaren

Çok rahatlatıcı açıklama olmuş teşekkür ederim.


canany

Öncelikle merhaba bu soruyu geçen yıl sorsaydın yapma derdim 😊 Benim için ilk zamanlar zor geçti hem hicbirseye yetişemedim hem de sorumluluğu ağır geldi. Sanki hiç buyumeyecekler iki cocuk birden bana bağımlı aynı anda aglasalar kaçacak delik arardım. 

Ama zaman geçti ikiside büyümeye devam etti. Birlikte oynamaya başladılar. Ikinci cocuk daha kolay büyüdü benim için. Şimdi iyiki varlar ve iki taneler diyorum. Hele bide geleceği var bunun benin hayattaki en buyuk dayanağım kardeşim eşim ve annem şu koca dünyada en güvendiğim insanlar toplam 3 tane. Birçok kuzenim dostum arkadaşım oldu. Ama hiçbiri bu 3 kişi kadar değerli olmadı. O yüzden bende cocugumu kardeşsiz bırakmak istemedim. Umarım çok çok iyi anlasirlar. 

Konuyu dagitmayayim aslında kişiye göre değişir zorluklar siz kimseye değil kendinize bakın. Sizin için kolay olan bişey başkaları için çok zor olabilir yada tam tersi. Daha cok manevi gücünüz ama maddi gucunuzde varsa, eşiniz yardımcısı olursa, ilk zamanlar zorlansanizda ben olmali derim.



ayazlali

Şöyle diyeyim, bence herşey uykuya bakar. İlk çocuk kendi başına uyuyorsa, ikinciye de uyumayı öğretmeyi düşünüyorsanız korkacak birşey yok (benim kişisel deneyimim, herkese uymayabilir). İkinci çocukta bir kere anne baba daha deneyimli ve rahat oluyor, o benim için inanılmaz büyük bir farktı. İkincide anladım ki küçük bebek sadece zor değil zevkli de olabiliyormus, keşke birincide de böyle rahat olabilseydim. Google scholar'dan çocuk ne kadar emiyor nasıl ölçülür diye araştırmak yerine uyusaydim mesela. Annem de uyu uyu diyordu ama dinlemiyordum, tecrübesiz bir taşkafaydim. Ama ikincide bu taşkafa bile adam oldu :-)

İkisi birbirini oyaliyorlar bir yerden sonra, güzel etkileşimleri oluyor. Ama ilk sene bizim için alışma zamanı oldu, hepimiz için. Biz bir de o ara okyanus ötesine taşındık, o da zorlamış olabilir. 

Bebek olarak ikinci çok daha kolay oluyor, ama bu sefer de ikisinin etkileşimi yeni ve zor konu oluyor. İlk senede sadece hayatta kalmaya (çocuklar yesin, sevilsin ve uyusun) odaklanirsaniz (temizlik, aktivite, spor, bunları askıya alın) ilk sene de çok zor olmaz, sonrası zaten kolay (desem de inanmayın, ben daha sadece annelligin ilk beş senesini gördüm :-) )


havvateril

her çocuğun bence bir kardeşe ihtiyacı vadır. çok güzel bir duygu çünkü


ipeklaren

Teşekkür ederim hepinize


Papaya

Kardes yaptigi Icin pişman olan hiç görmedim ama yapmadığı için ah keşke yapsaydım diyen çok anne tanıdım maalesef.. 



Cevaplamak için Üye ol